نگاهی به چالش‌های زنان در کسب‌وکار‌های روستایی | حمایت‌هایی که مقطعی انجام می‌شود

برای زنان روستایی، مرز بین زندگی خانوادگی و فعالیت اقتصادی بسیار نازک است. در این میان، اغلب آن‌ها با چالش‌هایی برای ایجاد کسب‌وکار روستایی روبه‌رو هستند.

کد خبر: ۳۹۱۶۷۶

تاریخ : ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۴:۰۵

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، برای زنان روستایی، مرز بین زندگی خانوادگی و فعالیت اقتصادی بسیار نازک است. در این میان، اغلب آن‌ها با چالش‌هایی برای ایجاد کسب‌وکار روستایی روبه‌رو هستند.

چالش‌های زنان در کسب‌وکار‌های روستایی

یکی از اصلی‌ترین چالش‌های زنان در کسب‌وکار‌های روستایی، نبود امنیت شغلی است. فعالیت‌های اقتصادی این زنان اغلب به‌صورت غیررسمی و وابسته به شرایط ناپایدار انجام می‌شود؛ از نوسان قیمت نهاده‌های تولید گرفته تا تغییرات فصلی، شرایط آب‌وهوایی و محدودیت‌های بازار فروش. زنان روستایی هیچ تضمینی برای تداوم کار خود ندارند و هر بحران اقتصادی یا طبیعی می‌تواند به‌راحتی منبع درآمدشان را از بین ببرد. این بی‌ثباتی باعث می‌شود که برنامه‌ریزی بلندمدت برای زندگی و آینده خانواده تقریباً ناممکن شود.

بیشتر زنان فعال در کسب‌وکار‌های روستایی تحت پوشش هیچ نوع بیمه‌ای نیستند؛ نه بیمه درمان نه بیمه حوادث و نه بیمه بازنشستگی. کار در مزرعه، دامداری یا تولیدات خانگی اغلب با فرسودگی جسمی و خطرات جدی همراه است، اما در صورت بیماری، آسیب‌دیدگی یا ازکارافتادگی این زنان هیچ پشتوانه‌ای ندارند. نبود بیمه، زنان روستایی را در برابر کوچک‌ترین بحران‌های سلامتی یا کاری آسیب‌پذیر می‌کند و هزینه‌های درمانی فشار مضاعفی بر اقتصاد خانواده وارد می‌کند.

حمایت‌های موجود از کسب‌وکار‌های روستایی زنان اغلب مقطعی، ناکافی و محدود به وام‌های کوتاه‌مدت است. این حمایت‌ها معمولاً بدون آموزش، مشاوره، بازاررسانی یا پشتیبانی بلندمدت ارائه می‌شود و در نتیجه تأثیر پایداری بر بهبود وضعیت اقتصادی زنان ندارد. نبود سیاست‌های حمایتی مستمر و هدفمند باعث می‌شود که بسیاری از کسب‌وکار‌های کوچک زنان روستایی در برابر تورم، افزایش هزینه‌های تولید و رکود بازار تاب نیاورند و در نهایت به فعالیت‌های صرفاً معیشتی و حداقلی محدود شوند.

نتیجه اینکه زنان روستایی، بی‌صداترین بازیگران اقتصادند؛ ستون‌هایی که بار معیشت خانواده و بخشی از تولید محلی را به دوش می‌کشند بی‌آن‌که دیده شوند یا به رسمیت شناخته شوند. کار می‌کنند، اما در آمار‌ها شاغل محسوب نمی‌شوند، تولید می‌کنند، اما سهمی از حمایت‌ها ندارند و می‌سازند بی‌آنکه نامی از آنها برده شود. از مزرعه و دامداری تا صنایع‌دستی و کسب‌وکار‌های خانگی، حضورشان پیوسته و اثرگذار است، اما صدایشان در سیاست‌گذاری‌ها، برنامه‌های حمایتی و روایت‌های رسمی گم می‌شود. این زنان نه به‌دلیل ناتوانی بلکه به‌خاطر ساختار‌های نابرابر و نگاه‌های سنتی به حاشیه رانده شده‌اند؛ بی‌صدا، خاموش و نامرئی، در حالیکه بدون کار آنها، اقتصاد خانواده و حتی اقتصاد روستا از حرکت می‌ایستد.

منبع: ایرنا

{$sepehr_key_188128}