خاطره بازی با مداد گلی

روایتی از نمایشگاه اخیر هنرمندان تجسمی در نگارخانه عسل

کد خبر: ۱۲۷۶

تاریخ : ۱۳ تير ۱۳۹۸ - ۰۷:۲۸

نوشته

فرنود فغفور مغربی| «عسل» در کمتر از یک سال از حضورش در هنر مشهد، سعی کرده است روالی منحصر به فرد داشته باشد و آثاری با کیفیت را در معرض دید عموم بگذارد. تا به امروز حدوداً 15 نمایشگاه در این نگارخانه برگزار شده است که عموماً آثار نقاشی و یک نوبت هم عکاسی را شامل می‌شده است. در هفته‌ای که گذشت، نگارخانه عسل میزبان نمایشگاهی با عنوان «مدادگلی» بود که آثاری با رنگ قرمز از هنرمندان برجسته مشهدی را به نمایش گذاشته بود.

مدادهای گلی
در این نمایشگاه هنرمندان نام‌آشنایی که عموما در دانشگاه فردوس استاد هنر هستند(محمود آزادنیا، مریم اصفهانی، لادن اورنگی، مهدی شریعتی، عباس شهسوار، ایمان صادقی، ندا عظیمی، حسن کلانتری، مهدی محدث، طاهر موسوی، احسان مهدوی، مریم مؤدی و محمدرضا نوروزی) هرکدام با یک اثر شرکت داشتند.
عسل نظریان، مدیر نگارخانه درباره ایده برگزاری نمایشگاه اخیر در نگارخانه‌اش می‌گوید: به همراه برنامه‌ریز این نمایشگاه تصمیم گرفتیم برای هنرمندانی که به نمایشگاه دعوت می‌کنیم یک مداد گلی بگیریم و از هر هنرمند بخواهیم صرفاً با آن اثری اختصاصی برای نمایشگاه خلق کند. کار انجام شد و هنرمندان هم آثاری که با مداد گلی طراحی کرده بودند و هم آن مدادهای نوستالژیک را به نگارخانه پس دادند. اولین قاب نمایشگاه هم مدادهای گلی هنرمندانی است که نام و امضای آن‌ها را بازنمایی می‌کنند. در این میان یک مداد گلی به نگارخانه نرسید. ظاهراً هنرمندش (مریم مؤدی) در فضایی غیرمتعارف (بیمارستان) بر بالین پدر بیمارش برای نمایشگاه اثر خلق کرد.
به جرئت می‌توان گفت حسی‌ترین اثر نمایشگاه همین طراحی انجام شده از پدر بیماری است که دخترش در بیمارستان از او ماندگار کرده‌است.

طراحی هنر فراموش‌شده
طراحی، پیش‌درآمد نقاشی است اما امروزه کمتر به آن توجه می‌شود. چراکه یا آن را به درستی آموزش نمی‌بینند و یا با توجه به اینکه مرحله آغاز کار در رشته‌های تجسمی طراحی است و اثر نهایی با بهره از تکنیک‌های مختلف هنری کامل می‌شود معمولاً نادیده گرفته می‌شود. به گفته مربیان پیش‌کسوت نقاشی اگر هنرجو در این بخش توانمند شود اثر نهایی‌اش هم در مقایسه با هنرمندان دیگر هم‌زمان قوت و ظرافت بیشتری خواهد داشت.

قیمت آثار
تا یک روز به انتهای نمایشگاه صرفاً دو اثر از مجموعه آثار نمایشگاه به فروش رفته است. مدیر نگارخانه در این بخش می‌گوید: معمولاً در مشهد چندان نمی‌توان توقع داشت آثار هنری به فروش برسد. هرچند در مشهد بهای هر اثر معمولاً  نسبت به موارد مشابه در تهران ناچیزتر است. مجموعه‌داران که معمولاً بخش مهمی از آثار را در دیگر شهرها خریداری می‌کنند هم در مشهد کم‌شمار هستند. آثار نمایشگاه بین پانصد هزار تومان تا یک‌میلیون تومان در نظر گرفته شده است و یک اثر هم بنا به نظر هنرمندش چهارونیم میلیون تومان قیمت‌گذاری شده است.

از تکنیک تا ایده
آثار ارائه شده بر دیوارهای نگارخانه با اینکه همه ذیل رنگ قرمز و با بهره از یک مداد گلی انجام شده است،  فضاهای متفاوتی دارند. به نظر می‌رسد بعضی آثار از محدوده طراحی کلاسیک که صرفاً نقطه و خط‌هایی هستند که کلیت اثر نهایی را نمایش می‌دهد خارج شده است. بعضی از آثار به نظر می‌رسد که نزدیک به نقاشی باشند و بعضی حتی نزدیک عکاسی و بخشی هم شمایل گرافیکی دارد.   حسن کلانتری، برگزارکننده و ایده‌پرداز نمایشگاه در پاسخ به این نظر می‌گوید: در نمایشگاه هنرمندانی دور هم جمع شدند که در رشته‌های مختلف هنری کار می‌کنند و نگاه‌های منحصر به فـردی دارند. ایـــنجا جمعی ازگرافیست‌ها، تصویرگرها، نقاش‌ها و کسانی که در بخش چاپ هنری هستند حضور دارند. هرکدام از این افراد هم در رشته خودشان، تکنیک‌های خاصی برای ارائه دارند. باید به خاطر داشت امروزه در مکاتب مختلف هنر تجسمی در عرصه جهانی هم این تفاوت‌ها دیده می‌شود. مثلاً در مکتب هنر سوئیس عموم آثار خلوت و مینیمال است و برخلاف آن آثاری که از منظر زیباشناسی در مکتب لهستان تعریف می‌شوند بسیار پرکار و شلوغ است. او اضافه  می‌کند: در هنر معاصر چندان به تکنیک و تعاریف کلاسیک پرداخته نمی‌شود بلکه به محتوا و ایده بیشتر از پیش پرداخته می‌شود.‌ مهم است که چه چیزی را هنرمند ارائه می‌کند.‌ متفاوت بودن هر اثر با دیگر آثار نشان‌دهنده خلاقیت هر هنرمند است.

نیم نگاه
مردی خوابیده در فضای شخصی؛ چهره‌هایی که گاه با نگاه نافذ و گاهی با چشمانی بسته به بازدیدکنندگان می‌نگرند.
نمایی خاطره‌انگیز از خروس‌قندی، باغچه و گل، اثری برگرفته از گلبرگ‌هایی تودرتو و نمایی از هنرمندی که در شمایل عیسی به صلیب کشیده اما این نوبت بر زمین قرار داده شده از مجموع آثار این نمایشگاه است.

سخن آخر
معمولاً در نمایشگاه‌های گروهی هنرمندان یک رشته و یا تکنیک هنری با هم حضور پیدا می‌کنند. مثلاً اهالی آبرنگ و یا رنگ روغنی با هم نمایشگاه می‌گذارند اما این نمایشگاه نشان می‌دهد که می‌توان با تم واحد از رشته‌های مختلف تجسمی انتظار داشت آثاری در کنار هم قرار بگیرند.
تفاوت ایده‌ها و تم واحد نمایشگاه ازجمله مواردی است که خاطره مداد گلی را در ذهن همه بازدیدگنندگان ماندگار خواهد کرد.