شهرآرانیوز؛ در باور دینی و حتی احساس تجربی ما، شهید نه تنها نمی‌میرد که در زیستی مدام و موثرتر، کار را پی می‌گیرد. ما «شهادت» را با این شهادتِ خداوندی فهم می‌کنیم که «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ؛ هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زنده‌اند، و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند.» نظام ادراکی ما چنان ساختار یافته است که شهید را صاحب دایره اثرگذاری وسیع‌تر از پیش می‌بینیم. «بی مرگ مردمانی» که زندگی را در ساحت ابدیت پی می‌گیرند. همین نگاه است که ما را به افق‌های بلند امید وار می‌کند. همین نیز باعث می‌شود که دست دشمنان در برابر ما، چون نگاهشان کوتاه و کوتاهتر شود. چه در این دنیا دستی را چنان بلند نمی‌بینیم که به دامن شهید برسد. باری، انقلاب ما «شهادت الحدوث» بود. فلسفه نگهداشت آن نیز همین است و «شهادت البقا» است. این را در منهج حضرت روح الله و مدرسه رهبر شهید انقلاب می‌خوانیم. همین بعثت ملت، نتیجه شهادت است که در حق حضرت آیت الله سید علی خامنه‌ای تحریر شد. ما با شهادت زنده‌ایم چنان که طبیعت به آب. به همین خاطر است که شهادت را ذخیره راهبردی و حیاتی می‌دانیم برای انقلاب و حفظ تمامیت ارضی ایران. یعنی مانایی تاریخ و هویت و جغرافیای خود را رهین این عظمت می‌دانیم پس آن را به راحتی سر سفره نمی‌گذاریم و خرج هر چیز نمی‌کنیم.

ما کلمه مقدس «شهید» را پیش از نام‌هایی می‌نویسیم که هستی خود را فدای ایران و اسلام کرده باشند. ابزار داد و ستد نیست این مفهوم متعالی به همین خاطر در بکاربردن آن حساسیت داریم و حتی خست به خرج می‌دهیم، اما آن را می‌پسندیم و نیکو می‌دانیم که اول نام‌هایی بنشیند که در تجمعات راهبردی حفاظت از ایران و انقلاب، جان باخته‌اند. این جان‌های تابناک شایسته «پیشوندی» چنین پرشکوهند. ما در مشهد الرضا چهار چهره به خون غلطیده در تجمعات داریم. کسانی که شش ماه با پرچم به خیابان آمدند تا تجربه تلخ تنگه احد تکرار نشود. آمدند و «وقتِ» خود را که همان صفحات طلایی عمرشان است را وقف تمامیت ارضی ایران و ماندگاری اسلام و اهتزاز پرچم عزت کردند. در این راه، جان باختند و این می‌زیبد که با رسمیت یافتن شهادت در شناسنامه هاشان حق این حضور ارزشمند ادا شود.

این تکلیف نهاد‌های رسمی و نظام اداری است که کار را به سرعت به سرانجام برساند. این می‌تواند مایه دلگرمی مردمانی شود که خود مایه دلگرمی نظام بودند و هستند و خواهند بود. ما تجربه شهدای سلامت را نیز به لحاظ گردش کار اداری داریم. فرایندی که در دوران کرونا اتفاق افتاد و به نتیجه رسید تا جان باختگان عرصه دفاع از سلامتی مردم را به عنوانِ «شهید سلامت» ارج نهیم. حالا هم حضور در خیابان در پشتیبانی از میدان، کوشش برای سلامت یک کشور است برای گذر از جنگ بدتر از کرونایی که دشمنان به راه انداختند. این یاوران ایران را هم باید به عنوان شهید تکریم کرد. این کار را هم از مشهد آغاز کنید چنان که حادثه سرخ در مشهد به روایتی راهبردی از «حضور تا پای جان برای ایران» تبدیل شد. منتظریم تا نتیجه خواست مردم را در تصمیماتِ مسئولان ببینیم.