به گزارش شهرآرانیوز؛ دختران امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز دارند که حس کنند وجودشان برای والدین، فراتر از موفقیت‌های تحصیلی یا ظاهرشان اهمیت دارد.

تربیت علوی به ما می‌آموزد که دختران باید از درون، احساس غنا و ارزش کنند تا نیازی نباشد این ارزش را در لایک‌ها و نظرات غریبه‌ها جست‌و‌جو کنند.

یکی از وجوه کرامت، توجه به عقلانیت دختران است. در برخی نگاه‌های سنتی، دختر را موجودی احساسی می‌دانند که باید مدیریت شود و نیازی نیست در تصمیمات بزرگ خانوادگی یا اجتماعی مشارکت کند. اما سیره عملی اهل بیت نشان می‌دهد که ایشان زنان و دختران را در جریان مسائل مهم قرار می‌دادند و به اندیشه آنان احترام می‌گذاشتند. وقتی در خانه برای یک تصمیم مهم، مثلا انتخاب یک کلاس هنری، ورزشی یا حتی برنامه‌ریزی برای یک سفر، با دخترتان مشورت می‌کنید، در واقع دارید به او پیام می‌دهید که فکر تو برای ما محترم است. این همان تمرین گفت‌و‌گو و مشارکت در محیط خانواده است که از دل دستورات اخلاقی اسلام بیرون می‌آید. وقتی دختر بداند در خانه دارای جایگاه فکری است، در برابر آسیب‌های اجتماعی نیز مقاومت بیشتری خواهد داشت، چون یاد گرفته است که به عقاید خودش اعتماد کند.

نقش پدران چیست؟

پدران در این میان نقشی حیاتی دارند. پدری که با دخترش با احترام سخن می‌گوید، با کلمات محبت‌آمیز و مودبانه با او ارتباط می‌گیرد و به حرف‌هایش گوش می‌دهد، در واقع دارد برای او استانداردی از مردانگی ترسیم می‌کند. دختری که در خانه کرامت ببیند، در فضای بیرون از خانه به راحتی فریب حرف‌های عاشقانه یا رفتار‌های محبت‌آمیز افراد غیرمسئول را نمی‌خورد. او طعم احترام واقعی را چشیده است و دیگر به دنبال بدل آن در محیط‌های دیگر نیست. گاهی دیده می‌شود که پدران به دلیل مشغله زیاد یا گرفتاری‌های کاری، از ارتباط عاطفی با دختران فاصله می‌گیرند و فقط به نقش تأمین‌کننده نیاز‌های مادی اکتفا می‌کنند. این فاصله گرفتن، یک حفره عاطفی ایجاد می‌کند که بعدا ممکن است توسط عوامل بیرونی پر شود. احترام به دختر، لزوما به معنای دادن آزادی بی‌قید و شرط نیست، بلکه به معنای برقرار کردن رابطه‌ای است که در آن اقتدار پدر با عطوفت و شنیدن همراه باشد.

{$sepehr_key_240482}

مادران چه نقشی دارند؟

مادران نیز به عنوان الگوی هویتی دختران، باید به این نکته توجه کنند که چگونه از خودشان در خانه یاد می‌کنند. اگر مادری مدام از ضعف‌های خودش بگوید، از پیری گلایه کند یا خود را در برابر مشکلات ناتوان ببیند، دخترش نیز همین نگاه را نسبت به خود درونی می‌کند. کرامت در تربیت، یعنی مادر به دختر یاد بدهد که زن بودن یک موهبت است و توانمندی‌های او محدود به خانه نیست. البته که نقش خانه بسیار مهم است، اما این نقش نباید به معنای حبس توانایی‌های یک دختر باشد. اسلامی که امام علی علیه السلام مروج آن است، اسلامی است که در آن زن حضور اجتماعی و شخصیتی مستحکم دارد. تربیت دختران امروز باید به گونه‌ای باشد که آنها خود را انسان‌هایی مقتدر، عاقل و دارای اراده بدانند.

در بحث پوشش و ارزش‌های دینی نیز، تحمیل و اجبار اغلب نتیجه عکس می‌دهد. کرامت یعنی به او حق انتخاب بدهیم و با استدلال، منطق و از همه مهم‌تر با عمل خودمان، او را به سمت ارزش‌ها سوق دهیم. وقتی دختر می‌بیند که مادرش با وقار، متانت و بدون شعارزدگی به ارزش‌هایش پایبند است، خودبه‌خود جذب آن مسیر می‌شود. اما اگر فقط با زبان زور و تحقیر بخواهیم او را به سمتی ببریم، نتیجه‌اش فاصله گرفتن از دین خواهد بود. امام علی علیه السلام در همان نامه سی و یکم می‌فرمایند که قلب نوجوان به هر چه که به او القا شود، شکل می‌گیرد. اگر ما با رفتار‌های دوگانه، تندخویی و عدم رعایت کرامت، چهره‌ای خشن و غیرقابل تحمل از دین نشان دهیم، بذر بیزاری در قلب او کاشته‌ایم. اما اگر با محبت و احترام به او نشان دهیم که دین، راهی برای تعالی و رشد است، او با اشتیاق به آن روی می‌آورد.

گاهی اوقات ما فراموش می‌کنیم که دختران ما در حال رشد هستند و خطا کردن بخشی از این مسیر است. وقتی دختر نوجوانی اشتباه می‌کند، رفتار ما در آن لحظه آزمون بزرگ کرامت است. آیا فریاد می‌زنیم و او را تحقیر می‌کنیم یا در حالی که ناراحتی خود را نشان می‌دهیم، راه را برای گفت‌و‌گو باز می‌گذاریم؟ تفاوت این دو رفتار، تفاوت بین ساختن یا ویران کردن شخصیت یک انسان است. کسی که در برابر خطای دخترش، کرامت او را حفظ می‌کند، به او می‌آموزد که حتی در لحظات شکست هم می‌توان بلند شد و دوباره تلاش کرد. این درسی است که در هیچ مدرسه‌ای تدریس نمی‌شود. ما باید محیط خانه را فضایی کنیم که در آن، گفت‌و‌گو بر فریاد مقدم باشد و درک کردن بر سرزنش کردن برتری داشته باشد.

منبع: خبر آنلاین