و اما روزِ من ...

هانیه فیاض خبرنگار شهرآرا محله

کد خبر: ۳۲۴۲

تاریخ : ۱۹ مرداد ۱۳۹۸ - ۰۸:۲۸

نوشته

راستش را بخواهید نوشتن درباره خبرنگارها کمی سخت است، اینکه بخواهم توصیفی از این حرفه داشته باشم، مرا با چالشی جدی روبه‌رو می‌کند زیرا مخاطبم دیگر مردم عادی نیستند، قشری فرهنگی هستند که سردی و گرمی روزگار را چشیده‌اند و تلخی و شیرینی بسیاری دیده‌اند. خبرنگاری به‌معنای واقعی کلمه، یعنی خبر نگاشتن! ارزشمند و مقدس است نه به این دلیل که شغل مقدسی است بلکه هر شغلی که گره از کار مردم باز کند و نان حلال بر سفره خانواده بیاورد، مقدس است. حرفه خبرنگاری در کنار زیبایی‌های ویژه خود، حرفه‌ای سخت شناخته می‌شود. گاهی در جامعه ما از سختی کار خبرنگاران سخن به میان می‌آید و هرکس در حد شناخت خود از این شغل پردردسر، پراسترس و پرتنش و شغلی که با وجود همه این مشکلات شور و شیرینی را نیز به همراه دارد، سخن می‌گوید. ولی تا زمانی که افراد در این جایگاه قرار نگیرند و با سختی‌های آن دست و پنجه نرم نکنند، نمی‌توانند حساسیت‌های این حرفه پرمشغله اما کم‌درآمد را لمس کنند. شغل خبرنگاری به گونه‌ای است که می‌گویند از برون دل می‌برد و از درون دل می‌ترکاند! بسیار پیش آمده است که خبرنگاران، انجام وظیفه خویش را که همان خبررسانی فوری و به‌موقع است بر اعضای خانواده و کسب منفعت‌های اقتصادی ترجیح داده‌اند. اما در ورای حرفه و کار خبرنگاری، این رسالت خبرنگاران است که به آن‌ها تقدس می‌بخشد و آن‌ها را در جایگاه مقدسی می‌نشاند. می‌توانم با تکیه بر سابقه سال‌ها فعالیتم در این عرصه، با جرئت بگویم که همین تقدس است که پای خبرنگار را بر لبه تیغ و لغزشگاه می‌گذارد که چه چیزی را ببیند؟ چقدر بنویسد؟ از چه انتقاد کند؟ چه بگوید؟ و...
خبرنگاران مشکلات اجتماعی را جست‌وجو می‌کنند، به واقعیت‌های تلخ پی می‌برند، مسائل و نیازهای جامعه را درک می‌کنند و برای انتشار آن خود را مسئول می‌دانند، حتی با سوژه‌های خود هم‌ذات‌پنداری می‌کنند و گاه می‌خندند و گاه می‌گریند! و چون رابط بین مردم و مسئولان هستند نمی‌توانند بی‌تفاوت باشند و راحت از کنار مشکلات عبور کنند و غفلت بورزند، در نتیجه با قلم خود به جنگ کاستی‌ها، سهل‌انگاری‌ها و کمبودها می‌روند و گاهی هم در این راه تنبیه، تحقیر و بازخواست می‌شوند، ولی باز دست از رسالت خود برنداشته و همچنان در راستای آبادانی، اطلاع‌رسانی و حل مشکل هم‌نوعان خود می‌تازند. تنها با سلاحی(قلم و کاغذ) که در دست دارند، قدم به میدان می‌گذارند و با همین ابزار کوچک و شاید ارزان، سبب تحولی می‌شوند که بی‌خانمانی خانه‌دار شود، حادثه‌ای به‌خیر بگذرد، راهی ساخته شود، بیماری سلامتی به‌دست بیاورد، مدرسه‌ای آباد شود، بی‌پناهی به پناهگاه برسد، گرسنه‌ای سیر شود و... در یکی از روزهای تقویم، روزی با عنوان «روز خبرنگار» ثبت شده است، اما به نظر من 17مرداد روز خبرنگار نیست و روز ما هر زمانی است که در راستای رسالت خود گام برداریم و قلم بزنیم زیرا آن هنگام است که می‎توانیم ادعا داشته باشیم خبرنگار هستیم. هر وقت هم از دایره رسالت عدول کنیم، بی‎شک خیانت کرده‎ایم و واژه خبرنگار بر ما حرام است. مسئولان هم باید بدانند حمایت از خبرنگار در شعاردادن و مراسم روز خبرنگار خلاصه نمی‌شود، بلکه حمایت از خبرنگار در عمل، با احترام به آزادی قلم و آزاداندیشی به اثبات می‌رسد.