روزی برای تو

هر روزی رنگ‌وبوی خودش را دارد و به حس و ایده‌ای مخصوص گره خورده است؛ ایده‌ای که می‌تواند بین همه ما مشترک باشد، مثل جمعه‌ها و انتظار که فقط برای ما اهالی مشهد یا شیعیان مطرح نیست، بلکه در بین ادعیه و روایات هم روز‌ها برای خودشان تشخصی دارند.

کد خبر: ۳۱۷۶۵۱

تاریخ : ۰۲ اسفند ۱۴۰۳ - ۱۳:۵۰

نوشته

روز‌های خدا می‌توانند با مفاهیم گوناگونی گره خورده باشند، مثل پیوند شنبه‌ها و حس آغاز یا پنجشنبه‌ها و تعطیلات مدرسه برای مدرسه‌ای‌ها. حتی می‌توانند یادآور خاطره‌ها و رنگ‌وبوی خاصی باشند، مثل روز چهارشنبه برای ما اهالی شهر مشهد که رنگ‌وبوی خوش زیارت گنبد و بارگاه آقایمان امام‌رضا (ع) را دارد. جمعه بوی نرگس می‌دهد و غروب‌های نارنجی‌رنگش برای ما شیعیان یادآور انتظار برای فرج امام‌زمان (عج) است.

هر روزی رنگ‌وبوی خودش را دارد و به حس و ایده‌ای مخصوص گره خورده است؛ ایده‌ای که می‌تواند بین همه ما مشترک باشد، مثل جمعه‌ها و انتظار که فقط برای ما اهالی مشهد یا شیعیان مطرح نیست، بلکه در بین ادعیه و روایات هم روز‌ها برای خودشان تشخصی دارند و اعمالی در روز جمعه در تقویم هفتگی ما به نام امام‌زمان (عج) و دعا برای ایشان متبرک شده است. دعا و ذکر از کار‌های محبوب نزد خداوند است، همان‌طور که انتظار فرج نیز در این دسته قرار گرفته است. حال تصور کنید این فضیلت‌ها با هم ترکیب و به نیت قرب الهی به آستانه خداوند متعال عرضه شوند. پس حتما روز جمعه‌مان متبرک می‌شود.

از دعا‌هایی که در این روز می‌توانیم بخوانیم، دعای ندبه است. این دعا را اولین‌بار شخصی به نام محمدبن‌جعفر مشهدی در کتاب المزار الکبیر نقل کرده است و سپس سیدبن‌طاووس در کتاب «اقبال الاعمال» آن را به امام‌صادق (ع) نسبت داده و خواندنش را مستحب دانسته است.

خوب است روز جمعه خود را با این دعا شروع کنیم. آنچه در این دعا بارز است، استغاثه و استمداد از امام‌زمان (عج) و تأسف بر غیبت و گریه از فراق ایشان است و به این دلیل به این نام مشهور است.

این دعا پس از حمد خدا و سلام و صلوات بر حضرت محمد (ص) و اهل‌بیت (ع)، حضرت آدم (ع) و پیامبران اولوالعزم (ع) را معرفی کرده و به اهمیت تعیین جانشین از طرف خدا برای آنان اشاره کرده و در ادامه به معرفی امام‌علی (ع) و ستمی که بر ایشان رفته پرداخته است. آن‌گاه با معرفی جایگاه اهل‌بیت (ع) در قرآن، به استغاثه و اظهار شوق به آخرین بازمانده معصوم خاندان رسالت می‌پردازد و با درود مخصوص بر محمد (ص) و آل او، با چند درخواست مهم برای تعجیل فرج و روی‌کارآمدن دولت حق و ازبین‌رفتن باطل و محکم‌شدن پیوند با امام‌زمان (عج)، دعا پایان می‌یابد.

دعای دیگری که می‌توانیم در این روز بخوانیم، دعایی با این فراز است: «اَللّهُمَّ کُنْ لِوَلیّک» یا دعای سلامتی امام‌زمان (عج)؛ دعایی که برای سلامتی امام‌مهدی (عج) خوانده می‌شود. حجت‌الاسلام‌والمسلمین قرائتی درباره شرح این دعا کتاب «شرح دعای سلامتی امام‌زمان (عج)» را نوشته است.

این دعا دارای عباراتی است که با آنها از خداوند متعال سلامتی و حفظ امام‌زمان (عج) خواسته می‌شود. در ادعیه منقول از امامان (ع) نیز برای سلامتی امام‌زمان (عج) دعا شده است. همچنین بنابر روایات و همچنین سیره بزرگان دین، دعا برای سلامتی امام‌زمان (عج) و پرداخت صدقه برای ایشان توصیه شده است. در این دعا ما از خداوند می‌خواهیم تا سرپرست و ولی امام (عج) باشد و او را تحت حفاظت، رهبری، نصرت و حراست خود قرار دهد.

در «تهذیب‌الأحکام» از امام‌باقر (ع) و امام‌صادق (ع) نقل شده است که این دعا جزو اعمال شب قدر (بیست‌وسوم رمضان) قرار دارد. گفته شده است با توجه به اینکه دعا در منابع معتبر روایی و کتاب‌های دعا نقل شده است، می‌توان به صحت و اعتبار آن حکم کرد.

اما اگر بخواهم از دعا‌های دیگری که در این روز می‌توانیم برای امام‌عصرمان بخوانیم انتخاب کنم، دعایی را برمی‌دارم که بوی شوق می‌دهد؛ بوی انتظاری همراه با امیدواری و ایمان که می‌آید... که حتما می‌آید. پس من به‌عنوان شیعه منتظر خودم را مهیا کنم. بله، از دعای عهد صحبت می‌کنم؛ دعایی که مثل قول است و تجدیدپیمان. در این دعا خواننده از خداوند می‌خواهد که او را یکی از یاران ایشان قرار دهد.

در این دعا اول به امام‌زمان (عج) سلام می‌کنیم. سپس با ایشان تا قیامت تجدیدبیعت می‌کنیم و برای تعجیل در ظهور و برپایی حکومت حق، اصلاح امور و سامان‌گرفتن جهان و زنده‌شدن حقایق نیز دعا می‌کنیم. دعای عهد از امام‌صادق (ع) روایت شده است.

{$sepehr_key_109274}

این دعا را عالمان بزرگی همچون سیدبن‌طاووس، کفعمی و علامه مجلسی در کتبی مانند مصباح‌الزائر، المصباح، بحارالانوار و زادالمعاد آورده‌اند. از امام‌صادق (ع) روایت شده است که هرکسی چهل صبح این دعا را بخواند، از یاوران امام‌زمان (عج) خواهد بود و به شماره هر کلمه از آن هزار حسنه برایش نوشته می‌شود و هزار کار بد از او محو می‌گردد. (بحار‌الانوار، ۱۴۰۳ق: ج۸۳، ص۲۸۴)