گفتگو با کودک کاراته‌کای قهرمان کشور | می‌خواهم افتخاری برای ایران عزیز باشم

بعضی بچه‌ها با دیدن توانایی‌ها و موفقیت‌های والدین خود، به راه و روش آن‌ها علاقه‌مند می‌شوند و با ادامه‌ی مسیر پدر یا مادرشان، به پیروزی‌های زیادی دست می‌یابند.

کد خبر: ۱۹۲۷۵۴

تاریخ : ۲۴ دی ۱۴۰۴ - ۱۳:۵۱

نوشته

امیرعباس فرهادی ۹ ساله و دانش‌آموز دبستان رضای ۷ است. پدر او در رشته‌ی کاراته صاحب کمربند مشکی دان ۲ است. امیرعباس با دیدن مبارزات و موفقیت‌های پدرش، به کاراته علاقه پیدا می‌کند و با تلاش بسیار، اکنون او نیز چندین مدال کشوری کاراته را به دست آورده است.

گفتگوی ما با امیرعباس را می‌خوانید.

از پیروزی‌هایت و راهی که در ورزش انتخاب کرده‌ای برایمان بگو.

ورزش را از مرداد ۱۴۰۰ در رشته‌ی بدن‌سازی آغاز کردم و دو ماه بعد با کاراته ادامه دادم و نخستین موفقیتم را هشتم بهمن ۱۴۰۰ در مسابقات کیوکوشین کاراته‌ی سبک‌های آزاد (جام پلیس و مردم) در مشهد با کسب مقام سوم به‌‌دست آوردم.

پس از آن، در نهمین دوره‌ی مسابقات قهرمانی کشور در سبک کیوکوشین ساکاموتو که اردیبهشت ۱۴۰۱ در استان فارس شهرستان مرودشت برگزار شد، موفق به کسب مقام سوم مشترک شدم.

در همان سال در نخستین دوره‌ی مسابقات کیوکوشین کاراته سبک w.s.k.u در استان خراسان رضوی در رده‌ی سنی نونهالان با کسب مقام دوم، مدال نقره گرفتم و در مسابقات استانی، موفق به کسب مدال طلا  شدم.

آبان ۱۴۰۱ در مسابقات کشوری در استان مازندران شهرستان رامسر هم موفق به کسب مقام سوم کشوری و مدال برنز شدم. ماه پیش همچنین در نخستین دوره‌ی مسابقات قهرمانی سبک‌های آزاد نیز موفق به کسب مقام سوم و مدال برنز شدم.

خدا را شکر می‌کنم تا به ‌حال شکستی را تجربه نکرده‌ام و در همه‌ی مسابقات موفق به کسب مقام‌های مختلف و حکم و مدال شده‌ام اما از شکست هم نمی‌ترسم و آن ‌را پله‌ی پیروزی‌های بعدی می‌دانم.

چرا از میان همه‌ی رشته‌های ورزشی کاراته را انتخاب کردی؟

همه‌ی رشته‌های ورزشی خوب و مفید هستند اما هرکسی به رشته‌ای علاقه‌مند می‌شود.

من هم به این دلیل که پدرم در این رشته فعالیت می‌کند و هم اینکه به‌ نظرم امکان رشد در رشته‌ی کاراته زیاد است تلاش می‌کنم به‌ مقام‌های بالایی در این ورزش برسم تا افتخاری برای ایران عزیز، خانواده‌ام و جامعه‌ی ورزشی باشم.

ورزش‌های رزمی افزون‌ بر یادگیری علوم و فنون رزمی- دفاعی، دوستانه هستند. البته احتمال آسیب‌دیدگی در همه‌ی رشته‌های ورزشی وجود دارد و من هم از زمانی که به تمرین در این رشته پرداخته‌ام فقط یک‌بار دنده‌ام آسیب سطحی دیده است.

برای رسیدن به موفقیت در این رشته‌ی ورزشی به چه توانایی‌هایی نیاز است؟

باید انگیزه، پشت‌کار و تلاش همیشگی داشته باشیم و به همه‌ی تکنیک‌ها و فنونی که از سوی استاد آموزش داده می‌شود به ‌دقت توجه و عمل کنیم تا توانایی‌هایی مانند صبر، استقامت و منش پهلوانی در ما شکوفا شود و سختی‌ها مانع رسیدن ما به هدف نشود.

اگر روزی بخواهی ورزش دیگری را انتخاب کنی چه رشته‌ای خواهد بود؟

جز ورزش، دوست دارم در درسم موفق باشم و خدا را شکر می‌کنم که در درس و تحصیل هم تاکنون عالی ظاهر شده‌ام و تمرین‌های ورزشی‌ام هیچ تأثیر منفی‌ای بر درسم نداشته است و مدیر و معلمم از من راضی هستند.

از کودکی هم به کاراته علاقه‌ی ویژه‌ای دارم و اگر روزی بخواهم دوباره یک رشته‌ی ورزشی را انتخاب کنم، باز هم کیوکوشین کاراته ساکاموتو خواهد بود و به قول مؤسس این سبک، سوسای اویامای بزرگ، «راه من یکی است و آن همان راه کاراته است».

تجربیاتی نیز که تاکنون از این مسابقات به‌ دست آورده‌ام این بوده است که با پشت‌کار و همت به هرچه خواسته باشم می‌رسم حتی اگر فراتر از مسابقات کشوری باشد.

در آینده هم با امید به خدا و تمرین زیاد و کسب مقام‌های فراوان، قصد دارم سهمیه‌ی ورود به مسابقات جهانی (ژاپن) را کسب کنم و در آن راه، موفق به کسب مقامی شایسته‌ی مردم کشورم شوم.

به دوستانم هم پیشنهاد می‌کنم در هر رشته‌ی ورزشی که به آن علاقه دارند با پشت‌کار و جدیت تمرین کنند تا افتخاری برای خانواده، شهر، مدرسه و کشورمان باشند و به این ترتیب، با هربار بالا رفتن پرچم کشورمان، احساس خوش‌حالی و غرور کنیم.

از همه‌ی عزیزانم که در کنار من تلاش کردند که تا این پایه پیشرفت کنم تشکر می‌کنم، به‌ویژه از پدر و مادرم، استاد گران‌قدرم شیهان حسن حاجی‌پور عزیز و نماینده‌ی سبک در خراسان رضوی شیهان ابراهیم قربانی‌مقدم و شیهان وحید طوطیان قدردانی می‌کنم.