به گزارش شهرآرانیوز؛ از مهمترین مناسبتهای ماه ربیعالاول بهعنوان ماه شادی اهلبیت (ع)، نهمین روز این ماه است که در تقویم شیعی، مزین به سالروز آغاز امامت و ولایت حضرت صاحبالزمان (عج) است؛ روزی که نقطه عطف و آغاز رسیدن به دورانی است که بشر در همه تاریخ بهدنبال آن بوده و عطش درکش را داشته است.
گرامیداشت چنین روزی بهویژه در موضوع بیعت با امامزمان (عج)، بایدها و ملزوماتی دارد که درباره آن با حجتالاسلاموالمسلمین علی نظریمنفرد، استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم، کارشناس برنامه «سمت خدا» و صاحب آثاری همچون «قصه انتظار؛ اماممهدی (عج) از تولد تا رجعت»، گفتوگو کردهایم.
۹ربیعالاول؛ غدیر ثانی
روز نهم ربیعالاول که از آن بهعنوان «غدیر ثانی» یاد شده، روزی است که امامت حضرت ولیعصر (عج) بعد از شهادت امام حسنعسکری (ع) آغاز میشود. دلیل اینکه چرا این مسئله درباره سایر ائمه (ع) مطرح نیست، آن است که امامعصر (عج)، آخرین امام از ائمه دوازدهگانه و امامی حی است که خدا اراده کرده است منجی عالم بشریت باشد و با ظهور ایشان، عدالت بر جهان حاکم میشود. روز نهم ربیعالاول بهعنوان آغاز این اتفاق، اهمیت ویژهای دارد و گرامی داشته میشود.
معنای عهد و بیعت با امام زمان (عج)
درباره معنای تجدید بیعت و عهد با امامزمان (عج) در روز ۹ربیعالاول باید گفت: بیعت از ماده بیع به معنای خریدوفروش است. درحقیقت بیعتکننده با بیعتشونده قولوقرار میگذارد که من حاضرم تا پای جانم برای شما ایستادگی و فداکاری کنم. کلمه بیعت در قرآن کریم نیز آمده است. خداوند متعال در سوره مبارک فتح میفرماید: «کسانی که زیر درخت شجره، نزدیک مکه، با شما بیعت کردند، گویا این بیعت، بیعت با خدا بوده است؛ چراکه بیعت با رسول خدا (ص)، همانا بیعت با خداست.»
تا پای جان ایستادهایم
بیعت با امام زمان (عج) یعنی نهتنها من اعتقاد دارم که شما امام و واجبالاطاعه هستید، بلکه حاضرم با هرچه دارم، از شما و دستورات شما پیروی کنم، حتی اگر جانم در این راه فدا شود. کسانی که در انتظار حضرت ولیعصر (عج) هستند، بدانند که ایشان حی و حاضرند و گرچه از نظر ما پنهان هستند، بر کارهای ما اشراف دارند.
در توقیع شریف حضرت صاحبالزمان (عج) آمده است: «ما در رعایت حال شما کوتاهی نمیکنیم و شما را فراموش نمیکنیم. اگر جز این بود، گرفتاریها بر شما فرود میآمد و دشمنان، شما را ریشهکن میکردند.» بیعت ما با حضرت ولیعصر (عج)، به این معناست که تا پای جان ایستادهایم و از آرمانهای اسلام و آنچه حضرت ولیعصر (عج) میخواهند، دفاع میکنیم.
منتظِر، شبیه منتظَر میشود
باید بین منتظِر و منتظَر سنخیت و تناسب باشد و آن سخنیت، این است که ما ببینیم حضرت ولیعصر (عج) چه انتظاری از ما دارند و آنها را بهجا آوریم. آن امام بزرگوار انتظارشان از ما این است که به دستورات و آموزههای دینی که شامل باورها، اخلاقیات و احکام است، عمل کنیم. انتظار واقعی و پویا و زمینهساز ظهور یعنی همین. در روایات آمده است: محمدبنمسلم روزی به امامصادق (ع) یا امامباقر (ع) عرض کرد ما از شما دور و در کوفه هستیم، اما دلمان میخواهد خدمت شما در مدینه باشیم. حضرت فرمودند: «هرجا هستی، باش؛ مهم این است که از نظر اعتقاد، احکام و اخلاق با ما باشی.»
برای امام زمان (عج)، اویس قرنی باشیم
بهترین مثال برای منتظران محروم از دیدار امام زمان (عج)، بهمنظور عمل به وظایف منتظرانه، اویس قرنی است. اویس هرگز پیامبر خدا (ص) را ندید و وقتی برای دیدار ایشان به مدینه رفت، حضرت رسول (ص) در شهر نبودند و او هم که به مادرش قول بازگشت داده بود، باید بازمیگشت. پیامبر (ص) بهمحض ورود به مدینه فرمودند: «من بوی بهشت را از جانب یمن، استشمام میکنم.» اویس با اینکه هرگز پیامبر (ص) را ندید، از تابعین ایشان بود و سرانجام در جنگ صفین و در رکاب امیرالمؤمنین (ع) به شهادت رسید. منتظِر نیز باید از منتظَر تبعیت کند؛ تبعیت و همراهی حتی بدون دیدار، شرط انتظار واقعی است.
{$sepehr_key_241383}
مهدویت، محور وحدت است
اگر آرمانهای امامزمان (عج) را به مردم منتقل کنیم، وحدت موردنیاز جامعه اسلامی تحقق مییابد. همه ما عدالت را دوست داریم؛ البته ممکن است شخصی بهخاطر منافع خود آن را برنتابد و نخواهد، اما در فطرت او عدالتخواهی هست. تودههای مردم حتی افرادی که مسلمان نیستند، نیز عدالت را دوست دارند. اگر بتوانیم این مسئله را به جهان معرفی کنیم که با ظهور حضرت بقیهاللهالاعظم (عج) عدالت محقق میشود و مهمترین رهاورد ظهور حضرت برای بشر، عدالت و مبارزه با ظلم و ظالمان است، آنگاه بین همه ملتها و اقوام و پیروان مذاهب و مکاتب، انسجام و اتحاد بهوجود میآید.
جشنهای ۹ربیعالاول؛ فرصت وحدت و همدلی
در همه دنیا، برگزاری جشن و مراسم شادباش، نماد محبت و ابراز علاقه دربرابر اتفاقات است؛ مثل جشنهایی که برای سالروز آزادی کشورها میگیرند؛ جشنها و مراسم ۹ربیعالاول هم نماد ابراز عشق و مودت به امام زمان (عج) است؛ همان اجری که پیامبر (ص) بهعنوان مزد رسالت خود از امت درخواست کردند، بنابراین این جشنها هم باید بهگونهای باشد که هم جلوه فرهنگ انتظار و محبت به امامعصر (عج) باشد و هم سبب وحدت و انسجام شود، نه آنکه به تفرقه و دشمنی بینجامد.