همسایگی با زمین‌های رها شده

مشکلی که برای اهالی لادن هم آزاردهنده شده است

کد خبر: ۱۲۴۶

تاریخ : ۱۲ تير ۱۳۹۸ - ۰۹:۴۴

نوشته

نجمه موسوی کاهانی - محله تمیز و زیبای لادن در نگاه اول آرام و سرشار از زیبایی است که به نظر می‌رسد ساکنان از زندگی در این محدوده که از هوای پاکیزه کوهستانی هم بی‌بهره نیست رضایت کافی داشته باشند. اما پای درد دل اهالی منطقه که می‌نشینیم کم و کاستی‌هایی گفته می‌شود که با توجه به نسبت برخورداربودن این محله شایسته نیست به آن‌ها بی‌توجهی شود.

سامان‌دهی زمین‌های رها شده
از ابتدای خیابان لادن تا انتهای آن مشکلات متفاوت است. در قسمت‌های ابتدایی بولوار مشکل اصلی مردم وجود زمین‌های خالی بزرگی است که بارها آن را مطرح کرده‌اند اما ظاهرا هنوز نتیجه‌بخش نبوده است. زمین‌هایی که مالک خصوصی دارند و بدون حصارکشی رها شده است.
حمید شهری که 25سال است منزل مسکونی‌اش در همسایگی یکی از این زمین‌ها قرار دارد، اولین کسی است که در مسیر ما قرار می‌گیرد.  سر صحبت که باز می‌شود همان حرف‌های همیشگی را که بارها تکرارشان کرده است برای ما هم می‌گوید. از روایت جمع‌شدن افراد خلافکار و معتاد گرفته تا وجود مار و موش و انواع حیوانات موذی:«همه و همه را به مسئولان گفته‌ایم. نمی‌دانیم چرا این همه تبصره و ماده که برای سامان‌دهی به زمین‌های رهاشده خصوصی وجود دارد، در این محله اجرا نمی‌شود.»
او به دیوارهای خانه‌اش که در حال تعمیر است،
اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: « زمین خانه‌ها حدود یک‌متر پایین‌تر از خیابان است، با هر بارندگی آب به این سمت جاری می‌شود و باعث تخریب دیوارهای منزل ما می‌شود. ما در بارندگی‌های اخیر به‌شدت مشکل داشتیم.»

هراس از ناامنی
شهری به سمت دیگر زمین و دبیرستان دخترانه‌ای اشاره می‌کند و می‌گوید:« مشکلات محدوده که یکی دو تا نیست. شما ببینید چطور حصارها بالا برده شده‌اند و حتی مسئولان مدرسه مجبور شده‌اند تهویه سرویس‌های بهداشتی را با ورق‌های فلزی بپوشانند. با این همه دختران از مزاحمت در امان نیستند حداقل کاری که از شهرداری توقع داریم انجام دهد، حصارکشی دورتادور آن است. واقعا انتظار زیادی است؟»
فاطمه حسینی که همراه پدرش برای ثبت‌نام  به مدرسه آمده است، تعریف می‌کند:« ما به این شرایط عادت کرده‌ایم. با این همه نمی‌شود بدون ترس و هراس از محدوده‌ای گذشت که همیشه عده‌ای پشت درختچه‌ها و تپه‌ها نشسته‌اند.»

پیست یا خیابان
اما حرف‌های اهالی انتهای لادن به گونه‌ای دیگر است. با معصومه قربانی خانم کهنسالی که سلانه‌سلانه سراشیبی خیابان لادن را از وسط بولوار بالا می‌رود همراه می‌شوم و مشکل محله را می‌پرسم. لحظه‌ای توقف می‌کند و در جواب می‌گوید:« شیب خیابان را که نمی‌توان کم کرد اما اگر پیاده‌روها مناسب‌سازی شود، می‌توانیم با آرامش از این قسمت برویم. وضعیت پیاده‌روها این‌قدر نامناسب است که مجبوریم از وسط خیابان عبور کنیم. »
بعد با انگشت ماشین‌هایی را که در آن شیب تند با سرعت حرکت می‌کنند، نشان می‌دهد و می‌گوید:« در خیابان‌ها هم امنیت نداریم. انگار اینجا پیست مسابقه است. نه چراغ قرمزی وجود دارد و نه سرعت‌گیری.» بعد از این حرف به مسیر خود ادامه می‌دهد و هم‌زمان می‌گوید: «حرف ما را به گوش مسئولان برسانید. خداخیرتان دهد، اینجا هم جزئی از شهر است.»
به سراغ راننده‌ها می‌رویم تا مشکلات را از نگاه آن‌ها ببینیم. نکته‌ای که برای آن‌ها نگران‌کننده است سرعت زیاد برخی رانندگان است که منجر به حوادثی می‌شود که مدام در حال رخ‌دادن است. رضا شریفی، راننده ماشین سنگین است و علاوه‌بر زندگی محل کارش نیز در همین منطقه است. می‌گوید: « حوادثی که در این محدوده رخ می‌دهد به دلیل سرعت زیاد رانندگان معمولا خیلی شدید است. بازسازی آسفالت خیابان‌ها و پیاده‌روها تکه تکه انجام شده و منظره نامطلوبی را ایجاد کرده است. پیاده‌روهایی داریم که در یک قسمت گل‌کاری بسیار زیبا و شیکی دارد اما در کنار همان گل‌ها تل خاکی وجود دارد که محدوده آن را نازیبا کرده است.»

در حال پیگیری هستیم
گلایه‌ها در رابطه با زمین‌های خالی لادن زیاد است و کنارش حرف‌هایی که شنیدید و بهتر دیدیم بدون هیچ قضاوتی آن‌ها را با  معاون اجرایی منطقه در میان بگذاریم .
مهندس فرهاد ذبیحی درباره زمین‌های خالی بولوار لادن، می‌گوید:« درحال رایزنی با مالک آن‌ها هستیم. دلیل به تعویق افتادن ماجرا تا به امروز هم وسعت آن‌هاست که امیدواریم هر چه زودتر به نتیجه برسیم.»
وی در پاسخ به دیگر مشکل طرح شده اهالی توضیح می‌دهد: «بازسازی پیاده‌روها با اولویت‌های درنظر گرفته‌شده در حال انجام است. برای اصلاحات ترافیکی مسیر و قراردادن سرعت‌گیر و سرعت‌کاه و همچنین چراغ‌های راهنمایی لازم در تقاطع‌ها در حال تعامل با سازمان ترافیک هستیم.»