یادی از فقیه مبلغ، آیت‌ا... حاج شیخ محمدحسین سیبویه (ره)

آیت‌ا... حاج شیخ محمدحسین سیبویه در سال ۱۳۵۸ خورشیدی به توصیه برخی از مراجع نجف در سفری یک‌ماهه به ایران آمد و ضمن تشرف به آستان مقدس رضوی به دیدار مرحوم امام‌خمینی (ره) در شهر قم شتافت ...

کد خبر: ۱۲۱۵۶۲

تاریخ : ۲۶ مرداد ۱۴۰۱ - ۱۳:۲۳

نوشته

علیرضا نوروزی - محقق و مدرس‌حوزه علمیه | شهرآرانیوز - آیت‌ا... حاج شیخ محمدحسین سیبویه در سال ۱۳۵۸ خورشیدی به توصیه برخی از مراجع نجف در سفری یک‌ماهه به ایران آمد و ضمن تشرف به آستان مقدس رضوی به دیدار مرحوم امام‌خمینی (ره) در شهر قم شتافت و با ایشان درباره درخواست عده‌ای از اهل علم، مبنی‌بر اقامت در ایران، مشورت نمود که مرحوم امام (ره) به ایشان فرمودند: «وجود شما در نجف لازم است و شما به نجف بروید.» ایشان پذیرفت، اما هنگام بازگشت به عراق، عمّال حکومتی عراق که از دیرباز از فعالیت‌های تبلیغی آیت‌ا... سیبویه آگاهی داشتند، مانع از ورود ایشان به عراق شدند و ایشان با همان هواپیما به ایران بازگشت، به‌همراه خانواده عازم مشهد مقدس شد و در جوار ملکوتی حضرت امام‌رضا (ع) سکونت گزید.

آیت‌ا... سیبویه با ورود به مشهد مقدس، به تدریس در حوزه علمیه پرداخت و در سال ۱۳۶۰ خورشیدی، مدرسه علمیه امام‌حسین (ع) را که هم‌اکنون از مدارس موفق حوزه علمیه مشهد است، تأسیس کرد.

ایشان در این مدرسه به تدریس سطوح عالیه و درس خارج فقه جهت طلاب و فضلای حوزه و همچنین درس تفسیر و اخلاق جهت عموم مردم پرداخت؛ و به این ترتیب با حضور بابرکت خود در مشهد مقدس، صد‌ها شاگرد فاضل و محقق تربیت کرد.

این فقیه عالی‌قدر بر‌اساس سنت دیرینه‌ای که داشت همه‌ساله در روز عاشورا در حسینیه نجفی‌های مشهد مقتل‌خوانی می‌کرد و در عزای سیدالشهدا (ع) اشک ماتم می‌ریخت. همچنین در ایام فاطمیه، خطبه فدکیه را قرائت می‌نمود و در روز شهادت حضرت‌زهرا (س) همگام با سایر علمای مشهد و در استقبال از ماه محرم با پای پیاده به حرم مطهر رضوی مشرف می‌شد. آیت‌ا... سیبویه مدتی نیز در صحن امام‌خمینی (ره) و رواق دارالزهد حرم مطهر رضوی به اقامه جماعت اشتغال داشت و جمع کثیری در نماز ایشان شرکت می‌کردند.

توجه‌به تبلیغ و تعظیم شعائر دینی، ارتباط با نسل جوان، زهد و ساده‌زیستی، حسن خلق و برخورداری از روحیه مردمی، از ویژگی‌های برجسته این عالم ربانی به شمار می‌رفت. رسیدگی به ارحام و مستمندان همیشه دغدغه ایشان بود. به آشنایان و دوستان بسیار توجه داشت و اگر کسی خانه‌نشین می‌شد، مرتب به دیدارش می‌رفت و از او تفقد نموده و هدایایی به وی می‌داد.