گفتگو با حامد عسکری، نویسنده و شاعر معاصر، درباره رویداد ملی روایت شهر مشهد | روایت‌هایی که به فرهنگ ایران کمک می‌کند

وقتی که ما یک شخصیت مشهدی را سوژه قرار می دهیم، یک روایت ایرانی را شکل داده‌ و به فرهنگ ایرانی کمک کرده‌ایم.

کد خبر: ۱۸۰۱۴۹

تاریخ : ۲۹ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۷:۳۸

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، حامد عسکری که برای برگزاری «کارگاه مولفه‌های بومی نویسی در روایت»، در مشهد حضور پیدا کرده است، با اشاره به اهمیت رویداد ملی روایت شهر می‌گوید: وقتی می‌گوییم کلانشهر، این کلان بودن به معنای کلان بودن فرهنگ، معماری، هنر و گستردگی عقاید و سلیقه‌های مختلف است. بنابراین برگزاری رویداد روایت شهر در کلانشهر مشهد اتفاق مبارکی است. در وقت خوبی هم اتفاق افتاده و چه بسا که دیر هم اتفاق افتاده باشد. اما باید منتظر ماند و گذاشت ایده‌ها، فکرها و خلاقیت‌ها شلاق بخورند تا ببینیم در ادامه اتفاق مبارکی خواهد افتاد یا نه!

به گفته شاعر « پری‌‌دخت»، رویداد روایت شهر تصمیم درستی است اما اینکه اجرای آن درست پیش می‌رود یا نه نمی دانم چون این نسخه اول است.

{$sepehr_key_8592}

چرا ما نه؟!

نویسنده و شاعر مطرح کشور همچنین به ظرفیت برگزاری رویدادهای بزرگ فرهنگی و هنری اشاره می‌کند و می‌گوید: من در جوانی جشنواره‌ها و رویداد‌های زیای ‌رفته‌ام برای همین الان به یقین می‌گویم که اگر فکر و نوآوری و ایده‌ای وجود دارد در حاشیه این رویدادها رقم می‌‌خورد. در واقع این رد و بدل کردن‌های اطلاعات، صحبت‌ها، همفکری‌ها و ارتباط‌هایی که شکل می‌گیرد، در نهایت وفاقی دست داده و تعامل هنرمندان را سبب می‌شود که خود زمینه ساز شکوفایی فرهنگی و هنری است.  بنابراین برگزاری یک رویداد بزرگ فرهنگی قطعا برکت دارد. از طرفی وقتی نام مشهد و سوژه‌های مشهد در میان باشد این سوال برای رشت و شیراز و سیستان و دیگر شهرها هم پیش می‌آید که چرا ما نه؟!  پس وقتی که ما یک شخصیت مشهدی را سوژه قرار می دهیم، یک روایت ایرانی را شکل داده‌ایم و در نتیجه به فرهنگ ایرانی کمک کرده‌ایم زیرا پاسخ به این سوال «چرا ما نه» سبب می شود اتفاقات بهتری در فرهنگ کشورمان بیفتد.

{$sepehr_key_8593}

سوژه را شلاق بزنیم!

عسکری تاکید می‌کند: چیزی که باید توجه کنیم  این است که روایت اول را درست بیان کنیم. اگر روایت نقص داشته باشد آن را سوزانده‌ایم بنابراین باید حواسمان باشد سوژه را از دست ندهیم. این مستلزم این است که عجله نکنیم، سوژه را شلاق بزنیم، درباره آن فکر  کنیم و از آن سوژه،  به جهانی دست یابیم که فردا روزی نگوییم «ای کاش بیشتر به آن می‌پرداختم»