به گزارش شهرآرانیوز؛ امروز میتوانست مثل پانزدهم آبان سال پیش که بیش از پنجساعت همسفر شهروندان حاشیه شهر با طولانیترین بیآرتی مشهد بودم، باشد. ساعاتی که برای رانندهها، سخت و برای مسافرهای محلات کمبرخوردار سهل و قابل قبول بود.
سخت از آن جهت که رانندههای خط۸۳۰ در گذشته مجبور بودند یککله بیش از بیستکیلومتر و دهها ایستگاه را بیوقفه بروند. سهل برای مسافرها که میتوانستند با یک اتوبوس از شرق به غرب مشهد بروند بیآنکه بخواهند پیاده و در خطوط جابهجا شوند.
خطی که به گواه و گفته شهروندان حالا حذف شده و جایش را به سهخط ۸۳۱، ۸۳۲ و ۸۳۳ داده است، اما در این بین سهم ساکنان شهرک شهید رجایی و باهنر و روستاهای اطراف مثل رضویه و کنهبیست که مسافر این خط هستند فقط اتوبوس مملو از مسافر در همان ایستگاههای اول و سرفاصله زمانی حداقل نیمساعته است، آن هم برای یکی از این سه خط یعنی ۸۳۳.
مردم تقاضا و درخواست خود را به شیوههای مختلف اعم از پیام مکتوب، تصویری و تماس با روزنامه شهرآرا اطلاع دادهاند. اوضاع تردد خط ۸۳۳ که جایگزین خط ۸۳۰ شده خوب نیست و گاه چنان شلوغ میشود که مردم از اتوبوسسواری نالان میشوند. همراه علی گزمه، یکی از فعالان فرهنگی حاشیه شهر حدود سیصددقیقه سوار اتوبوسهای همین خط میشویم و در ایستگاههای مختلف آن پیاده میشویم تا پای صحبت مردم باشیم.
اتوبوسهای شلوغ و نفسگیر
ایستگاه اتوبوس واقع در ابتدای شهرک شهید رجایی و بولوار حر مملو از مسافر است. پانزدهدقیقهای منتظر میمانم تا نخستین خط۸۳۳ وارد ایستگاه شود. آنقدر ابتدای خط لبریز از مسافر است که ماندهام تکلیف مسافرهایی که ایستگاه دیگر میخواهند سوار شوند، چیست؟ اتوبوس به هر ایستگاه که میرسد یکی دو نفر پیاده میشوند و در مقابل دهها نفر که داخل ایستگاهها منتظر بودهاند میخواهند به هر نحوی که شده خودشان را به داخل اتوبوس بکشانند و سوار شوند. تعدادی از مسافران نیز عطای سوار شدن به چنین اتوبوسی را به لقایش میبخشند.
در این گرمای سوزان هوا منتظر اتوبوس بعدی میشوم و در همان حال حواسم به ثبت دقیق زمانهاست. در این بین با مسافرها همصحبت میشوم. خانمی خودش را به من نزدیک میکند و توصیهای دارد: اتوبوسهای این مسیر خیلی شلوغ است گاهی در این شلوغی و فشردگی مسافران، برخی سوءاستفاده میکنند، موبایل من و دخترم را در همین خط زدند.
او در ادامه میگوید: اتوبوسرانی خط۸۳۰ را حذف کرد و حالا مردم ناچارند همان مسیری را که یکسره میرفتند دوباره پیاده و سوار اتوبوس دیگری شوند. بیشتر مردم از ابتدای خط سوار میشدند و اغلب، ایستگاههای پایانی پیاده میشدند. اتوبوسها شلوغ بود، چون همه از ابتدا تا انتها بودند، اما حداقل این خوبی را داشت که نیاز نبود خطی عوض کنیم تا از شرق به غرب مشهد برویم.
جا نیست، سوار نشوید
اتوبوس جدید بعد از ۲۱ دقیقه دیگر از راه میرسد. در شرایطی اتوبوس وارد ایستگاه میشود که جمعیت داخل ایستگاه بسیار زیاد است. به محض رسیدن اتوبوس جمعیت داخل ایستگاه خودشان را به در ورودی میرسانند. با باز شدن در اتوبوس مشخص میشود که مسافران تا روی پلهها ایستادهاند. چند نفر از مسافران داخل ایستگاه از مسافران داخل اتوبوس میخواهند که جابهجا شوند تا آنها نیز بتوانند سوار شوند. خانمی از داخل اتوبوس با صدای بلند میگوید: «جا نیست سوار نشوید.»
