گفتگو با دختر کاراته‌کار | از تاتامی مبارزه تا پرواز در آسمان

برای رسیدن به قله‌های پیروزی به گام‌هایی بلند و تلاش بسیار نیاز است. هریک از ما در زندگی چه‌قدر از این قدم‌ها برداشته‌ایم و به کدام‌یک از آرزوهایمان رسیده‌ایم؟

کد خبر: ۱۶۴۲۹۵

تاریخ : ۰۵ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۴۹

نوشته

ستایش تربتی سیزده سال دارد و دانش‌آموز کلاس هفتم مدرسه‌ی شاهد زکیه است. او تاکنون یازده مدال طلا، یک نقره و دو برنز در رشته‌ی کاراته (سبک وادوریو) به دست آورده است که ۶ مدال از آنها ملی، دو مدال بین‌المللی و بقیه استانی است.

گفتگوی ما با ستایش را می‌خوانید.

چگونه به کاراته روی آوردی؟

کلاس سوم ابتدایی قصد داشتم برای کلاس ژیمناستیک ثبت‌نام کنم، اما با توجه به اینکه دوستم کاراته را انتخاب کرده بود، من هم این رشته را برگزیدم و اکنون کمربند مشکی دان یک دارم.

به‌یادماندنی‌ترین پیروزی‌ات کدام بود؟

به مسابقات کشوری در قزوین مربوط می‌شود که دو مدال طلا کسب کردم، اما برایم بسیار سخت و ناراحت‌کننده بود که از میان ۱۲۰ شرکت‌کننده، حریفم در هر دو بخش مسابقه صمیمی‌ترین دوستم شد.

هرچند بدون حضور مادر و پدرم در شهر دیگری مسابقه دادم، با رئیس سبکمان آشنا شدم که برایم تجربه‌ی بسیار خوبی به‌همراه داشت.

از پیروزی‌هایی که در این راه کسب کرده‌ای برایمان بگو.

نخستین موفقیتم را سال ۹۷ در یک مسابقه‌ی استانی با کسب مدال برنز به دست آوردم. پس از آن، در همان سال، در مسابقه‌ی کشوری سبک وادوریو و در بخش کمیته مدال برنز گرفتم.

سپس در دو بخش کاتا و کمیته در مسابقات استانی دو نشان طلا کسب کردم و در مسابقات کشوری در هر دو بخش، طلا گرفتم. سال ۹۸ در مسابقات انتخابی تیم استان به همراه دو نفر از دوستانم انتخاب شدم.

پس از آن، در چند مسابقه‌ی استانی دیگر هم در هر دو بخش، موفق به دریافت نشان طلا شدم.

سال ۲۰۲۱ در مسابقات بین‌المللی در بخش کاتا طلا گرفتم. سال ۲۰۲۲ نیز در مسابقات آسیایی این بخش، مدال برنز را به دست آوردم. اکنون نیز برای انتخابی تیم ملی آماده می‌شویم.

در این رشته‌ی ورزشی، به استعداد یا امکانات ویژه‌ای نیاز نیست. اگر خانواده از فرد حمایت و خود ورزشکار تلاش و تمرین کند، موفقیت پیش روی اوست. پدرم زمانی رزمی‌کار بوده است و من در دوران قرنطینه، علاوه بر کلاس‌های آنلاین، با پدر و برادرم در خانه تمرین می‌کردم.

چرا کاراته را دوست داری؟

این رشته تا المپیک جای پیشرفت دارد که هدف من رسیدن به آن است. حتی وقتی خسته‌ام، از باشگاه که برمی‌گردم، سرشار از انرژی هستم. این ورزش افزون بر روحیه، برای سلامتی نیز خیلی مفید است.

در ورزش حرفه‌ای احتمال صدمه دیدن هم وجود دارد که جدی نیست. من هنگام تمرین، دو بار صدمه دیده‌ام که به دلیل اشتباه خودم بوده و خوشبختانه آسیبی به پیشرفتم نزده است.

به‌نظرم، کاراته برای دختران بسیار لازم و مفید است، زیرا می‌توانند به‌خوبی از خودشان محافظت کنند. سبک وادوریو wkf کنترلی است و هرکسی علاقه داشته باشد، تا هرجایی بخواهد می‌تواند آن را ادامه دهد.

جز ورزش، برای رسیدن به آینده‌ای روشن چه تلاشی کرده‌ای؟

از دوران ابتدایی در حرم امام‌رضا(ع) در زمینه‌ی قرائت قرآن فعالیت می‌کردم. یک دوره هم در مسابقات بین مدارس در قرائت نفر اول شدم. کلاس چرتکه نیز می‌رفتم. اکنون دوره‌ی زبان انگلیسی را می‌گذرانم. به گویندگی هم علاقه‌ی بسیاری دارم و سعی می‌کنم در این راه نیز موفق شوم.

همیشه در درس عالی بوده‌ام و همه‌ی تلاشم را برای موفقیت در تحصیل به کار می‌بندم. هدفم ادامه‌ی رشته‌ی ورزشی‌ام تا بالاترین سطح و ورود به رشته‌ی هوانوردی در دانشگاه است و برای آینده، خودم را در تاتامی مبارزه و هم‌چنین در حال پرواز با هواپیما می‌بینم.

در این راه تاکنون چه کسانی تو را به آرزوهایت نزدیک کرده‌اند و مهم‌ترین درخواستی که داری چیست؟

تاکنون مادرم بیش از همه از من حمایت کرده است. مربی عزیزم، خانم معصومه العقابی، هم برایم بسیار تلاش کرده است که از آنها سپاسگزارم.

از مسئولان نیز می‌خواهم حامی بچه‌هایی باشند که در حاشیه‌ی شهر زندگی می‌کنند، زیرا ما با امکانات بسیار کمی تا اینجا پیش آمده‌ایم. مربی‌های ما برای ما خیلی تلاش می‌کنند، اما بسیاری از اوقات به دلیل اینکه اسپانسر و حامی نداریم، نمی‌توانیم در مسابقات بین‌المللی و برون‌مرزی شرکت کنیم.

این شکستی نه‌فقط برای یک فرد و یک تیم که برای همه‌ی مردم کشور است. یک حامی با حمایت مالی خود می‌تواند حاصل تلاش ما را که یک پیروزی جهانی است به کام ملت ایران هم شیرین کند.