نفس‌های ناپایدار مشهد | از گردوغبار اسفندی تا آلودگی دوباره در هفته منابع طبیعی

مشهد در حالی هفته منابع طبیعی را آغاز کرده است که نوسان‌های شدید کیفیت هوا، از آلودگی گردوغبار در روز‌های پایانی بهمن و ابتدای اسفند ۱۴۰۴ تا یک روز هوای سالم در هشتم اسفند و بازگشت دوباره آلودگی در نهم اسفند، بار دیگر شکننده‌بودن وضعیت زیست‌محیطی این کلانشهر را آشکار کرده است؛ وضعیتی که نشان می‌دهد «هوای سالم» در مشهد هنوز یک استثناست، نه یک قاعده پایدار.

کد خبر: ۳۹۵۵۸۴

تاریخ : ۰۹ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۹:۰۹

نوشته

مشهد، دومین کلانشهر پرجمعیت کشور، این روز‌ها بار دیگر با واقعیتی تکراری روبه‌رو شده است؛ هوایی که میان آلودگی و سلامت در نوسان است، بی‌آنکه نشانه‌ای از ثبات در آن دیده شود. طی یک هفته گذشته، شهروندان مشهدی روز‌های متوالی را با هوایی آلوده، عمدتاً ناشی از گردوغبار، سپری کردند؛ آلودگی‌ای که نه‌تنها دید افقی را کاهش داد، بلکه نگرانی‌های جدی درباره سلامت عمومی، به‌ویژه برای کودکان، سالمندان و بیماران تنفسی ایجاد کرد.

در چنین شرایطی، هشتم اسفند ماه روزنه‌ای از امید گشوده شد و شاخص کیفیت هوا به وضعیت «سالم» رسید. این تغییر، هرچند کوتاه‌مدت، نشان داد که ظرفیت بازگشت به شرایط مطلوب وجود دارد. اما این امید چندان دوام نداشت و تنها یک روز بعد، در نهم اسفند، آلودگی دوباره به آسمان مشهد بازگشت. این بازگشت سریع آلودگی پس از یک روز هوای سالم، بیش از هر چیز نشان‌دهنده شکنندگی وضعیت زیست‌محیطی شهر و وابستگی شدید کیفیت هوا به شرایط جوی و عوامل ناپایدار است.

آنچه در این میان اهمیت دارد، ماهیت آلودگی اخیر است. برخلاف برخی دوره‌های گذشته که سهم اصلی آلودگی به آلاینده‌های ناشی از خودرو‌ها و منابع ثابت شهری نسبت داده می‌شد، در روز‌های اخیر نقش گردوغبار به‌عنوان یک عامل مهم برجسته بوده است. اسفند ماه، به‌طور سنتی، می‌تواند با افزایش وزش باد و جابه‌جایی توده‌های گردوغبار همراه باشد، به‌ویژه در شرایطی که پوشش گیاهی ضعیف شده و زمین‌های بدون پوشش در اطراف شهر مستعد تبدیل شدن به کانون‌های گردوغبار هستند.

همزمانی این وضعیت با آغاز هفته منابع طبیعی، معنایی نمادین و در عین حال هشداردهنده دارد. هفته‌ای که با هدف یادآوری اهمیت درختان، پوشش گیاهی و حفاظت از منابع طبیعی نام‌گذاری شده است، در مشهد با بازگشت آلودگی هوا همراه شده است؛ گویی طبیعت خود به زبان بی‌زبانی پیامد‌های بی‌توجهی به زیرساخت‌های طبیعی را یادآوری می‌کند.

پوشش گیاهی، به‌ویژه در حاشیه شهرها، نقش کلیدی در کاهش گردوغبار دارد. درختان و گیاهان نه‌تنها با تثبیت خاک از بلند شدن ذرات جلوگیری می‌کنند، بلکه به‌عنوان فیلتر‌های طبیعی، بخشی از آلاینده‌های موجود در هوا را جذب می‌کنند. کاهش یا تخریب این پوشش، شهر‌ها را در برابر پدیده‌هایی مانند طوفان گردوغبار آسیب‌پذیرتر می‌کند. در مقابل، توسعه فضای سبز و حفاظت از منابع طبیعی می‌تواند یکی از مؤثرترین راهکار‌های بلندمدت برای بهبود کیفیت هوا باشد.

با این حال، واقعیت این است که کیفیت هوای مشهد تنها تحت تأثیر یک عامل نیست. ترکیبی از شرایط اقلیمی، منابع آلاینده شهری، فعالیت‌های انسانی و وضعیت پوشش گیاهی، همگی در شکل‌گیری وضعیت کنونی نقش دارند. این پیچیدگی به این معناست که حل مساله آلودگی هوا نیازمند رویکردی جامع و پایدار است، نه اقدامات مقطعی و کوتاه‌مدت.

از سوی دیگر، نوسان‌های سریع شاخص کیفیت هوا، برنامه‌ریزی روزمره شهروندان را نیز با چالش مواجه می‌کند. خانواده‌ها، مدارس و حتی مراکز درمانی، برای تصمیم‌گیری درباره فعالیت‌های روزانه خود نیازمند پیش‌بینی‌پذیری بیشتری هستند. وقتی کیفیت هوا در فاصله یک روز از وضعیت سالم به ناسالم تغییر می‌کند، این بی‌ثباتی به بخشی از تجربه روزمره زندگی شهری تبدیل می‌شود.

{$sepehr_key_192636}

این وضعیت همچنین اهمیت پایش مستمر و اطلاع‌رسانی دقیق را برجسته می‌کند. دسترسی به اطلاعات به‌روز درباره کیفیت هوا، به شهروندان کمک می‌کند تا اقدامات احتیاطی لازم را انجام دهند، از جمله کاهش فعالیت‌های سنگین در فضای باز یا استفاده از راهکار‌های محافظتی برای گروه‌های حساس. اما اطلاع‌رسانی، هرچند ضروری، به‌تنهایی کافی نیست؛ آنچه اهمیت دارد، حرکت به سمت کاهش ریشه‌ای عوامل ایجاد آلودگی است.

بازگشت آلودگی در نهم اسفند، پس از تنها یک روز هوای سالم، یادآور این واقعیت است که بهبود کیفیت هوا در مشهد هنوز به نقطه‌ای پایدار نرسیده است. این چرخه تکرارشونده آلودگی و بهبود کوتاه‌مدت، نشان می‌دهد که شهر همچنان در معرض آسیب‌پذیری زیست‌محیطی قرار دارد.

هفته منابع طبیعی فرصتی است برای بازاندیشی در رابطه شهر و طبیعت. اگرچه کاشت درخت و توسعه فضای سبز اقداماتی ضروری هستند، اما کافی نیستند؛ حفاظت از پوشش‌های موجود، مدیریت منابع طبیعی، و توجه به نقش محیط‌زیست در سلامت شهری، همگی باید به بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه‌ریزی شهری تبدیل شوند.

هوای سالم، نباید یک اتفاق موقت باشد؛ باید به یک وضعیت پایدار تبدیل شود. تجربه روز‌های اخیر مشهد نشان می‌دهد که مسیر رسیدن به این هدف، همچنان نیازمند توجه، برنامه‌ریزی و اقدام جدی است. در غیر این صورت، نفس‌های این کلانشهر همچنان میان امید و هشدار، در نوسان خواهد ماند.