نقش‌آفرینی از خانه تا آن سوی مرزها| روایت بانوی جوان مشهدی که دغدغه‌هایش مرز ندارد

این خانم کارآفرین، دغدغه‌هایی خاص و متفاوت دارد، از نهادینه کردن حیا و حجاب برای دختربچه‌ها تا کمک به مقاومت فلسطین؛ از مادری تا کنگشری اجتماعی و کارآفرینی.

کد خبر: ۳۸۶۷۳۸

تاریخ : ۳۰ دی ۱۴۰۴ - ۰۹:۰۵

نوشته

سرور هادیان| شهربانو، بعضی‌ها انگار چند موتوره قرار است کار کنند! هم خانه داری و مادری، هم حضوری فعال و دغدغه‌مند در اجتماع! دغدغه‌هایی فراتر از نگرانی‌های متداول که باید در جامعه اثر بگذارد.

این زنان بر کشف استعداد‌های فردی و تغییر مسیر زندگی تأکید دارند و معتقدند هیچ گاه نباید احساس کنی به بن بست رسیده‌ای، بلکه هر لحظه فرصتی برای خودشناسی و موفقیت می‌سازی و در کنار وظایف همسری و مادری، با همین حس پویایی انرژی مضاعفی به خانواده و جامعه منتقل می‌کنی؛ گاهی حتی فراتر از خانه و جامعه، به دنیا!

با خلاقیت، وارد بازار لباس شدم

زینب زمانی، متولد سال ۱۳۶۹ در مشهد است. متأهل و دارای دو فرزند به نام‌های حسین شش ساله و فاطمه حسنا سه ساله است، البته که فرزند سومش هم در راه است. او تحصیلات خود را در دانشگاه شهید بهشتی در رشته زیست شناسی به پایان رسانده است. در پاسخ به این سؤالم که از دانشگاه تهران و رشته زیست شناسی، چطور به طراحی و دوخت پوشاک دخترانه ایرانی و اسلامی رسیده است، می‌گوید: «مادرم خیاط بود و من علاقه زیادی به هنر داشتم، به طوری که اگر به گذشته باز می‌گشتم، احتمالا مسیر تحصیل در رشته تجربی را کنار می‌گذاشتم و مستقیم وارد حوزه‌های حرفه‌ای و هنری می‌شدم. پس از اتمام دوره لیسانس، تمایل داشتم فعالیتی در جامعه داشته باشم، اما به دلیل علاقه‌مند نبودن به کار‌های پژوهشی و هیئت علمی وارد این حوزه نشدم. سال ۱۳۹۴ ازدواج کردم و سال۹۷ پسرم متولد شد، همان سال برای شروع و یادگیری خیاطی حرفه‌ای، به کلاس خیاطی رفتم. اگرچه در کنار مادرم چیز‌هایی را یاد گرفته بودم، اما به صورت جدی مسیر خود را در زمینه طراحی و تولید لباس‌های بچگانه و نوجوان شروع کردم.

اگرچه کار‌های اولیه‌ام شامل دوخت لباس‌های نوزادی بود ولی با خلاقیت، وارد بازار لباس نوزاد شدم و نمونه‌هایی مانند پیش بند‌های بلند و آستین دار را برای اولین بار تولید کردم. سپس با توسعه فعالیت هایم، وارد عرصه تولید لباس دخترانه شدم.

اوایل سفارش‌ها برای دوستان و آشنایان بود، به ویژه لباس‌هایی با ویژگی‌هایی مانند آستین بلند و طراحی‌های خاص که کمبودشان در بازار احساس می‌شد. بعداز آن از طریق فضای مجازی مانند کانال‌های تلگرام، ایتا، اینستاگرام، سایت و... فروش کارهام را گسترش دادم و سفارش‌های بیشتری داشتم.»

