از همان اوایل خلقت ما به عنوان بشر پذیرفتیم موجودی اجتماعی باشیم چرا که به تجربه دریافتیم رابطه داشتن با آدم‌ها به رغم سختی‌هایش، می‌ارزد و یکی از بزرگ‌ترین الطاف زندگی این دنیا برای ماست. اگر از اولِ اول بخواهم بگویم و ربطش را به شهرآرامحله تشریح کنم این‌طور باید نوشت که «ما به هم ربط داریم» ابتدا در خانواده معنا می‌گیرد، یک روز صبح که مادر شما زبانم لال با درد کلیه از خواب برخیزد قطعا بقیه شما خیلی عادی به کار و زندگی روزانه ادامه نخواهید داد، یا نمونه مثال مثبتش می‌شود وقتی پای یک جشن خانوادگی در میان است.
خانواده اولین تمرین تلاش برای برقراری ارتباط دوسویه است و حال نهادهای بعدی کدام هستند؟ مدرسه، محل کار و از همه مهم‌تر محله...تا جایی که هنوز پایتان را از خانه بیرون نگذاشته باشید «ما به هم ربط داریم» در حد همان چند عضو خانواده است، اما در آپارتمان را که بگشایید و با واحد یا واحدهای روبه‌رویی و بعد دو تا آپارتمان آن طرف‌تر و بعد سبزی‌فروش سر کوچه و غیره و غیره که چشم تو چشم شوید شما وارد مرحله دوم «ما به هم ربط داریم» یعنی مرحله محله شده‌اید!
از اینجا به بعد داستان پیچیده‌تر می‌شود، از اینجا سرعت بازخورد اعمال و رفتار ما روی یکدیگر بالا می‌رود و مشکلی که امروز در خیابان با بی‌تفاوتی از کنارش رد شدیم فردا ممکن است به یک مشکل شهری بدل شود! بنابراین محله مهم‌ترین مرحله‌ای است که باید مشق «ما به هم ربط داریم» را با حواس جمع تمرین کرد.
باید به صراحت بگویم تجربه این مدت کار در شهرآرامحله و به دنبال آن حضور در نهادهای محلی به من نشان داد رابطه آدم‌ها به هم اگرچه این روزها در زندگی شهری کمرنگ‌تر شده اما در برخی محله‌ها هنوز به پررنگی دوران گذشته است، هنوز هم به ویژه در محله‌های کم‌برخوردارتر هستند کسانی که اگر همسایه‌شان مشکلی داشته باشد شب سر بر متکا نخواهند گذاشت.
هنوز آدم‌هایی غم خرید دارو و ویزیت دکتر و جهیزیه دختر دم‌بخت و هزینه تحصیل و چه و چه همسایه‌هایشان را دارند و این مایه مسرت است، اما چیزی که باعث شد ما به عنوان روزنامه مردم مشهد در تولد ده سالگی‌مان آن را به مخاطبانمان یادآور شویم این بود که به وضوح می‌بینیم مردم این روزها چطور دارند یاد می‌گیرند به هم بی‌تفاوت باشند! چطور در تله «مشکلات خودمان ارجح‌تر است.» افتادند و یادشان رفته «تو نیکی می‌کن و در دجله انداز» را...
خواستیم کادوی ما در تولد ده سالگی‌مان به شما این باشد که «آی مردم محض رضای خدا اگر نه، به خاطر خودتان حواستان باشد که ما به هم ربط داریم.» اگر دکتر، معلم، پاکبان، خانه‌دار، مدیر یا حتی اگر کوباننده میخ در نعل اسب هستید! حواستان به هم باشد، مهربان باشید و بدانید که واقعا ما به هم ربط داریم، همین...