پدر و شانه‌ای که باید به اندازه دنیا پهن باشد

پدر است دیگر، باید تکیه گاه همه خانواده باشد. بچه‌ها هرقدر هم بزرگ بشوند، باز او پدرشان است.

کد خبر: ۳۸۳۴۱۲

تاریخ : ۱۴ دی ۱۴۰۴ - ۱۰:۳۳

نوشته

مناسب‌ترین روز برای خوانش به نام پرمفهوم «روز پدر» همین روز است؛ زادروز مبارک حضرت مولا علی (ع). استنادم نیز به کلام رسول اعظم الهی است که فرمودند: «أَنَا وَ عَلِیٌّ أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّه: من و علی دو پدر این امت هستیم.» هم علی (ع) پدر همه ماست و هم پدران همه ما، زندگی را بر مدار علوی می‌خواستند؛ به همین خاطر است که هر پدری وقتی دستان کودکانه فرزند خود را‌ می‌گیرد، برای بلند کردنش یاعلی می‌گوید؛ به همین خاطر است که یاد می‌گیریم برای برخاستن، «یاعلی» بگوییم.

وقتی برخاستن به یاعلی باشد، «خواستن»‌ها هم به گونه‌ای هم راستا خواهد شد. همین هم به زندگی معنایی خواهد بخشید که با تابلوی «منع» دربرابر بدی‌ها بایستد.

پدرها، معلم اول زندگی‌اند؛ بلندبالا مردانی که زندگی را عمود خیمه‌اند؛ خیمه‌ای که میان خاک و خدا، عبودیت را معنایی نو به نو دارد. پدر، نه فقط واژه‌ای پرشکوه که کلمه‌ای است با شبکه‌ای از معانی متعالی. یک معنایش می‌شود مهربانی دست هایش اگر از جبر روزگار شبیه سنگ خارا هم بشود، باز برای نوازش سر کودکان خویش، حریر می‌شود. یک معنایش می‌شود فداکاری و خدا نکند نسیم بخواهد موی کودکانش را برآشوبد که طوفان می‌شود در نسیم و دنیا را به هم می‌دوزد تا دستی جز به مهر بر سر فرزندش نرسد.

فقط هم کودک نیست، که او برای همه فرزندانش، «شانه‌ای پهن» دارد؛ آن قدر که همه فرزندانش می‌توانند سر بر آن بگذارند و همه غم‌های خود را کلمه به کلمه و خط به خط بخوانند، بی آنکه فکر کنند پدر این همه سنگینی بار را چطور باید بردارد، بی آنکه حتی احوالش را بپرسند.

{$sepehr_key_178745}

پدر است دیگر، باید تکیه گاه همه خانواده باشد. بچه‌ها هرقدر هم بزرگ بشوند، باز او پدرشان است. حتی اگر خود، پدر و پدربزرگ یا مادر و مادربزرگ شوند، برای او فرزند هستند و جانش برایشان درمی رود. خوب و بد هم ندارد؛ همه شان را دوست دارد. همین است که آدم را یاد خداوند علی اعلا می‌اندازد نسبت به همه بندگانش.

شاید همین هم باشد که باز خداوند، احسان به پدر را -و البته مادر را- درکنار ایمان به وحدانیت خویش قرار می‌دهد؛ نه یک بار که چندین بار. یکی اش می‌شود آیه ۸۳ سوره بقره به این صراحت که: «لاتَعْبُدُونَ إِلاَّا... وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً: جز خدای را نپرستید و نیکی کنید درباره پدر و مادر»، تأکیدی چنین می‌طلبد تا همه فرزندان چنان که بر توحید خویش غیرت می‌ورزند، در احسان به پدر و مادر نیز همت کنند.

اگر درس الهی را رسم زندگی کنیم، هم امروزمان بر مدار نیکی شکل خواهد گرفت و هم فردا‌ها را خواهد ساخت؛ فردا‌هایی که فرزندان امروز، پدران فردا باشند، آن روز نتیجه کاشت محبت در حق پدر را در رفتارِ فرزندان خویش، شکوفا خواهند یافت.