به گزارش شهرآرانیوز؛ استیونز در این یادداشت تأکید می‌کند که مسئله فقط استفاده از هوش مصنوعی برای تولید یک متن کامل نیست؛ حتی کمک گرفتن از آن برای تنظیم یادداشت‌ها، پیشنهاد جمله آغازین، نوشتن پیش‌نویس یا ساختاربندی متن نیز می‌تواند بخشی از فرایندی را که باید توسط ذهن نویسنده انجام شود، از او بگیرد.

به باور این روزنامه‌نگار، اهمیت نوشتن فراتر از تولید مجموعه‌ای از جملات برای انتقال اطلاعات است. نوشتن فرد را وادار می‌کند افکارش را به زبان تبدیل کند، به قواعد دستوری و منطق متن توجه داشته باشد، انسجام استدلال خود را بسنجد و در نهایت نوشته‌اش را در معرض قضاوت دیگران قرار دهد.

او این فرایند را به بالا رفتن از پله تشبیه می‌کند؛ کاری که شاید کندتر و دشوارتر از استفاده از پله‌برقی باشد، اما همان تمرینی است که به تقویت توانایی ذهنی کمک می‌کند. از نگاه استیونز، وقتی انسان بخش عمده این مسیر را به هوش مصنوعی واگذار می‌کند، ممکن است محصول نهایی سریع‌تر آماده شود، اما تمرین فکریِ پشت آن از بین می‌رود.

استیونز همچنین هشدار می‌دهد که تداوم این روند فقط به نویسندگان آسیب نمی‌زند و پیامد‌های گسترده‌تری برای جامعه دارد. او معتقد است تضعیف عادت نوشتن می‌تواند توانایی جمعی برای استدلال، ظرفیت خلاقانه فرهنگ و حتی انگیزه افراد برای اهمیت دادن به مسائل پیرامونشان را کاهش دهد.

در نگاه او، حتی نوشته‌های روزمره و ظاهراً کم‌اهمیت نیز بخشی از همین تمرین ذهنی هستند؛ زیرا تلاش برای انتخاب واژه‌ها، ساختن جمله‌ها و بیان دقیق یک منظور، به مرور فرد را به نویسنده و متفکری بهتر تبدیل می‌کند. از این منظر، نوشتن فقط وسیله‌ای برای بیان اندیشه نیست، بلکه یکی از راه‌های شکل‌دادن به خود اندیشه است.

{$sepehr_key_244659}

یادداشت برت استیونز چهارم اوت ۲۰۲۶ در نیویورک‌تایمز منتشر شده و بحث درباره مرز میان استفاده از هوش مصنوعی به‌عنوان ابزار و سپردن خودِ فرایند اندیشیدن و نوشتن به ماشین را دوباره پررنگ کرده است.