خود بچه‌ها هم عذاب می‌کشند

این بانوی خلاق، هدف اصلی از شروع کارش را تأمین پوشاکی بیان می‌کند که با فرهنگ و مذهب ایرانی_اسلامی هم خوانی داشته باشد. می‌گوید: «در بازار کمبود لباس‌های دخترانه پوشیده و شیک محسوس بود و وارد این مرحله از کار که شدم دوخت مزونی که دوخت‌های سطح بالا و تمیزتری نسبت به تولیدی‌های معمول است آموزش دیدم و سعی کردم از پارچه‌های باکیفیت و متنوع‌تر استفاده کنم. پارچه‌هایی که اغلب شاد و جذاب هستند و از شهر‌هایی مانند تبریز، شمال و قم خریداری می‌کنم تا قیمت مناسب تری داشته باشند که برروی قیمت تمام شده نهایی محصول تأثیرگذار است تا بتوانم محصولات باکیفیت ولی با قیمت مناسب تولید و روانه بازارکنم. نامی که برای محصولاتم انتخاب کرده‌ام «مانیا» است و ویژگی‌های خاص آن شامل رعایت فرهنگ و حجاب اسلامی است. سعی کرده‌ام ویژگی برندم انتخاب پارچه‌های باکیفیت و قیمت مناسب و راحت باشد.

همچنین محصولاتم را سعی می‌کنم از نظر طرح و جنس مطابق با سلیقه کودکان و نوجوانان و همچنین مناسب برای خانواده‌های با فرهنگ و مذهب ایرانی تولید کنم. دغدغه اول من بحث اقتصادی نبود، بلکه می‌خواستم این نوع پوشاک، یعنی پوشاک مناسب با فرهنگ و مذهبمان در دسترس خانواده‌ها قرار بگیرد. چون به ویژه در فصول بهار و تابستان لباس پوشیده و مناسب برای دختربچه‌ها کمتر در بازار دیده می‌شد و به نظر من از آن برهنگی لباس‌های بی آستین و کوتاه خود بچه‌ها هم عذاب می‌کشند. این لباس‌ها را من با عشقی که به بچه‌ها داشتم و اعتقادات قلبی‌ام طراحی کرده و می‌دوختم، چون معتقد بودم پوشیدگی و حیا را از دوران کودکی باید به بچه‌ها آموخت.»

این بانوی دغدغه‌مند بعد از تولید برای نوزادان و دختربچه‌های تا گروه سنی هشت سال حالا سطح دغدغه‌های خود را افزایش داده و وارد کار طراحی لباس برای نوجوانان هم شده است. خودش می‌گوید: «الان دیگر از یک ساله تا سن پانزده سال پیش ما می‌تواند لباسی مناسب پیدا کند. طراحی و رنگ بندی همه لباس‌ها شاد است و برای مناسبت‌ها و عید‌های مختلف ما طرح‌های ویژه ارائه می‌دهیم. برخی طراحی‌های لباس می‌تواند برای هردو گروه کودک و نوجوان باشد، اما گاهی باید اختصاصی هرگروه تولید کرد. او بر لزوم توجه و رعایت راحتی، زیبایی، شادی و سلیقه کودک در طراحی لباس تأکید دارد و معتقد است فرهنگ سازی در این حوزه باید ازکودکی آغاز شود تا کودکان عادت کنند، لباس‌های زیبا و مناسب بپوشند و از تیــــره و کســـل کننـــده بودن لباس‌ها اذیت نشوند.»

{$sepehr_key_182334}

لباس وسیله‌ای برای نهادینه کردن ارزش‌ها

او در ادامه از اهمیت فرهنگ سازی در حوزه حجاب و عفاف صحبت می‌کند. «به نظر من باید لباس‌هایی طراحی شود که هم زیبا و جذاب باشد و هم با ارزش‌های فرهنگی و دینی سازگار. کودکان باید از سنین پایین به سمت لباس‌های رنگی، شاد و در عین حال پوشیده و اسلامی سوق داده شوند تا این ارزش‌ها در ناخودآگاه آن‌ها نهادینه شود.»

خانم زمانی همچنین به نقش خانواده و جامعه در ترویج این فرهنگ اعتقاد دارد و بر ضرورت فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی و اهمیت حمایت از تولید داخلی، فرهنگ سازی در حوزه پوشاک و حجاب تأکید می‌کند.

«با تلاش و فرهنگ سازی می‌توان هم در اقتصاد و هم در ترویج ارزش‌های فرهنگی موفق شد. قیمت لباس‌های پوشیده و شاد که جنس خوبی هم داشته باشد در گروه سنی کودکان و نوجوانان در بازار بسیار بالاست و از طرفی حمایت مسئولان و نظارت بر واردات پوشاک بسیار کم است.»

