وقتی خط پایان آغاز رؤیاست

برای آنها دویدن فقط عبور از مسیر نیست؛ تمرینِ ایستادن است در برابر خستگی، شکست و بی‌امکانی. ستایش، ملیکا و مبینا سال‌هاست روی پیست می‌دوند تا ثابت کنند رؤیا، اگر با استقامت همراه شود، حتماً به خط پایان می‌رسد.

کد خبر: ۳۸۳۱۶۰

تاریخ : ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۱:۰۸

نوشته

زهرا زنگنه | شهرآرانیوز، صدای شلیک تپانچه که می‌پیچد، همه‌چیز در یک لحظه خلاصه می‌شود؛ پا‌هایی که روی تارتان می‌لغزند، نفس‌هایی که هماهنگ می‌شوند و چشم‌هایی که فقط خط پایان را می‌بینند. آنها می‌دوند؛ نه فقط برای عبور از مسیر، که برای رسیدن به موفقیتی که سال‌ها تمرین و صبوری پشت آن است. ستایش، ملیکا و مبینا، سه دختر افتخارآفرین شهرمان، سال‌هاست روی همین خط ایستاده‌اند؛ خط شروعی که برایشان آغاز مدال پشت مدال بوده است. آنها به‌تازگی با عنوان قهرمانی تیمی مسابقات دوِ صحرانوردی کشور، از زنجان به مشهد بازگشته‌اند.

مهیای فتح خط پایان

مبینا خیاط هفده‌ساله است و هشت سال پیش نخستین قدم‌هایش را در دنیای دوومیدانی برداشت. حالا سه سال است که به‌طور حرفه‌ای می‌دود و در کنار ورزش، در رشته علوم ورزشی تحصیل می‌کند؛ مسیری که آینده‌ای توأمان از علم و ورزش را برایش ترسیم کرده است.

او در هر مسابقه، بند کفش‌هایش را محکم می‌بندد و با تمرکز کامل مهیای فتح خط پایان می‌شود. قهرمانی جوانان کشور در ماده ۱۵۰۰ متر، قهرمانی نوجوانان کشور در ماده ۳۰۰۰ متر، مقام سوم بزرگ‌سالان کشور در ماده ۵۰۰۰ متر و سکو‌های متعدد لیگ جوانان، بخشی از افتخارات اوست. مبینا در آخرین دوره مسابقات صحرانوردی کشور نیز مقام ششم انفرادی و طلای تیمی را به دست آورده است.

او درباره دوِ استقامت می‌گوید: «این رشته آدم را قوی و باانگیزه می‌سازد و یاد می‌دهد برای رسیدن به هدف، باید تا آخر ایستاد.»

{$sepehr_key_178453}

دو، نقطه امید است

یک مسابقه استعدادیابی، ستایش امینی را وارد دنیای دوومیدانی کرد. او در دوازده‌سالگی و در مدرسه نشان داد که استعداد دویدن دارد و خیلی زود مسیرش از مسابقات ناحیه و شهرستان به رقابت‌های کشوری و بین‌المللی رسید. حالا بعد از هفت سال، ویترین افتخاراتش پر از مدال است.

از قهرمانی‌های متعدد کشوری در ماده‌های مختلف گرفته تا نایب‌قهرمانی دو امدادی، قهرمانی نوجوانان آسیا در کویت، مدال برنز مسابقات بین‌المللی تهران و در نهایت طلای تیمی و برنز انفرادی صحرانوردی کشور.

ستایش دوومیدانی را نقطه امید زندگی‌اش می‌داند و می‌گوید: «در هر مسابقه‌ای سعی می‌کنم بهترین نسخه خودم باشم، چون چشم امید مربی و خانواده‌ام به من است.»

پیروزی از دل شکست می‌آید

ملیکا سالاری مسیر متفاوتی را طی کرده است. او از والیبال به دوومیدانی آمد؛ مسیری که خودش هم دقیق نمی‌داند چطور آغاز شد، اما خیلی زود به مسابقات کشوری و لیگ ختم شد. ملیکا سه سال است که بین سالن‌ها و پیست‌ها در رفت‌وآمد است و دوومیدانی را از پانزده‌سالگی آغاز کرده. او هم‌زمان دانشجوی علوم ورزشی است.

مقام سوم سه‌هزار متر با مانع کشور و افتخارآفرینی در چندین دوره مسابقات صحرانوردی، بخشی از کارنامه اوست. در رقابت‌های اخیر نیز در کنار طلای تیمی، مقام چهارم انفرادی را کسب کرده است.

ملیکا معتقد است: «دو، میدان شکست‌هاست. باید آن‌قدر پای شکست بایستی تا به قله پیروزی برسی.» او صبوری را بزرگ‌ترین دستاورد این مسیر می‌داند.

اولین تجربه‌ها، روی خط مسابقه

مشهد قهرمانان بسیاری در دوومیدانی دارد و ورزشکاران این شهر همواره در مسابقات کشوری می‌درخشند؛ با این حال کمبود فضا‌های استاندارد تمرینی، یکی از چالش‌های جدی آنهاست.

ملیکا می‌گوید: «خیلی وقت‌ها گودال آب یا مانع را اولین‌بار در خود مسابقه تجربه می‌کنیم، چون در محل تمرین چنین امکاناتی نداریم.»

با این حال، هر سه ورزشکار از شانس بزرگ زندگی‌شان می‌گویند؛ حمایت همیشگی خانواده و حضور مربی دلسوزی که با تمام توان برای موفقیت آنها تلاش کرده است.

ورزشی پرهزینه، بی‌حامی

دوومیدانی، به‌ویژه دوِ استقامت، رشته ارزانی نیست. ستایش امینی می‌گوید: «ما به کفش کتانی و کفش میخی نیاز داریم که هر کدام حدود ۱۵ میلیون تومان قیمت دارد. لباس، مکمل‌ها، ماساژ و تمرینات بدن‌سازی را هم اضافه کنید؛ هزینه‌ها سرسام‌آور می‌شود.»

هر سه در لیگ بزرگ‌سالان کشور حضور دارند؛ مبینا و ستایش عضو تیم چادرملو اردکان و ملیکا عضو تیم کاراماشین تهران هستند، اما قرارداد‌ها را ناچیز و در حد تأمین حداقل تجهیزات می‌دانند.

مبینا می‌گوید: «با وجود افتخاراتی که برای استان و هیئت دوومیدانی کسب کرده‌ایم، حمایت و تقدیر جدی‌ای از ما نشده و در مسابقات هم حامی مالی نداریم.»

ورزش حرفه‌ای و نظم زندگی

به گفته این سه قهرمان، دوِ استقامت هم توان جسمی می‌خواهد و هم قدرت روحی. اگر بانویی بتواند با نظم، مدیریت زمان و تعهد، زندگی و ورزش را کنار هم پیش ببرد، می‌تواند در این رشته موفق شود.

ستایش، ملیکا و مبینا از موانع زیادی عبور کرده‌اند، اما هیچ‌چیز مانع علاقه و پیشرفتشان نشده است. آنها هر بار که پشت خط شروع می‌ایستند، فقط یک مسیر می‌بینند؛ مسیری که باید با تمام توان طی شود.

آرزوهایشان هم روشن است؛ ستایش رویای مربی‌گری دارد، ملیکا می‌خواهد مربی و معلم ورزش شود و مبینا به دنبال پیشرفت هم‌زمان علمی و ورزشی است. هدف مشترک، اما یکی است: ایستادن روی سکوی جهان و المپیک، با همه سختی‌ها و تمام توان.