به گزارش شهرآرانیوز، فصل تازه «فوتبال ۳۶۰» با اجرای عادل فردوسیپور در حالی آغاز شده که تاکنون دو قسمت از آن روی پلتفرم اختصاصی این برنامه منتشر شده است. این دو قسمت اگرچه نشان میدهند فردوسیپور همچنان توانایی ایجاد موج رسانهای را دارد، اما از سوی دیگر فاصله این برنامه با استانداردهای «۹۰» را نیز نمایان کردهاند.
از پرونده اردوهای تیم ملی تا یک مصاحبه مهم آسیایی
نخستین قسمت «لایو ۳۶۰» شروعی امیدوارکننده داشت. فردوسیپور در این برنامه دو پرونده مهم را بررسی کرد که ظرفیت زیادی برای ایجاد بحث و حاشیه داشتند.
یکی از این پروندهها به هزینههای سنگین و بعضاً غیرضروری اردوهای تیمهای ملی اختصاص داشت. فردوسیپور با نمایش قراردادها و مقایسه ارقام اعلامشده با هزینههای متداول، پرسشهایی درباره نحوه هزینهکرد این مبالغ مطرح کرد.
اختلاف ارقام به اندازهای بود که این پرسش شکل گرفت که آیا بخش قابل توجهی از این پول در مسیر واسطهها و کارچاقکنها جابهجا شده یا این ارقام صرفاً نتیجه ناتوانی مسئولان در خرید مناسب خدمات بوده است.
پرونده دوم، ماجرای نرفتن چادرملوی اردکان به لیگ نخبگان سطح دو آسیا و جایگزینی گلگهر به جای این تیم بود؛ موضوعی که به عنوان یکی از آخرین حاشیههای فدراسیون فوتبال مطرح شده است.
در شرایطی که گفته میشد کنفدراسیون فوتبال آسیا به نامههای فدراسیون ایران پاسخ نمیدهد و حتی وزیر ورزش دستور داده بود نمایندگانی برای پیگیری موضوع به صورت حضوری به مقر ایافسی بروند، فردوسیپور با ویندزور جان، دبیرکل کنفدراسیون فوتبال آسیا، گفتوگو کرد.
این مصاحبه بار دیگر نشان داد فردوسیپور همچنان یکی از مهمترین چهرههای رسانههای ورزشی ایران در سطح بینالمللی است.
مشکل «فوتبال ۳۶۰»؛ کمبود آیتمهای متنوع
با این حال، همه بخشهای قسمت نخست نتوانستند همان جذابیت پروندههای ابتدایی را حفظ کنند. تحلیل مسابقات هفتگی لیگ برتر با حضور فرزاد آشوبی، چندان جذاب از کار درنیامد و ریتم کندی داشت.
یکی از مهمترین نقاط قوت «۹۰»، تنوع آیتمها و توانایی فردوسیپور در تغییر مداوم ضرباهنگ برنامه بود؛ از خلاصه بازی و آنالیز گرفته تا مصاحبه، شوخی، ارائه آمار، پروندههای جنجالی و آیتمهای اختصاصی.
«فوتبال ۳۶۰» در فصل تازه، دستکم در دو قسمت ابتدایی، از این نظر برنامهای کمآیتم به نظر میرسد و همین موضوع باعث شده در بخشهایی، ریتم آن طولانی و کمتحرک شود.
قسمت دوم؛ وقتی شهرآورد هم نتوانست نجاتبخش باشد
این وضعیت در قسمت دوم، که به صورت ویژه به شهرآورد اختصاص داشت، نیز ادامه پیدا کرد.
حضور دو چهره محبوب دو تیم، سیدجلال حسینی و وریا غفوری، طبیعتاً جذابیتهایی برای مخاطب داشت، اما نتوانست مشکل کمبود تنوع آیتمها و کندی ریتم برنامه را برطرف کند.
به این ترتیب، قسمت دوم «فوتبال ۳۶۰» درباره یکی از مهمترین مسابقات فوتبال ایران صحبت کرد، اما الزاماً اتفاق رسانهای تازهای خلق نکرد.
خلأ نوآوری فعلاً یکی از چالشهای اصلی فصل جدید برنامه عادل فردوسیپور است و «فوتبال ۳۶۰» هنوز نتوانسته شرایطی ایجاد کند که دوشنبهشبها برای مخاطبانش تفاوت محسوسی با سایر شبها داشته باشد.
جای خالی ابوطالب حسینی در «فوتبال ۳۶۰»
در کنار این مسائل، غیبت ابوطالب حسینی نیز یکی از نکات قابل توجه فصل جدید «فوتبال ۳۶۰» است.
حسینی سال گذشته با بخش «فان ۳۶۰» آیتمی متفاوت را به برنامه اضافه کرد؛ بخشی که گاهی حتی بیشتر از خود برنامه در فضای مجازی دیده میشد.
این کمدین فوتبالی که با زبان نسل جوان آشنایی دارد، در مقطعی که فردوسیپور مشغول تولید ویژهبرنامه جامجهانی بود، «جیمی جام» را ساخت و با استقبال مخاطبان پلتفرمها روبهرو شد.
به نظر میرسد حسینی حالا در فکر تولید برنامهای جدید و مستقل برای خود است؛ اتفاقی که میتواند یکی از دلایل غیبت او در فصل تازه «فوتبال ۳۶۰» باشد.
در مجموع، «فوتبال ۳۶۰» همچنان از نام و اعتبار عادل فردوسیپور و توانایی او برای ایجاد موج رسانهای برخوردار است، اما برای نزدیک شدن به استانداردهای «۹۰»، به نظر میرسد بیش از هر چیز به تنوع آیتمها، ریتم تندتر و نوآوری بیشتر نیاز دارد.