او همچنین معتقد است که باید مالیات‌هایی وضع شود تا لباس‌های خارجی رقابتی نباشند و بازار داخلی حفظ شود، زیرا گاهی کیفیت پوشاک ایرانی، هم سطح خارجی است و این به معنای ادامه ندادن مسیر تولیدکننده داخلی است.

کار بدون کارگاه

این بانوی کارآفرین درباره هزینه تمام شده لباس‌های کودک و نوجوانی که تولید می‌کند، می‌گوید: «قیمت لباس‌های تولیدی من با سود بسیار کم در سال گذشته بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومان بود که بسیاری از خانواده این قیمت را برای لباس‌های مناسب خانه می‌پرداختند به نسبت قیمت‌های بالا و گرانی پارچه و هزینه دوخت، این قیمت بسیار مناسب بود. از طرفی، چون تولید پوشاک بحث رقابتی است و باید به این مهم توجه کرد امسال باتوجه به افزایش هزینه ها، درحال حاضر قیمت‌ها به حدود ۴۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان رسیده است.»

زینب زمانی در زمینه اشتغال زایی برای دیگر زنان نیز توانسته است موفق باشد. او برای چهار نفر به طور مستقیم و شش نفر غیرمستقیم اشتغال ایجاد کرده است.

«این بانوان خیاط همه خانم‌هایی هستند که در خانه در کنار همسر و فرزندانشان خیاطی می‌کنند و کمک خرج خانواده و همسرشان هستند. درآمد ماهانه آن‌ها ثابت نیست و وابسته به میزان سفارش‌ها متفاوت است. اما آنچه برای من مهم بوده همین خانگی بودن کار و در کنار فرزندان بودن هست. باوجود اینکه رفت وآمد‌ها برایم سخت است، ولی هیچ وقت به دنبال راه اندازی کارگاه نبودم، چون معتقدم جای زن در خانه و در کنار خانواده است.»

ناگفته نماند که او در طراحی ست‌های مادر و دختر نیز دستی دارد، اما به دلیل تفاوت‌های سایز و استاندارد‌های مختلف، بیشتر تمرکزش را بر تولید سفارشی گذاشته است. «طراحی و دوخت لباس زنانه متفاوت است و با دوخت لباس کودک تفاوت دارد.این طور نیست که یک الگو را تکرار کنیم. همچنین سایز‌های زنانه متفاوت است که ما ترجیح می‌دهیم وارد آن نشویم، ولی اگر به ما سفارشی بدهند و بخواهند قبول می‌کنیم.»

از اهدای سود تا النگو‌های طلا

خانم زمانی پیشنهاد می‌کند که مادران استعداد‌های خود را کشف کنند و در کنار وظایف خانوادگی، فعالیتی متناسب با توانایی هایشان داشته باشند، زیرا این کار می‌تواند به افزایش نشاط و پویایی در زندگی شان کمک کند و تأثیر مثبتی بر خانواده و جامعه داشته باشد.

«هر مادری باید بر اساس شخصیت و توانایی‌های خود مسیر را پیدا کند که هم رشد خودش و هم رشد فرزندانش و هم رشد خانواده در آن باشد.»

او علاوه بر تولید پوشاک متناسب با فرهنگ ایرانی و اسلامی، دغدغه‌های اجتماعی گسترده تری دارد. از کسانی است که در جنبش‌های مردمی برای کودکان غزه مشارکت می‌کند و سال گذشته در پویش اهدای طلا، النگوهایش را بخشید.

«ابتدا بخشی از سود فروش پوشاکم را برای کمک اختصاص دادم، اما به تدریج از طریق جمعیت بین المللی امام رضایی‌ها و گروه دوستانم در دانشگاه شهید بهشتی، به نام مرابطات ایران، همکاری کردم و توانستم با جمع آوری کمک‌های مالی، هدایا و طلا‌های اهدایی زنان، سهمی در حمایت از زنان و کودکان رنج کشیده غزه داشته باشم.این کمک‌ها همچنان ادامه دارد و گاهی پویش‌هایی مانند طبخ غذای مقلوبه نیز برگزار می‌کنیم؛ غذایی با پیشینه‌ای تاریخی و اعتراضی در فلسطین. باور دارم که زنان باید نقش آفرین باشند؛ در خانه، جامعه و حتی فراتر از آن، در دنیا.»