چرا میلاد حضرت محمد(ص) بزرگترین رحمت الهی برای بندگان است؟

میلاد حضرت محمد(ص) بزرگترین رحمت الهی برای بندگان است لذا همگی باید شاکر این رحمت و نعمت عظیم باشیم.

کد خبر: ۳۵۷۳۹۴

تاریخ : ۱۸ شهريور ۱۴۰۴ - ۱۴:۱۸

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، میلاد پیامبر اکرم صلّی‌الله علیه وآله وسلّم اتفاق بسیار عظیمی است و هفدهم ربیع‌الاوّل روز نزول بزرگترین رحمت الهی است، چراکه روز تولّد بزرگترین آفریدۀ خداست؛ یعنی خدای متعال در تاریخ آفرینش، آفریده‌ای به عظمت رسول الله خلق نکرده و نخواهد کرد؛ بنابراین بزرگترین رحمت الهی در چنین روزی نازل شد.

هفدهم ربیع‌الاوّل روز میلاد محبوب‌ترین عبدِ خداست و لذا نزد خدا محبوبترین روز شمرده می‌شود. همۀ برکاتی هم که ما از اسلام، ایمان و ولایت داریم، از رهگذر این مولود و میلاد به دست ما آمد؛ بنابراین جا دارد انسان در روز هفدهم ربیع‌الاوّل، روز این حادثۀ خجسته، شاکر این نعمت عظیم باشد.

از آنجا که شکر همواره باید متناسب با نعمت باشد؛ در برابر چنین نعمتی، یقیناً هیچکس توان ادای شکر متناسب را نخواهد داشت؛ نه به این اعتبار که مُعطیِ نعمت، خداست؛ چرا که آن در رابطه با همۀ نِعَم مطرح است و نه به این اعتبار که هر نعمت شکری می‌طلبد و خود شکر نعمت هم شکر جدیدی می‌طلبد؛ در نتیجه حقّ شکر قابل ادا شدن نیست.

{$sepehr_key_150159}

علاوه بر اینها، به اعتبار عظمت این نعمت، که در تاریخ خلقت، اعظم نِعَم الهیه وجود مقدّس پیغمبر اکرم صلّی‌الله علیه وآله وسلّم است؛ هیچکس توانایی شکر این میلاد و مولود را ندارد.

منتها انسان باید در چنین روزی روحیۀ سپاسگزاری و تشکّر از خدای متعال را برای این عطیۀ بزرگ در سر حدّ توان داشته باشد؛ تا آنجا که می‌تواند، شاکر باشد و برای فراتر از آن حدّ در پیشگاه الهی اقرار به عجز و شرمندگی کند؛ که نمی‌توانیم آن‌گونه که شایسته است آن شکر را ادا کنیم. تا آنجا که در توان است باید تلاش کرد؛ نه اینکه، چون عاجزیم، هیچ تلاشی نکنیم.

در عبادات ظاهری اعتدال مورد تأکید است؛ یعنی انسان در اعمال ظاهریه زیاده روی نکند و اعمال را معتدل انجام دهد؛ ولی در عبادات قلبیه این‌گونه نیست؛ در عبادات قلبیه هیچ حدّی وجود ندارد؛ هر چه بیشتر باشد، بهتر است.

عبادات قلبیه مانند معرفت، ذکر، یاد و توجّه به خدا، شکر و روح سپاسگزاری داشتن در پیشگاه الهی است. حکمی که در مورد عبادات قالبیه است، در مورد عبادات قلبیه وجود ندارد.

عبادات قالبیه باید در حدّ متعادل باشد و انسان افراط نکند؛ زیرا خسته و زده می‌شود و عمل او در اثر افراط در میزان عمل، بی روح و خالی از محتوا می‌شود؛ امّا در عبادات قلبیه این‌گونه نیست؛ هرچه عمل بیشتر؛ بهتر.

لذا، چون شکر هم از عبادات قلبیه است؛ تا آنجا که در توان انسان است، باید شاکر باشد؛ ولی در کنار آن هم به عجز از شکر نعمت میلاد پیغمبر اکرم صلّی‌الله علیه وآله وسلّم مُقّر باشد...