معصومه فرمانی‌کیا دبیر شهرآرامحله منطقه

آزمونی که هر روز تکرار می‌شود

کد خبر: ۲۵۴

تاریخ : ۲۶ خرداد ۱۳۹۸ - ۰۸:۵۱

نوشته

شوال ماه عجیبی است. ماهی که در میانه ایام مهم و سرنوشت‌ساز قرار گرفته؛ از یک سو هم‌جوار رمضان است و روزه و از سوی دیگر همسایه ذیعقده و ذیحجه و مراسم حج. در واقع شوال میان روزه و حج ایستاده است.
ظهور هلال ماه نشانه عید بزرگی برای مسلمانان جهان است. اولین روز شوال، عید فطر است و روز روزه گشادن بعد از یک ماه روزه گرفتن و می‌تواند پلی باشد تا 11 ماه دیگر را آن‌طور که در این 4 هفته به‌خوبی سپری کردیم، زندگی کنیم. برای خیلی‌ها این رمضان، ماه اولی بود که روزه می‌گرفتند. نوجوان‌هایی که سحر بیدار می‌شدند و افطار را با حال عجیبی می‌گذراندند.
این ماه برای عده‌ای دیگر زمان آشتی کردن بود و دیداری دوباره و برای بعضی‌ها که خودشان هم نمی‌دانند، آخرین ماه مبارک. کسی چه می‌داند؟ شاید برای ما نیز همین تقدیر رقم
خورده است.
آدم‌ها از هر جنس و نژادی که بودند، این ماه برای مقدس و عزیز بود؛ با رنگ و بوی متفاوتش. روزه‌داری، عبادت و تلاوت قرآن، به روزهایی که به نام ضیافت الهی نام‌گذاری شده بود، نشاط ویژه‌ای می‌داد. اصلا این ماه، ماه تماشا بود؛ خریدهای دم غروب، صمیمیت افطار شب‌نشینی‌های شاد و لذت‌بخش خانوادگی و دوستانه. در هوای رمضان انگار انرژی خاصی که همه را با هم مهربان می‌کرد؛ حتی اگر گرمای گزنده هوا در نیمروز رمق آدم را می‌گرفت.
سبزی‌فروش و نانوای محله انگار وضعیت کسب و کارشان با همیشه فرق کرده و فروش در ماه مبارک کلی سود برایشان داشته است که همچنان لبخند می‌زدند.
فرقی ندارد کسب و کار آن روزشان چطور بوده است. خوب و پرسود یا خلاف آن. همین حسن خلق آدم را انس می‌دهد به اینکه ناخودآگاه لبخند روی لب او هم می‌نشیند.
این‌ها را به این دلیل نوشتم که تازه این ماه تمام شده و هنوز شیرینی آیه‌ها و لحظه‌های «ربنا» در وجود همه هست. هنوز پرهیز از چیزهایی که خدا و بنده خدا دوستش ندارند، ترمز خیلی از کارهای ما می‌شود. پس هنوز هم می‌توانیم بیشتر مراعات حال هم را بکنیم. لبخند به پاکبان محله‌مان جای دوری نمی‌رود. کمی حوصله در صف اتوبوس و نانوایی خلق همه ما را خوش می‌کند.
همین جزء جزء و ریز ریز ماجراها را اگر دل‌انگیز کنیم، حالمان شبیه همان وقت‌هایی می‌شود که بعد از ساعت‌ها امساک، هوا که کم‌کم تاریک می‌شد و صدای دلنشین «ربنا» کوچه‌ها را پر می‌کرد، با شور و نشاط سفره را پهن می‌کردیم و حس سبک‌بالی خاصی داشتیم. لذت شادمانی لحظه‌ای که عبادت روزه را به اطاعت پروردگار به پایان رسانده‌ایم.
پس ماه‌ها نباید برایمان خیلی فرق کنند. رمضان یا غیر آن. ان‌شاءا... که نمره قبولی همه ما امضا شود.