عطایی - گفت‌و‌گوی امروز مربوط به مادر و دختری است که در کوچه‌های گلشهر دیوار مدارس را نقاشی می‌کردند. برای گزارشی به انتهای شفیعی رفتیم و آن‌ها را در حال کار دیدیم. موضوع جذابی بود و به توصیه حیدری، کارشناس فرهنگی، گزارش این هفته را به آن‌ها اختصاص دادیم. در ادامه بخشی از گفت‌و‌گوی ما را می‌خوانید.
مهدیه جنگی متولد سال ۱۳۷۸ و دانشجو رشته مهندسی مکانیک در دانشگاه فردوسی مشهد است. علاقه‌اش به هنر برمی‌گردد به تابلو فرش‌ها و تابلو‌های نقاشی که پیش از این می‌کشیده است. از او درباره ورودش به رشته مکانیک می‌پرسم که می‌گوید: «از کودکی به رشته ریاضی علاقه‌مند بودم. در المپیاد‌های زیادی مقام آوردم و اکنون بالاترین معدل را در رشته مکانیک و بین دانشجویان دانشگاه فردوسی دارم. در کنار درس علاقه زیادی به کار‌های هنری داشتم. هنر را با تابلو فرش شروع کردم و بعد از مدتی به سراغ نقاشی رفتم. طی مدتی که نقاشی کار می‌کردم با بچه‌های گرافیک و هنر آشنا شدم و از همان زمان فعالیتم را در حوزه نقاشی دیواری شروع کردم. هیچ‌گاه فعالیت هنری باعث نشد تا به درسم لطمه‌ای وارد شود.» به هر دو رشته علاقه‌مند است و هیچ‌کدام را تنها برای کار یا علاقه دنبال نکرده است. جنگی می‌گوید: «اگر می‌خواستم مکانیک را تنها برای کار دنبال کنم به داشتن معدل بالا نیازی نداشتم علاقه و اشتیاقم به ریاضی باعث شده بود تا همیشه با برنامه‌ریزی هم به درس و هم به هنر بپردازم. دوست دارم در هر کاری اولین و بهترین باشم و با عشق و علاقه آن کار را انجام دهم.»
آموزش دوره‌های هنری را سال ۹۳ در آموزشگاه‌های خصوصی آغاز می‌کند. جنگی می‌گوید: «آموزش کارهنری را با دار قالی شروع کردم و مدرک قالی بافی دارم.  طراحی و نقاشی را از یک‌سال ونیم پیش شروع کردم. علاقه‌ام به نقاشی با دیدن تابلو‌های زن‌عمویم شروع شد. زن‌عمویم دعوتم کرد تا همراه با او نقاشی کنم، به مرور متوجه علاقه‌ام به نقاشی شدم. هم‌زمان با تعدادی از بچه‌هایی که به گرافیک علاقه‌مند بودند، آشنا شدم. آنجا با استادی آشنا شدم که من را با فعالیت‌های شهرداری آشنا کرد و گفت با دادن رزومه کاری می‌توانم در فعالیت‌های هنری و کشیدن نقاشی دیواری با شهرداری همکاری کنم.»
در همکاری که با اداره اجتماعی و فرهنگی شهرداری منطقه داشته، بیشتر دیوار مدارس منطقه را نقاشی کرده است. جنگی می‌گوید: «مردم این منطقه صمیمی و گرم هستند و از فعالیت ما استقبال می‌کنند. دانش‌آموزان تعجب می‌کنند یا ناراحت هستند که چرا دیوار داخل مدارسشان رنگ‌آمیزی ندارد و در حال خراب شدن است. البته گاهی نقاشی‌ها را هم خراب می‌کنند و آب روی طرح‌ها می‌ریزند.»
آرزویش رسیدن به موفقیت در رشته مکانیک است. جنگی می‌گوید: «امیدوارم با ایده‌های طراحی که در این رشته دارم به موفقیت برسم و بتوانم ایده‌هایم را عملی کنم. از طرفی علاقه‌مند هستم کار دیوارنگاری را هم توسعه بدهم. انرژی بالایی دارم و امیدوارم بتوانم با انگیزه بالایی که دارم هر دو رشته را دنبال کنم. ضمن اینکه دیوارنگاری فصلی است و فضا برای دنبال کردن دیگر ایده‌هایم را به من می‌دهد.»
مهدیه معتقد است با هر دیوارنگاری که انجام می‌دهد حال و هوای محله تغییر می‌کند و روحیه مردم بهتر می‌شود. او می‌گوید: «بار‌ها از مردم بازخورد‌های خوبی گرفتم. خیلی‌ها در حین کار از من خواستند روی دیواری که به خانه‌شان نزدیک است، طرح زیباتری بزنم یا با رنگ شاد کارکنم تا با بازکردن درخانه و دیدن طرح‌ها حال و هوایشان عوض شود و خنده روی لب‌هایشان بنشیند. توقع مردم منطقه پایین است و هر طرحی خوش‌حالشان می‌کند. بعضی از آن‌ها می‌خواستند قلم و رنگ را به آن‌ها بدهیم تا دیوار را رنگ کنند و نقشی که دوست دارند روی دیوار بزنند.»
راضیه اسماعیلی متولد ۱۳۵۳ و مادر مهدیه است. ۲ فرزند دارد و همراه با همسرش تلاش خود را می‌کنند تا فرزندانشان در زندگی موفق باشند. خانم اسماعیلی می‌گوید: «همیشه همراه با همسرم تلاش داشتیم که همراه فرزندانمان باشیم و شرایط را برای رسیدن به موفقیت فراهم کنیم.»
اسماعیلی ادامه می‌دهد: «در این مدت مردم همراهی زیادی با ما داشتند. از ما پذیرایی می‌کردند و دم در می‌نشستند تا کار ما تمام شود و امنیت داشته باشیم. این حمایت کردن برای ما خیلی خوشایند بود.»