پیشرفت فنی استقلال هنوز خیلی محسوس نیست، اما نشانه‌هایی از تغییر را نمایش می‌دهد. «چیزی که من به آن بیشتر توجه دارم، این است که تیم ما پیشرفت کرده و با سیستم دشواری بازی می‌کنیم که نیاز به زمان دارد تا جا بیفتد». قسمت دوم حرف‌های استراماچونی که درست است؛ اما قسمت اول صحبت‌های او محل بحث است. آیا استقلال روبه‌پیشرفت است؟ برای بررسی این ادعا به آمار متریکا مراجعه می‌کنیم. استقلال در بازی مقابل ذوب‌آهن با اینکه میهمان بود، اما مالکیت توپ بیشتری داشت. هر چند در ثبت مالکیت 55درصدی استقلال نباید نقش منصوریان هم نادیده گرفته شود و سرمربی ذوب‌آهن علاقه دارد در بازی مقابل تیم‌های بزرگ توپ را به حریف بدهد تا با فوتبالی واکنش‌گرا که در ارائه آن تبحر دارد، به حریف ضربه بزند. در این مسابقه هم تعداد و هم دقت پاس بازیکنان استقلال بهتر از حریف بود. البته شیب فوتبال مالکانه استقلال سربالاست و آبی‌ها در شهرآورد و مسابقه قبل از آن 46 و 47درصد مالک توپ بودند؛ اما در این مسابقه 55درصد از زمان مفید مسابقه توپ را در اختیار داشتند. پاس بازیکنان استقلال هم نسبت به شهرآورد، 8درصد دقیق‌تر شده بود. اما آماری که نشان از پیشرفت استقلال دارد، نه مالکیت توپ است و نه دقت و تعداد پاس. این تعداد شوت بازیکنان استقلال است که مشخص می‌کند تیم استراماچونی راحت‌تر از قبل موقعیت خلق می‌کند. تعداد شوت استقلال در 2 بازی قبلی‌‌اش دورقمی نشده بود، اما در این مسابقه 12 مرتبه با شوت دروازه ذوب‌آهن را تهدید کرد. تصاعد حسابی شوت در چهارچوب استقلال هم نشان از حملات درست این تیم دارد. حالا بازیکنان در موقعیتی صاحب توپ می‌شوند که می‌توانند شوتشان را به مسیر درستی بزنند. در اولین بازی فصل، استقلال فقط یک شوت در چهارچوب زده بود. در هفته‌های دوم و سوم تعداد شوت در چهارچوب استقلال، عدد2 بود. در شهرآورد یک شوت در چهارچوب به آمار استقلال اضافه شد و شاگردان استراما 3 شوت در چهارچوب زده بودند. حالا در بازی مقابل ذوب‌آهن، این عدد به 4 رسید؛ یعنی استقلال در این بازی، خطرناک‌ترین نمایش فصلش را داشت. اگر نیمه عقب زمین استقلال را هم بررسی کنیم، استراماچونی از پیشرفت این تیم خیلی بیراه نگفته است. دفاع استقلال در هفته‌های اول و دوم خیلی آسیب‌پذیر نشان داد و به‌راحتی موقعیت گل تقدیم حریف می‌کرد. استقلال در 2 بازی نخست، 7 شوت به چهارچوبش زده شد. همچنین در بازی با نفت مسجدسلیمان علاوه بر گلی که خورد، 3 مرتبه از حوالی شش‌قدم دروازه‌اش تهدید شد که حسین حسینی مهار کرد. در بازی با پرسپولیس اما اگر اشتباه حسینی و گل‌به‌خودی او نبود، شاید تیم استراما هم بازنده شهرآورد لقب نمی‌گرفت. تنهاشوت در چهارچوب پرسپولیس در آن مسابقه در دقیقه90 ثبت شد که نشان از بهبود کیفیت دفاعی این تیم دارد. در بازی با ذوب‌آهن هم کیفیت دفاع تیمی استقلال بهتر شد؛ اما همچنان تمرکز پایین و فشار روانی که روی بازیکنان این تیم وجود دارد، باعث گل‌خوردن حسینی می‌شود. استقلال در هر دوگلی که دریافت کرد، 11 بازیکنش در حوالی محوطه جریمه حضور داشتند و تعهد پایین مدافعان، تصمیم بحث‌برانگیز داور و یارگیری اشتباه، نقش بسزایی روی گل‌ها داشت. 2 شوت در چهارچوب دیگر ذوبی‌ها هم موقعیت گل خطرناکی نبود. استقلال با وجود اینکه همچنان گل می‌خورد و به حریفانش موقعیت می‌دهد، اما حریف را برای خلق موقعیت به دردسر می‌اندازد. اینکه استقلال در یک ساعت اول هیچ مسابقه‌ای گل نخورد و همه گل‌های فصلش را در نیم‌ساعت پایانی دریافت کرد و همچنین تیمی که فصل گذشته بیشترین کلین‌شیت و کمترین گل‌خورده را در بین همه تیم‌های لیگ داشت، اما در فصل جدید در همه بازی‌ها گل خورد، نشان می‌دهد که آبی‌ها نیاز دارند علاوه بر بُعد فنی، از لحاظ روانی هم پیشرفت کنند. استراماچونی زمانی می‌تواند ادعا کند تیمش پیشرفت کرده که این بار روانی را از روی دوش بازیکنان بردارد تا در نتایج این تیم هم پیشرفتِ فنی ملموس باشد.