قسمت آقایان اتوبوس هم اوضاع بهتری ندارد. با این شرایط دوباره امکان سوار شدن فراهم نشد.
علی گزمه از ساکنان و فعالان اجتماعی همراه ماست. او میگوید: خط ۸۳۰ یکی از خطوط بیآرتی و محوری مشهد بود و تعداد زیادی مسافر را از شرق مشهد به غرب آن میرساند. با حذف این خط تعداد زیادی از مسافران این خط با مشکل روبهرو شدهاند.
مشکل مردم تعداد کم اتوبوسهای خط ۸۳۳ است
میپرسم آیا به مسئولان اتوبوسرانی یا دستاندرکاران کمیسیون حمل ونقل شورای اسلامی شهر مشهد مشکل را توضیح دادهاید، میگوید: بارها این مشکل را به همه مسئولان اعلام کردهایم. به آنها گفتهایم که با تکهتکه شدن این خط مشکلی نداریم، اما تعداد اتوبوسی که برای خط ۸۳۳ درنظر گرفتهاید کافی نیست و مردم مشکل دارند.
او در ادامه بیان میکند: دو قسمت کردن خط ۸۳۰ و واگذاری خطوط به بخش خصوصی بدون نظارت یعنی همین مشکل حملونقلی که میبینید.ای کاش یکی از مسئولان یکبار با مسافران این خط همراه میشد تا میفهمید مردم صبور و نجیب این محدوده چه مسائل و مشکلاتی دارند. او در ادامه میگوید: گاهی مردم یک ساعت در ایستگاه معطل هستند تا اتوبوس خط ۸۳۳ میآید.
شلوغی مستمر
همین طور مشغول گپوگفت با مسافران هستم پس از گذشت ۲۳ دقیقه خط ۸۳۳ به ایستگاه میرسد. وضعیت شلوغی آن به مراتب بدتر از اتوبوس قبلی است. انگار اتوبوسهای این خط برای شلوغتر بودن با هم مسابقه گذاشتهاند. به محض اینکه چند نفری پیاده میشوند بیمحابا سوار میشوم.
شادی ناشی از موفقیت در سوارشدن اتوبوس را میتوان در چشمان تعدادی از مسافران که همراه من سوار شدهاند دید. یکی از مسافران که همراه ما سوار شده و خودش را به سختی روی پله جای داده است میگوید: خداراشکر بالاخره سوار شدیم. هلاک شدم از بس داخل ایستگاه منتظر ایستادم.
شلوغی اتوبوس قابل وصف نیست. آدمها از هر طرف چنان به هم فشرده شدهاند که نمیتوانند تکان بخورند. فاصله مسافران از یکدیگر به اندازه چند انگشت است. گرمای هوا و همزمانی نفسهای مسافرانی که به هر بدبختی سوار شدهاند نفس کشیدن را سخت کرده است.
تکرار سناریوی ایستادن در ایستگاه
برای ادامه مسیر با خط بعدی، پیاده میشوم. نفسی چاق کرده و دوباره همان سناریوی ایستادن و معطلی و اتوبوسهای مملو از مسافر تکرار میشود. یکی از مسافرها که متوجه عکسبرداری من از گذر اتوبوسها میشود، تصور میکند بازرس یا از کارکنان سازمان اتوبوسرانی هستم. با لحنی گلایهآلود میگوید: این اتوبوسها هرروز کلی مسافر جابهجا میکنند آن هم از محلههایی که حداقل جمعیت محلههایش۴۰۰ تا ۵۰۰ هزار نفر است. بیشتر ساکنان این محدوده وسیله نقلیه شخصی ندارند و از اتوبوس برای تردد استفاده میکنند.
او در ادامه صحبتش سؤالی را مطرح میکند: در چنین شرایطی چرا اتوبوسرانی اقدام به حذف خط۸۳۰ کرده است؟ اتوبوسهای خط جدید نیز این قدر کم هستند که توان پاسخگویی به نیازهای مردم را ندارند. به این موضوع نیز فکر کنید که از ابتدای مهر مدارس هم باز میشوند. در چنین شرایطی مشکلات دوچندان میشود.
بعد نیمساعت سوار یک خط۸۳۳ دیگری میشوم و خودم را به انتهاییترین نقطه شهرک شهید باهنر و بولوار شهید بسکابادی میرسانم.
