به گزارش شهرآرانیوز؛ کمتر خانهای را میتوان پیدا کرد که صدای بحث، گریه و کشمکش فرزندان بر سر یک اسباببازی یا نوبت بازی در آن نپیچد. در این لحظات طاقتفرسا، نخستین واکنش غریزی بسیاری از والدین، نشستن بر مسند قضاوت و صدور فوری حکم به نفع یکی از طرفین است؛ رفتاری که اگرچه در لحظه غائله را میخواباند، اما ریشه اختلاف را پابرجا نگه میدارد.
نفیسه عباسی غریب، مشاور و روانشناس کودک درباره نحوه برخورد والدین با دعوای خواهر و برادرها میگوید:«دعوای خواهر و برادرها واقعاً میتواند خستهکننده باشد؛ بهویژه زمانی این خستگی بیشتر میشود که مثلاً یکی داد میزند این وسیله مال منه یا اون اول شروع کرد و شما احساس میکنید باید وسط این ماجرا تصمیم بگیرید که دقیقاً حق با کیست. اما واقعیت این است که قرار نیست ما همیشه قاضی دعوای بچهها باشیم. اگر هر بار سریع به دنبال مقصر بگردیم، بچهها بیشتر یاد میگیرند برای بردن پروندهشان سراغ ما بیایند، نه اینکه خودشان یاد بگیرند مسئله را حل کنند.»
مرز باریک تماشا و مداخله؛ چه زمانی وارد شویم؟
گاهی تنشها از مرز بگومگوهای کلامی فراتر میرود و سلامت جسمی کودکان را به خطر میاندازد. عباسی غریب در خصوص تفکیک این دو موقعیت و نحوه ورود صحیح والدین توضیح میدهد: «البته اگر پای آسیب زدن یا خطر فیزیکی در میان است و ممکن است بچهها به هم آسیبی وارد کنند، حتماً باید بلافاصله وارد شویم و در وهله اول امنیت را برقرار کنیم. اما وقتی ماجرا صرفاً یک اختلاف و دعوای معمولی است، میتوانیم به جای نقش قاضی، نقش میانجی را ایفا کنیم.»
عباسی غریب درباره چگونگی اجرای نقش میانجیگری در خانه توضیح میدهد: «مثلاً میتوانیم به آنها بگوییم: هر دوتون ناراحتید؛ من اول میخوام بفهمم هر کدومتون چی میخواستین. سپس به هر کودک فرصت دهیم تا کوتاه و شفاف حرفش را بزند، بدون اینکه فرزند دیگر وسط صحبتش بپرد. بعد از شنیدن صحبتها، باید به آنها کمک کنیم خودشان راهکار پیدا کنند؛ راهحلهایی مثل نوبتی بازی کردن، استفاده مشترک از یک وسیله، انتخاب یک وسیله جایگزین یا حتی چند دقیقه فاصله گرفتن از هم.»
{$sepehr_key_248849}
تلهی تو بزرگتری، تو کوتاه بیا!
یکی از اشتباهات رایج والدین برای خاموش کردن سریع آتش دعوا، قربانی کردن فرزند بزرگتر با نصیحتهای کلیشهای است. این روانشناس کودک در اینباره هشدار میدهد: «جمله “تو بزرگتری، تو کوتاه بیا” شاید در ظاهر دعوا را سریع تمام کند، اما لزوماً عادلانه نیست و ممکن است ناراحتی و سرخوردگی فرزند بزرگتر را عمیقتر و بیشتر کند.»
وی در پایان با اشاره به هدف اصلی حل اختلاف میان خواهر و برادرها خاطرنشان میکند: «هدف ما این نیست که بچهها هیچوقت با هم دعوا نکنند؛ بلکه هدف اصلی این است که یاد بگیرند ناراحتیشان را به درستی بیان کنند، حرف همدیگر را بشنوند و برای حل اختلافشان راهکار بیابند. مدیریت اختلاف، مهارتی آموختنی است که با تمرین و هدایت صبورانه والدین ساخته میشود، نه با تذکرهای مداوم و قضاوتهای یکطرفه.»
منبع: فارس