هم‌افزایی «میدان» و «دیپلماسی» در تصمیم‌سازی؛ پیام روشن نشست غیرعلنی ۲۰ بهمن مجلس

نشست غیرعلنی مجلس شورای اسلامی در ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ با حضور سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه و امیر سرلشکر عبدالرحیم موسوی، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح را باید یکی از معنادارترین جلسات راهبردی ماه‌های اخیر دانست؛ نشستی که در آن، دو بال اصلی اقتدار ملی ــ دیپلماسی و قدرت دفاعی ــ در کنار نمایندگان ملت به بررسی سناریوهای پیش‌رو پرداختند.

کد خبر: ۳۹۱۹۵۲

تاریخ : ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۵:۴۳

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ این جلسه صرفاً یک گزارش‌دهی معمول نبود؛ بلکه نماد یک پیام روشن به داخل و خارج کشور بود: جمهوری اسلامی ایران برای هر سناریویی برنامه دارد.

مجلس در جایگاه عقل راهبردی

برگزاری چنین نشستی در صحن غیرعلنی، نشان‌دهنده حساسیت شرایط منطقه‌ای و بین‌المللی است. در شرایطی که پرونده‌های مهم سیاست خارجی و مذاکرات در دستور کار قرار دارد، نقش نظارتی و حمایتی مجلس اهمیتی دوچندان می‌یابد. مجلس نه صرفاً ناظر، بلکه شریک راهبردی تصمیم‌سازی است؛ نهادی که می‌تواند با اجماع ملی، پشتوانه‌ای محکم برای تیم مذاکره‌کننده فراهم کند.

حضور وزیر امور خارجه در این نشست، بیانگر آن است که دستگاه دیپلماسی، مذاکرات را نه در خلأ، بلکه با اتکا به ظرفیت‌های حاکمیتی و با هماهنگی کامل پیش می‌برد. این هماهنگی، مهم‌ترین سرمایه هر مذاکره موفق است.

میدان؛ پشتوانه اقتدار دیپلماسی

در کنار آن، حضور رئیس ستاد کل نیروهای مسلح حامل پیامی مهم‌تر بود: دیپلماسی قدرتمند، بدون پشتوانه میدانی معنا ندارد. تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که هرگاه بنیه دفاعی کشور تقویت شده، دست مذاکره‌کنندگان نیز پرتر بوده است.

ایران امروز در حوزه توان موشکی، پهپادی، پدافندی و جنگ الکترونیک به سطحی از بازدارندگی رسیده که معادلات منطقه‌ای را تغییر داده است. این توان دفاعی، نه برای آغاز جنگ، بلکه برای جلوگیری از جنگ است؛ همان دکترین «بازدارندگی فعال» که سال‌هاست محور راهبرد دفاعی کشور محسوب می‌شود.

نشست ۲۰ بهمن به‌نوعی نمایش هم‌افزایی همین دو حوزه بود: پیام صلح از مسیر مذاکره، و پیام اقتدار از مسیر آمادگی دفاعی.

حمایت از مذاکره، بدون ساده‌انگاری

حمایت از مذاکرات به معنای خوش‌بینی افراطی یا ساده‌انگاری نسبت به طرف مقابل نیست. مجلس و سایر ارکان نظام به‌خوبی می‌دانند که فضای بین‌المللی پیچیده و پرنوسان است. اما راهبرد هوشمندانه آن است که کشور در عین آمادگی کامل دفاعی، مسیر گفت‌وگو را نیز فعال نگه دارد.

در چنین چارچوبی، دیپلماسی ابزار تأمین منافع ملی است و میدان، ضامن صیانت از آن. اگر مذاکره به نتیجه مطلوب برسد، اقتصاد کشور منتفع خواهد شد و اگر طرف مقابل مسیر تقابل را برگزیند، ایران گزینه‌های متعددی روی میز دارد.

ایران آماده هر سناریو

پیام نهایی این نشست روشن است: کشور نه در موضع انفعال، بلکه در موقعیت طراحی سناریو قرار دارد. چه در مسیر توافق و چه در شرایط فشار، برنامه‌ریزی انجام شده و هماهنگی میان قوا برقرار است.

در منطقه‌ای که هر روز شاهد تغییر ائتلاف‌ها و تنش‌های جدید است، چنین انسجامی بزرگ‌ترین سرمایه ملی به شمار می‌رود. هم‌صدایی مجلس، دولت و نیروهای مسلح، نشان می‌دهد که ایران راهبرد «تعامل از موضع قدرت» را برگزیده است.

نشست غیرعلنی ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ را باید فراتر از یک جلسه گزارش‌گیری دانست؛ این نشست، اعلام رسمی یک راهبرد بود: مذاکره برای تأمین منافع ملت، تقویت بنیه دفاعی برای حفظ عزت کشور، و آمادگی کامل برای هر آنچه پیش روست.

{$sepehr_key_188434}