درباره نقش تربیتی والدین در کاهش شدت خشونت های اجتماعی | زیر سقف آگاهی

حتما در چند روز گذشته به عنوان پدر و مادر این نگرانی را داشته‌اید که چطور فرزندانتان را از تبعات حاصل از خشونت‌های خیابانی آگاه کنید تا در معرض آثار مخرب اجتماعی قرا نگیرند.

کد خبر: ۳۸۵۹۴۳

تاریخ : ۲۴ دی ۱۴۰۴ - ۱۳:۵۹

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ حتما در چند روز گذشته به عنوان پدر و مادر این نگرانی را داشته‌اید که چطور فرزندانتان را از تبعات حاصل از خشونت‌های خیابانی آگاه کنید تا در معرض آثار مخرب اجتماعی قرا نگیرند یا چطور به آن‌ها آموزش بدهید که آرامش خود را حفظ کنند و بی محابا دست به هر کاری نزنند. دکتر افسانه افسری، روان شناس حوزه کودک و نوجوان بیراه نمی‌گوید که در شرایط موجود والدین باید حواسشان به رنج سنی فرزندانشان باشد و با هر گروه سنی رفتار و برخورد متناسب با سن و سال آن‌ها داشته باشند.

خردسالان و کودکان زیر ۷ سال

صحنه‌ها و تصاویر بازنشر شده از اتفاقات اخیر علاوه بر اینکه تنش را در کودکانی که سن و سالشان به زیر هفت سال می‌رسد، ایجاد می‌کند، ممکن است ترس و اضطراب مخربی را در آن‌ها تشدید کند.

بخوانید و عمل کنید

تصاویر ناشی از خشونت‌های خیابانی را به آن‌ها نشان ندهید: به عنوان نمونه تلفن همراهی را که ممکن است برخی تصاویر در آن‌ها ثبت و ضبط شده در اختیار آنها قرار ندهید.

کمتر اخبار را پیگیری کنید: به یاد داشته باشید پیگیری اتفاقات از طریق رسانه‌ها ممکن است اضطراب را در کودکان افزایش دهد.

کمتر در مورد مسائل صحبت کنید: به خاطر بسپارید ممکن است در زمانی که سرگرم تحلیل و صحبت در مورد مسائل روز هستید، ناخودآگاه کودک وارد بحث شما شود و سؤالی بپرسد که توضیح درستی برای آن نداشته باشید و باعث نگرانی بیشتر او شوید. بهتر است در زمانی که کودک در جمع نیست به گفت‌و‌گو مشغول شوید.

پاسخ گویی درست داشته باشید: کودکان درک درستی از شرایط ندارند. بهتر است سؤالات او را با زبان خودش پاسخ گویی کنید.  به عنوان نمونه در قالب یک داستان کوتاه یا یادآوری و مثال زدن از داستان یک انیمیشن به او آگاهی ببخشید.

در پاسخ گویی این موارد را رعایت کنید: اگر فرزند خردسالتان جوابی برای دیده‌ها و شنیده هایش نداشت موارد زیر را در اولویت قرار دهید:

به طور کامل صحبت هایش را بشنوید.

حرف او را قطع نکنید تا دقیق نگرانی او را متوجه شوید.

با استفاده از الفاظ آرام بخش به او اطمینان خاطر بدهید. مثلا: من در کنارت هستم.

خانه را امن‌ترین مکان برای او توصیف کنید. این کار را‌ می‌توانید با قصه گویی انجام دهید.

برای فرار از کنجکاوی‌های او اطلاعات نادرست به او ندهید.

سرگرم بازی شوید: مشغول بازی و تفریح‌های خانگی شوید. با ایجاد یک رابطه سه نفره که‌ می‌تواند والدین با فرزند یا فرزندان با پدر یا مادر باشد شرایط را تغییر دهید و خنده را به لب کودکانتان بنشانید.

توجه!

اگر درگیر کاری هستید نیز به عنوان ناظر کودکان را همراهی و سرگرم کنید:

بازی راه رفتن آرام، بدو بدو، مورچه‌ای راه رفتن، کانگرویی دویدن و...

بادکنک بازی و ترکاندن‌های آنی که باعث می‌شود کودک دچار شوک ناگهانی و تخلیه هیجانات و نگرانی‌ها شود.

فوری فوتی

خردسالان و کودکانتان را در آغوش بگیرید.

از محیط‌های تنش زا و افراد پرحاشیه دوری کنید.

