آنگاه که طنین نوای حماسی گروه موزیک ارتش در پهنهی بوستان جهانشهر پیچید و سرود جمهوری اسلامی، حس غرور و افتخار را در جان حاضران جاری ساخت، گویی شهر، بخشی از تاریخ دفاعی خود را با دستان مهربان مردم و مسئولین، به آغوش زندگی روزمره بازگرداند.
حس خوب حاضران با یاد شهدای سرافراز، به ما یادآور شد که این آرامش امروز و این امنیت که بستر خدمت به زائران و مجاوران آن امام همام است، مرهون خونی است که دیروز بر این خاک ریخته شد و اکنون تصاویر آن عزیزان در دل بوستان، حافظهی جمعی شهر را با آینده پیوند میدهد.
در جامعهشناسی شهری آموختهایم که فضا هرگز خنثی نیست؛ فضا حامل خاطرات و معانی است. آنچه در بوستان جهانشهر رخ داد، تصویری از پادگانی که روزگاری نماد انضباط نظامی بود، امروز به عرصهی عمومی بدل شده است، عرصهای که در آن کودکان میدوند، خانوادهها نفس میکشند و زائران امام رضا (ع) در مسیر زیارت، دمی در آن میآسایند.
این گذار، دقیقاً همان «بازآفرینی کالبد شهر در خدمت روح شهر» است، شهری که در حریم قدسی رضوی، بیش از هر چیز به معنا، نشاط و روابط انسانی مبتنی بر کرامت، نیاز دارد تا بتواند میزبانی شایسته برای خیل زائران و مجاوران باشد.
آنچه این مراسم را متمایز ساخت، «وفاق نهادی» بود، حضور امیران لشگر خراسان، نمایندگان مجلس، اعضای شورای شهر، فرماندار مشهد و مدیران اجرایی شهرداری در کنار هزاران شهروند خونگرم، تصویری از حکمرانی واحد برای هدفی مشترک بود.
در جامعهشناسی سیاسی، چنین همگراییای پیششرط اعتماد عمومی است؛ پیامی روشن به جامعه دارد که وقتی نهادها خدمت به مردم و تکریم مجاوران حریم رضوی را بر منافع سازمانی مقدم میدارند، شهر نفس میکشد و گرههای کور مدیریتی باز میشود.
زیباترین صحنه این نمایش، در دستان پاکبانان و کارگران فضای سبز رقم خورد؛ آنگاه که قیچی افتتاحیه به دستان همانانی سپرده شد که شهر را برای زائران امام مهربانیها صیقل میدهند. این کُنش نمادین، در ادبیات جامعهشناسی فرهنگی، بازگرداندن «مرکزیت معنایی» به «عاملیت انسانی» است، شهری که میداند محصول کار بیوقفهی زحمتکشان خود است و افتخار بزرگش، خادمی زائران امام هشتم (ع) است.
بوستان جهانشهر، اکنون دیگر یک مکان جغرافیایی نیست؛ یک «فضای تعاملی» است. در عصری که جوامع با بحران فردگرایی دستبهگریباناند، این بوستان به ریهای تنفسی برای نشاط اجتماعی بدل شده است که گذشتهی پرافتخار (ایثارگری) را به آیندهی پرامید (میزبانی شایسته) پیوند میزند.
{$sepehr_key_247158}
مشهد با این اقدام نشان داد که «خدمت» در این شهر، یک آیین همیشگی است، سرودی که با خون ایثارگران آغاز شد، با نام مقدس امام رئوف (ع) تبرک یافت و با لبخند فرزندان و زائرانمان ادامه مییابد.