جامعه منتظر در عصر ظهور

در شرایطی که شیطان بزرگ، تمام امکانات شیطانی خود در دنیا را بر ایران اسلامی متمرکز کرده، جامعه ما بیش از هر زمان دیگری باید «منتظر» باشد. ما در عصر ظهور هستیم و اکنون، هر گام جبهه حق در مسیر ظهور تعریف می‌شود، چه بداند، چه نداند.

کد خبر: ۳۹۰۵۹۳

تاریخ : ۱۴ بهمن ۱۴۰۴ - ۲۰:۳۷

نوشته

از جمله احادیث متواتر و بسیارمشهور است که رسول خدا (ص) فرمود: «اَفضَل اَعمال اُمَّتی اِنتِظار الفَرَج مِنَ الله عَزَّوَجَلّ» و تأکید شده که بهترین اعمال، انتظار فرج از جانب پروردگار عالم است. البته این حدیث به همان اندازه که گفته و شنیده شده، به همان اندازه عمق ناشناخته و ابعاد ناگفته دارد. اول اینکه در ساده‌ترین سطح تفسیر، «انتظار فرج» را به معنی انتظار برای گشایش در امور انسان‌ها به اراده و مشیت پروردگار بگیریم. این هم درست است، اما سطح عالی تفسیر از «انتظار فرج»، انتظار برای ایجاد گشایش در امر  پیامبر خاتم (ص) و اهل‌بیت (ع) است. چه‌طور؟ همانطور که وقتی پدر خانواده مشکلاتش حل شود، همه اعضای خانواده زندگی‌شان آباد می‌شود.

اگرچه در این عصر آخرالزمان که ما در آن زیست می‌کنیم، فرج بیش از همه با معنای ظهور امام عصر (عج) متقارن است، اما لازم است این پیش‌فرض را بدانیم که فرج، معنای عامی دارد که مقارن با تحقق همه وعده‌های الهی به رسول خدا (ص) و مؤمنان است. همان فتح، نصر و همه گشایش‌هایی که در قرآن کریم مکرر از آن صحبت شده، همه ذیل همین فرجی محقق می‌شود که براساس کلام پیامبر اکرم (ص)، انتظار آن افضل اعمال است.

با همه این تفاسیر، معنای انتظار همان نقطه عطفی است که در تفسیر حدیث وجود دارد. در مجال محدود این مرقومه که فرصت گفت‌و‌گو با مجاوران صدیق علی‌ابن موسی‌الرضا (ع) فراهم شده، بهتر است موجزترین و متعالی‌ترین معنای انتظار ارائه شود که عبارت است از «بزرگ‌شدن منتظر». عزیزان، از ما خواسته شده که بزرگ شویم و این همه ابعاد وجودی، روحی و زیستی مؤمن را دربر بگیرد. مؤمنی که رشد فردی داشته باشد، دست از انتظار‌های کوچک می‌شوید و همه وجودش، وقف انتظار بزرگ و عالی‌مقامی است که افضل اعمال است.

انتظاری که افضل اعمال است، مؤمن را ذوب در تحقق فرج می‌کند. کدام فرج؟ فرجی که عدل الهی را محقق، کلمه توحید را مجسم و دستگاه شیطان را محو می‌کند. سلوک انسانی اگرچه مقدس و مایه قرب است، اما رسول خدا (ص) می‌فرماید که مقاصد بزرگ‌تری هم وجود دارد که البته ظهور، افضل آن مقاصد است. انتظار برای چنین مقصدی، فراتر از اینکه یک عمل باشد، یک رویکرد زندگی است به‌طوری که انسان منتظر، تمام زندگی‌اش منتظرانه است و از خواب و خوراکش تا شغل، ازدواج و همه اعمال فردی او در این مسیر تعریف می‌شود.

در فراز پایانی از این تفسیر، خوب است به وضع امروزمان نگاهی بیندازیم. در شرایطی که شیطان بزرگ، تمام امکانات شیطانی خود در دنیا را بر ایران اسلامی متمرکز کرده و صهیونیسم بین‌الملل، این جانی کودک‌کشی که هم‌اکنون نخست‌وزیر رژیم است، آخرین نخست‌وزیر یهود قلمداد می‌کند، اکنون بیش از هر زمان دیگری جامعه ما باید «منتظر» باشد. در زمانه‌ای که دشمن خدا بر زمین، همه ظرفیت‌های خود را به‌مثابه مانع در مسیر ظهور به‌کار گرفته، جامعه مهدوی باید همه امور خود را در مقام یک منتظر واقعی بازتنظیم کند؛ از خدمتی که حکمرانان و مسئولان مکلف به آن هستند تا موشکی که قرار است تیغ در قلب شیطان آخرالزمان باشد. ما در عصر ظهور هستیم، این یک حقیقت مجسم است و اکنون، هر گام جبهه حق در مسیر ظهور تعریف می‌شود، چه بداند، چه نداند.