هوا دوباره گرفته است طاهره خانم!

یادی از شاعر فقید، طاهر صفارزاده، هم زمان با سالروز درگذشتش

کد خبر: ۱۳۱۶۰۸

تاریخ : ۰۷ آبان ۱۴۰۱ - ۱۲:۳۸

نوشته

۱۴ سال است که طاهره صفارزاده، شاعر نامدار معاصر، درگذشته است؛ شاعری که ۲۷ آبان ۱۳۱۵ در سیرجان متولد شده بود و ۷۲ سال بعد در بیمارستان ایرانمهر تهران بر اثر ضایعه مغزی درگذشت و در امام زاده صالح تجریش به خاک سپرده شد و در اسفند۹۹ خیابانی در حاشیه بزرگراه صدر تهران، به نام او شد.

صفارزاده جزو شاعران معاصری است که در حوزه تدریس و پژوهش ادبیات و قرآن نیز فعال بوده است و چند ترجمه قرآن نیز از او به یادگار مانده است. حوزه فعالیت صفارزاده بسیار گسترده بود و نام او را می‌توان در ذیل شعر کانکریت (تصویری) که گونه‌ای آوانگارد و ساختارشکن در شعر است، مشاهده کرد.
نقل است که رئیس «فستیوال شعر آسیایی داکا» در سال۱۳۶۵ (۱۹۸۷میلادی) هنگام انتخاب صفارزاده به عنوان یکی از پنج عضو بنیان گذار ترجمه آسیا گفته است: «ما معتقدیم که یک نفر، آن هم در این سر دنیا از علم ترجمه حرف زده و اصولی عرضه کرده و آن یک نفر، خانم دکتر صفارزاده است.»

سیدعلی صالحی، شاعر شاخص هم روزگار ما، درباره صفارزاده نوشته است: «صفارزاده برای من گرامی بود. ما به دو نحله فکری تعلق داشتیم. مهم نبود دیگران چه‌ می‌گویند. من به انسانیت عظیم او، روح بزرگ او و شاعری خاصه او ایمان داشتم. طی سال‌ها و سال‌ها می‌توانستم نشان از او بگیرم، بروم و گوشه روسری اش را ببوسم. خیلی دلم می‌خواهد حالا یک بار دیگر شاهد تجدیدچاپ دفتر‌های شعرش باشم. زن بزرگی بود صفارزاده و شاعر بزرگی است به روزگار بی پایان ما. به خودم قول دادم آن دنیا، اول کسی که به دیدارش خواهم رفت، طاهره باشد. یادت گرامی، خواهر خوب سال‌های بی پناهی من!»

طاهره صفارزاده جزو شاعرانی است که درمیان انبوه شاعران معاصر آن چنان که شایسته تلاشش بود، قدر ندید و نامش در میان هیاهوی شاعران معاصر کم رنگ شد، اما از او شعر‌های بسیاری به جای مانده است که در تاریخ شعر معاصر به دست آیندگان خواهد رسید.

شاید هنوز هم حال ما این گونه باشد که طاهره خانم سال‌ها پیش نوشته است: «ایوان خانه ام / به وسعت قبری/ از آفتاب و خاک / نشسته ام به وسعت قبر/ و منتظرم / که دست رهگذری / ادامه دستانم باشد/ و قفل خانه را بگشاید/ صدای خستۀه کفش‌ می‌آید/ صدای تیزی زنگ از قعر پلکان / مهمانی آمده است بگوید/ امروز هم هوا دوباره گرفته است / امروز هم هوا دوباره خراب است / در این سکون سکوت آلود/ پیکار پلکان را/ یاران بر خود/ با رنج این خبر سال‌های سال / هموار می‌کنند/ امروز هم هوا دوباره گرفته است / امروز هم هوا دوباره خراب است.»