به گزارش شهرارانیوز، مسئله امروز پرسپولیس دقیقاً همینجاست؛ تیمی که هنوز میتواند نتیجه بگیرد، اما نشانههای نگرانکنندهای از آینده در بازیاش دیده میشود.
پرسپولیس اگر قرار باشد دوباره به تیمی تبدیل شود که برای قهرمانی ساخته شده، باید خیلی زود تکلیفش را با یک سؤال روشن کند: قرار است فقط بازیها را ببرد یا قرار است دوباره صاحب یک هویت فوتبالی شود؟
در سالهای گذشته، بخش مهمی از موفقیت پرسپولیس به این برمیگشت که حتی وقتی شرایط ایدهآل نبود، شکل بازی تیم مشخص بود. میدانستیم پرسپولیس چگونه میخواهد حمله کند، چطور فشار بیاورد و چگونه حریف را عقب نگه دارد. امروز، اما این وضوح کمتر دیده میشود.
پرسپولیس گاهی بیشتر از آنکه بازی را کنترل کند، منتظر اشتباه حریف میماند. این تفاوت کوچکی نیست. تیمی که هدفش قهرمانی است، نمیتواند در بلندمدت به حداقلها رضایت بدهد و امیدوار باشد کیفیت فردی بازیکنان در لحظه مناسب کار را برایش دربیاورد.
نگرانی بزرگتر، اما برای آینده است.
پرسپولیس برای فصل بعد، قبل از آنکه به خرید بازیکن فکر کند، باید درباره مدل فوتبالش تصمیم بگیرد. اگر قرار باشد همان فوتبال محتاط، کمریسک و گاهی بیرمق ادامه پیدا کند، حتی بهترین خریدهای ممکن هم الزاماً مشکل را حل نمیکنند. بازیکن جدید وقتی در یک ساختار نامشخص قرار بگیرد، خیلی زود تبدیل به یک اسم دیگر در فهرست بلندبالای تغییرات خواهد شد.
از طرف دیگر، پرسپولیس باید شجاعت بیشتری در تصمیمهایش داشته باشد؛ هم در زمین و هم بیرون از زمین. تیم بزرگ نمیتواند همیشه از ترس باخت، برای نبردن بازی کند. گاهی تفاوت میان یک تیم مدعی و یک تیم قهرمان دقیقاً در همین نقطه مشخص میشود: یکی از شکست میترسد، دیگری برای بردن ریسک میکند.
پرسپولیس هنوز فرصت دارد. فاصله میان امروز و فردای این تیم آنقدر زیاد نیست که نتوان آن را اصلاح کرد. اما این اصلاح با چند تعویض و چند خرید انجام نمیشود. باشگاه باید بداند فصل آینده قرار است چه پرسپولیسی را تحویل هوادار بدهد؛ تیمی با مالکیت و فشار و فوتبال هجومی، یا تیمی که اول به گل نخوردن فکر میکند و بعد به بردن.
هوادار پرسپولیس شاید یک جام دیگر را هم تحمل کند، اما چیزی که سختتر تحمل میکند، ندیدن آینده است.
پرسپولیس برای بازگشت به قله، بیش از هر چیز به یک تصویر روشن از فردا نیاز دارد؛ تصویری که در آن ترس از شکست، جای میل به پیروزی را نگرفته باشد.
{$sepehr_key_245250}