شهروندی که داخل ایستگاه منتظر است نقدش به وضعیت این خط از این قرار است: دوتا خط اضافه کردید آیا این کار به نفع مردم است؟ خط۸۳۰ را حذف کردید چه بهایی کسب کردید؟ شلوغی و معطلی مردم؟ چند روز دیگر که سال تحصیلی شروع میشود آن وقت بچههایمان باید از مدرسه عقب بمانند. بچههای این محدوده سرویس ندارند و با اتوبوس مدرسه میروند.
این شهروند در ادامه بیان میکند: قرار بود خطوط حاشیه شهر رایگان باشد، ما رایگان شدن را نمیخواهیم، اما حداقل تعداد اتوبوسهای مسیر ۸۳۰ را زیاد کنید یا به حالت قبل برگردانید.
پایانهای بیاتوبوس
داخل پایانه اتوبوس شهید بسکابادی حتی یک اتوبوس نیست، در حالی که سال گذشته حداقل چند اتوبوس توقف داشتند. از رئیس خط میپرسم که اتوبوسها کجاست؟
این سؤال را نیز میپرسم که چرا اتوبوسهای خط۸۳۳ این همه شلوغ شده است؟ میگوید: خط۸۳۰ خیلی طولانی بود و تصمیم سازمان اتوبوسرانی بود که این خط چند تکه شود. همین خط ۸۳۳ از اینجا تا پایانه فردوسی مسافر جابهجا میکند. ۸۳۱ هم از پایانه مصلی تا پایانه الهیه و ۸۳۲ نیز از روگذر شیرازی حرم تا پایانه الهیه خدماتدهی به مسافر دارد.
او در پاسخ به اینکه با این تقسیمبندی باید اوضاع حملونقل اینجا بهتر باشد پس چرا این همه مردم موقع سوار شدن مشکل دارند، میگوید: خط۸۳۳ تعداد ناوگانش بیش از سیدستگاه است، اما تعداد اتوبوسهایی که نیاز به تعمیر یا سرویسدهی دارند هم زیاد است؛ بنابراین از تعداد اتوبوسها کم میشود. با توجه به جمعیت زیاد اینجا نیاز است این خط تقویت شود. گرچه دو دستگاه کمکی هم گذاشته شده است تا مسافرها را به پایانه غدیر و ایستگاه مترو برسانند.
رئیس خط دوباره رشته کلام را به دست میگیرد و میگوید: ساعاتی مثل ظهر یا غروب واقعا شلوغ است، اما سرفاصلههای زمانی تردد اتوبوس در صبح حدود پنجدقیقه است.
{$sepehr_key_246383}
کاش ۸۳۰ برگردد با بهای بیشتر
بعد از کمی انتظار بالاخره یک اتوبوس وارد پایانه شهید بسکابادی میشود و با همان اتوبوس به پایانه مصلی میروم تا وضعیت خطوط دیگر را هم به طور عینی ببینم. خط۸۳۱ در ایستگاه ایستاده و مسافر سوار میکند. هنوز پنجدقیقه نشده که این اتوبوس هم پر از مسافر میشود، اما در مقایسه با خط ۸۳۳ وضعیت بسیار بهتری دارد. مسافری میگوید: من از خط۸۳۳ که خیلی شلوغ بود در این ایستگاه پیاده شدم تا سوار این خط شوم و به الهیه بروم با اینکه دو بار باید کارت بزنم.ای کاش همان خط۸۳۰ بود، اما قیمتش را زیادتر میکردند. حداقل مردم اینگونه اذیت نمیشدند.
آرزوی حملونقل عمومی شایسته، برای حاشیهنشینان
از اتوبوس که پیاده میشوم، صدای اعتراض مسافران در هیاهوی خیابان گم میشود. حذف خط۸۳۰ شاید روی کاغذ، ترافیک را مدیریت کرده باشد، اما در واقعیت، فشار آن بر شانههای مسافران حاشیه شهر سنگینی میکند. این سیصددقیقه همسفری، تنها یک روایت نبود، یک تلنگر بود. سؤال اینجاست که تا چه زمانی باید برای رسیدن به یک «حملونقل عمومی شایسته»، بهای سنگینی از عمر و آرامش مردم حاشیه شهر پرداخت شود؟ آیا وقت آن نرسیده است که به جای خطکشی روی نقشه، خط ارتباطی اعتماد را دوباره وصل کنیم؟