مستندساز در التهاب کشور نباید «غش» کند

یک مستندساز گفت: ایران در یک «برهه تاریخی حساس» قرار دارد و مستندسازان باید ضمن حفظ عرق ملی، همه صداها را برای تاریخ ثبت کنند؛ چرا که به گفته او «آنچه می‌ماند، آثار صادقانه و انسانی است، نه روایت‌های گل‌درشت و یک‌سویه.»

کد خبر: ۳۹۶۷۲۰

تاریخ : ۱۳ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۱:۱۲

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ نیما مهدیان، مستندسازی که پیش از این در جنگ ۱۲روزه یک اثر تولید کرده بود در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به شرایط ملتهب این روزهای کشور تاکید کرد که وظیفه مستندساز در چنین برهه‌ای «ثبت صادقانه همه صداها» و پرهیز از جانبداری است و گفت: ایران در یک دوران تاریخی قرار دارد و ثبت دقیق این مقطع برای آیندگان اهمیت حیاتی دارد.

مهدیان با اشاره به تجربه شخصی خود از حضور میدانی در روزهای ابتدایی جنگ و برخوردهایی که در جریان تهیه گزارش میدانی دیده است، گفت: این اتفاق نشان می‌دهد در شرایط التهاب فعلی سوءتفاهم نسبت به کار مستندساز بسیار بالاست.

این مستندساز با توصیف وضعیت فعلی به‌عنوان «یک برهه بسیار مهم تاریخی» گفت: در چنین شرایطی مستندساز نباید به سمتی غش کند. باید همه واقعیت، ضعف‌ها و قوت‌ها را ببیند و ثبت کند. این آثار بعدها می‌توانند برای پژوهشگران حوزه‌های جامعه‌شناسی، سیاست و حتی امنیتی منبع باشند.

او با اشاره به تجربه ساخت مستندی درباره «جنگ ۱۲ روزه» افزود: در آن کار تلاش کردیم نبض جامعه را صادقانه ثبت کنیم؛ صداهای مختلف مردم، نگرانی‌های اقتصادی و دغدغه‌هایشان درباره جنگ را نشان دادیم. مستند باید سیگنال‌های واقعی جامعه را به کارشناسان و مسئولان منتقل کند.

مهدیان با تفکیک میان آثار تبلیغاتی کوتاه‌مدت و مستندهای ماندگار تصریح کرد: فیلم‌های حماسی و تبلیغاتی در مقطع بحران می‌توانند امیدآفرین باشند و اثر کوتاه‌مدت داشته باشند، اما آنچه در تاریخ می‌ماند آثاری است که صادقانه و انسانی ساخته شده‌؛ آثاری که بعدها فیلمسازان و پژوهشگران بتوانند به آن‌ها رجوع کنند.

او تاکید کرد که مستندساز باید ضمن حفظ عرق ملی، از «گل‌درشت‌گویی» و روایت یک‌سویه پرهیز کند و افزود: حجم خشونت را هم نباید بی‌دلیل بالا برد. همان‌طور که نباید همه چیز را گل و بلبل نشان داد. باید نزاکت تصویری را رعایت کرد.

خلأ سازوکار مشخص برای بحران

این مستندساز درباره سازوکارهای حمایتی و صدور مجوز در شرایط بحران گفت: درباره اینکه آیا پروتکل مشخصی برای مستندسازان در مواقع بحرانی پس از جنگ ۱۲روزه تدوین شده یا نه، من اطلاعی ندارم و چیزی به ما ابلاغ نشده است. البته برخی هماهنگی‌ها مطرح شده بود اما در عمل اتفاق مشخصی نیفتاد.

او افزود: هرچند در ماه‌های اخیر برخورد برخی نیروهای امنیتی محترمانه‌تر شده، اما همچنان سوءبرداشت نسبت به هویت و موضع مستندساز وجود دارد و همین موضوع کار را سخت می‌کند.

خطر دوقطبی و ضرورت گفت‌وگو

مهدیان با ابراز نگرانی از تشدید شکاف‌های اجتماعی گفت: بزرگ‌ترین خطر، رودررو قرار گرفتن مردم مقابل یکدیگر است. اگر گفت‌وگو و تبیین صادقانه صورت نگیرد، ممکن است جامعه وارد مسیرهای خطرناک‌تری شود.

او تاکید کرد: مستند زمان می‌خواهد. نمی‌توان انتظار داشت در یک هفته، کاری عمیق و ماندگار درباره چنین بحران پیچیده‌ای ساخته شود. آدم‌ها باید احساس امنیت و اعتماد کنند تا بتوانند خود واقعی‌شان را مقابل دوربین نشان دهند.

{$sepehr_key_193931}

رسالت مستند؛ آگاهی‌بخشی و آموزش

این مستندساز در پایان با اشاره به کارکردهای سینما گفت: سینما ابزار سرگرمی است، اما در مستند، رسالت اصلی اطلاع‌رسانی، آگاهی‌بخشی و آموزش است. اگر قرار است این دوران به‌درستی به نسل‌های بعد منتقل شود، باید با انصاف، دقت و مسئولیت‌پذیری ثبت شود.

مهدیان بار دیگر بر ضرورت عدالت و بی‌طرفی در تولید آثار مستند تاکید کرد و گفت: تنها در این صورت است که تاریخ درباره این آثار قضاوت منصفانه‌ای خواهد داشت.

منبع: ایسنا