درباره پوریا شکیبایی، بازیگر «سریال «برف بی صدا می‌بارد»+ عکس

پوریا شکیبایی بازیگر نقش کیانی در سریال «برف بی صدا می‌بارد» به کارگردانی پوریا آذربایجانی و تهیه کنندگی محمدرضا شفیعی است.

کد خبر: ۱۷۲۷۰۰

تاریخ : ۱۳ تير ۱۴۰۲ - ۱۷:۵۱

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، پوریا شکیبایی بازیگر نقش حبیب کیانی در سریال برف بی صدا می‌بارد، متولد ۱۹ مرداد ماه ۱۳۶۱ در تهران است. او که فارغ التحصیل لیسانس رشته تربیت بدنی از دانشگاه سیدنی استرالیا است به عنوان بازیگر در سینما، تئاتر و تلویزیون فعالیت دارد.

پوریا شکیبایی فرزند خسرو شکیبایی بازیگر فقید سینما و تلویزیون است. مادرش پروین کوشیار بازیگر و نویسنده است و یک خواهر به نام پوپک دارد.

پوریا متاهل است و با پریا در سال ۱۳۸۸ ازدواج کرده است.

وی به تازگی وارد عرصه بازیگری شده و قبلا در زمینه صداپیشگی فعالیت داشت و برای اولین بار در فیلم باز باران که برای کودکان مبتلا به بیماری نقص ایمنی اولیه و اهداى سلول‌های بنیادی ساخته شده بود به صداپیشگی پرداخت.

او تاکنون در سه فیلم کوتاه به نام‌های مکث، دژاوو و تتو و همچنین در فیلم سینمایی سینما خر به کارگردانی شاهد احمدلو در سال ۱۳۹۶ به ایفای نقش پرداخت

پوریا دو ماه بعد از فوت پدر در ۲۸ تیر ماه ۱۳۸۷ (سرطان کبد) به شهر سیدنی در استرالیا مهاجرت کرد و در رشته تربیت بدنی وارد دانشگاه شد.

بازی در سریال برف می‌بارد اولین تجربه‌ی او به عنوان بازی در تلویزیون است.

سریال برف می‌بارد روایتگر قصه افرادی در دهه‌ی ۶۰، ۷۰، ۹۰ است. ۱۰۰ قسمت این سریال مربوط به دهه ۶۰ و مابقی آن روایتگر زمان حال است.

{$sepehr_key_1619}

چشم پوریا شکیبایی چه مشکلی دارد؟

پوریا شکیبایی در این باره توضیح داده است: از بدو تولد زمانی که من به دنیا آمدم، عضله پلکم میکروبی و فلج شد. من تصور می‌کردم چطور ممکن است با چنین قیافه‌ای در پرده سینما ظاهر شوم و خودم را آنقدر دوست نداشتم. پدرم در مورد چشمم می‌گفت که این زیبایی توست، اما من هیچ وقت این حرف را خریدار نبودم تا اینکه از فوت پدرم خیلی گذشت و من یک جایی به یک بخششی رسیدم و خودم را بخشیدم و سعی کردم که بگویم هر آن چیزی که من دارم، خدادادی است.

وی تاکید کرد: مگر می‌شود در آفرینش اتفاق زیبایی نیافتد و من فکر می‌کنم همه ما زیباییم و خدا همه را زیبا آفریده است و در کل آفرینش را زیبا می‌بینم به همین دلیل یک جایی قبول کردم این منم، جلو می‌روم و یک جایی برای من هست که می‌توانم خودم را نشان بدم.