زیستن در دنیای محسن چاوشی‌ها | هنوز هم می‌توان با بغض هم‌صدا شد

شاید روزی آنانی که سکوت کردند، یادشان بیاید که در تاریخ، همیشه صدای وفادار می‌ماند و سکوت‌ها فراموش می‌شوند.

کد خبر: ۳۹۹۴۹۳

تاریخ : ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۷:۳۹

نوشته

در روزگاری که صدا‌ها یکی‌یکی خاموش می‌شوند و بسیاری ترجیح می‌دهند پشت سکوت پنهان شوند، باز از جایی آوا برمی‌خیزد، از حنجره‌ای زخمی، اما استوار؛ محسن چاوشی، همان صدایی که ریشه در خاک دارد، دوباره برای وطن خوانده است. او نه برای شهرت، نه برای بازار و نه برای موج‌های زودگذر، که برای خاک، برای مردم، برای زخمی که در سینه همه ماست، آواز سر داده است.

در جهانی که هنر گاهی به بازیچه سیاست بدل می‌شود و صداقت در میان غوغای تبلیغ گم می‌شود، چاوشی یادآور می‌شود که هنوز می‌توان هنرمند بود؛ هنوز می‌توان با بغضِ وطن هم‌صدا شد و شعر را در مسیر مردم گذاشت. صدای او، صدای همان نسلی است که جنگ را ندید، اما هنوز در میدان می‌جنگد؛ نه با اسلحه، که با صدا، با کلمه، با احساس.

هنرمندانی که روزی حرکت را معنا می‌دادند، امروز در برابر درد، در برابر حمله‌ها به وطن، لب فرو بسته‌اند. شاید از ترس، شاید از مصلحت، یا شاید از بی‌تفاوتی؛ اما در هر حال، این سکوت، زخمی دیگر بر پیکر همان وطن است که چاوشی برایش خوانده. چه تلخ است وقتی مردمی در آتش می‌سوزند و آنکه روزی صدایشان بود و همین مردم برای تماشایش ساعت‌ها در صف می‌ایستادند، کنار می‌کشد و نظاره می‌کند.

محسن چاوشی در این میان نه‌فقط خواننده‌ای‌ است که ترانه‌ای تازه منتشر کرده، بلکه نشانه‌ای‌ است از بیداری. هر نت از صدایش مثل ضربان قلب وطن می‌تپد. او نشان می‌دهد که تعهد هنوز می‌تواند در هنر زنده باشد، حتی اگر دنیا سر به سوی دیگری برگرداند.

در برابر این شجاعت، سکوت دیگران بیشتر به چشم می‌آید. گاهی نبود صدا از فریاد مهم‌تر است. سکوت آنان، آیینه‌ای‌ است که بازتاب می‌دهد چه اندازه از درون تهی شده‌ایم.

و در همین خلوت، صدا‌های اندک، اما صادق، چون صدای چاوشی معنا می‌یابند؛ چون فانوسی در شب، روشن، زنده و باورپذیر.

این ماجرا فقط درباره یک آهنگ نیست؛ درباره مرز میان بودن و نبودن است، میان مسئولیت و فرار. در این روزگار، خواندن برای وطن خود نوعی ایستادگی‌ است، هنری که به درد مردم گره می‌خورد، به امیدشان و به غمشان.

و محسن چاوشی بار دیگر ثابت کرد که هنوز می‌توان با صدا کاری کرد؛ هنوز می‌توان بر زخم وطن مرهمی ریخت، هرچند کوچک.

شاید روزی آنانی که سکوت کردند، یادشان بیاید که در تاریخ، همیشه صدای وفادار می‌ماند و سکوت‌ها فراموش می‌شوند؛ و تا آن روز، این صدا‌های اندک، اما صادق، خواهند خواند؛ برای وطن، برای انسان و برای حقیقت.

{$sepehr_key_196810}