خانه را محیط امن قرار دهید تا کودک احساس آرامش داشته باشد.

کودکان دبستانی تا نوجوانان

به این گروه سنی تا حدودی می‌توان توصیح داد. اما باید حواستان باشد که اطلاعات نادرستی از محیط دریافت نکنند. به عنوان نمونه گاهی صحبت چند دانش آموز با یکدیگر در مورد یک اتفاق آن‌ها را به چالش می‌کشاند. بهترین کار این است که از قبل ذهن آن‌ها را آماده چنین شرایطی بکنیم:

به او آموزش بدهیم که در برخورد با دوستان کنجکاو خود چه واکنشی داشته باشد.

نمونه: اگر هم کلاسی یا هم سرویسی اش وارد بحث شد بدون معطلی به او بگوید: من دوست ندارم در مورد این موضوعات چیزی بشنوم. اگر ادامه دار شد به او تذکر بدهد که حتما به معلم یا معاون و مدیر مدرسه اطلاع می‌دهد.

فرزندانمان را درباره عواقب دخالت کردن در هر بحث و اتفاقی آگاه کنیم.

نمونه: گاهی پیش می‌آید در محیط مدرسه یا کلاس‌های آموزشی و... دو نفر با یکدیگر بحث می‌کنند. از قبل باید این آگاهی را به فرزندمان بدهیم که هر حرفی درست نیست و‌ نمی‌توان مُهر تأیید به آن زد. مهم‌تر این که در بحث دو نفر به هیچ عنوان وارد نشود. گاهی دعوا‌های فیزیکی ناشی از دخالت بیجای فرد سوم است.

توجه!

با توجه به تعطیلی مدارس و حضور حداکثری در خانه فرصت خوبی است تا حس مسئولیت پذیری را در کودکان تقویت کنید:

آب دادن به گلدان‌ها

ورود این گروه سنی به امور خانه داری مثل نظافت‌های سطحی

آشپزی کردن‌های سبک و دم دستی

{$sepehr_key_181464}

نوجوانی تا جوانی

این سن اوج بروز هیجانات است، زیرا حس استقلال طلبی در این رنج سنی بسیار بالاست و کار خانواده‌ها در کنترل هیجانات آن‌ها سخت است. اگر پدر و مادر بخواهند جلو فرزندانشان در این گروه سنی بایستند، حس می‌کنند کودکانه با آن‌ها رفتار شده است و خانواده را ترک می‌کنند.

بهترین کار چیست؟

بهترین کار در این سن به ویژه در زمان‌هایی که فرزندمان با چالشی روبه روست این است که از روش پرسش‌های سقراطی با او هم کلام شویم. باید با این فرمان پیش برویم که پاسخ سؤالاتش را به روش پرسش در پرسش جواب گو باشیم.

اول: سعی کنیم راه گفت‌و‌گو را با او باز کنیم.

دوم: اعتقادات خود را به او تحمیل نکنیم.

سوم: مقابله با روش پرسش‌های سقراطی. به عنوان نمونه از او بپرسیم:

دیدگاهش به وضع موجود چیست؟

تعریفش از اعتراض چیست؟

آیا تخریبکننده بیت المال جوابی قانع کننده از اعتراضش را‌ می‌شنود؟

فکر می‌کند اگر در جمع اغتشاشگران باشد کار درستی انجام داده است؟

شاید من اشتباه کنم. لطفا شما من را قانع کن؟ دیدگاهت در این مورد چیست؟

بهترین اقدام کدام است؟

ابعادی از واقعیت را بدون دعوا و نصیحت به او نشان دهیم.

نسبت به سطح کنجکاوی، سن فرزند و سطح شعور او بی تفاوت نباشیم.

هیجانات سنی آن‌ها را در نظر بگیریم. زیرا حس قدرت طلبی به آن‌ها می‌دهد.

در کنار آگاهی بخشی درست به کنجکاوی‌های آن‌ها احترام بگذاریم.

چالش‌های فکری شان را جدی بگیریم، اما عواقب کار را به آن‌ها گوشزد کنیم.

متناسب با هر سنی پاسخ گوی سؤالات آن‌ها باشیم و هیچ سؤالی را بی جواب نگذاریم.

نکته

اگر درست به سؤالات و ابهامات فرزندانمان پاسخ نگوییم، آن‌ها به دنبال کشف جواب‌هایی می‌روند که ممکن است در مجموع به اطلاعات نادرست دست پیدا کنند.