وضعیت اورژانسی مدارس در «عمار یاسر»

وقتی دبستان‌ها یکی پس از دیگری تعطیل می‌شوند

کد خبر: ۴۰۰۷

تاریخ : ۰۴ شهريور ۱۳۹۸ - ۰۸:۵۰

نوشته

انسیه شهرکی
دبیر شهر آرا محله

از لای در زنگ‌زده مدرسه نگاهی به حیاط می‌اندازم. به جای همهمه بچه‌ها، چند میز و نیمکت خالی را می‌بینم که در سکوت یک گوشه افتاده‌اند. حالا دبستان نفیسه 3سال است که به انبار و محلی برای نگهداری ضایعات تبدیل شده است. این درحالی است که بچه‌های این محله هر روز باید مسافتی طولانی را با پای پیاده طی کنند تا به یکی از مدارس مناطق اطراف برسند. با توجه به نزدیک‌شدن به سال تحصیلی جدید و درخواست مکرر اهالی عمار یاسر برای بازگشایی مدارس به این منطقه رفتیم تا دلیل بسته‌شدن این مدرسه را از زبان خود مردم بشنویم.

تعطیلی به سبب فرسودگی ساختمان
خانم زرندی که از اهالی دغدغه‌مند کوی عماریاسر است، می‌گوید: بارها پیگیر این معضل بوده و هربار به در بسته خورده است.
او درباره دلیل بسته‌شدن این مدرسه توضیح می‌دهد: دبستان نفیسه تنها دبستان دخترانه این محدوده بود. 3سال پیش در این مدرسه را بستند و دبستان دخترانه را به مدرسه منتظری در ابتدای عمار یاسر انتقال دادند اما بعد از آن پسران دبستانی ما بی مدرسه شدند! دلیل را پرسیدیم. گفتند چاه مدرسه فروکش کرده است و درکل ساختمان آن فرسوده است و دیگر قابل استفاده نیست. اول گفتند که باید تخریب شود. حالا می‌گویند که بازسازی شده و به دبستان غیرانتفاعی تبدیل می‌شود. مسئله این است که مردم این منطقه نان ندارند بخورند. چطور باید هزینه مدرسه غیرانتفاعی را بپردازند؟

پراکندگی دانش‌آموز
مردم کم کم جمع می‌شوند و پدر و مادرها بیشتر از همه گلایه دارند. یکی از پدرها که حالا هر دو پسرش در مقطع دبستان و در یکی از مدارس شهرک شیرین تحصیل می‌کنند، می‌گوید: بارها پیگیر این مشکل بوده است. تنها جوابی هم که از آموزش و پرورش گرفته این است که جمعیت آماری دانش‌آموزان منطقه پایین است و به حد نصاب برای استاندارد یک دبستان دولتی نمی‌رسد.
او این دلیل را موجه نمی‌داند و می‌گوید: « حداقل 100دانش آموز پسر در همین منطقه داریم اما مگر می‌شود دست روی دست بگذاریم و بچه‌ها را به مدرسه نفرستیم؟ تعداد دانش‌آموزان این منطقه در مدارس اطراف پراکنده شده‌اند. اگر این مدرسه باز شود مطمئن باشید تعداد بسیار زیاد است.»

فاجعه ترک تحصیل
یکی از همسایه‌ها دست در دست پسر کوچکش از راه می‌رسد و دل پری از این موضوع دارد. می‌گوید: از عهده پول سرویس مدرسه برنمی‌آیم و پسر دبستانی‌ام هم کوچک‌تر از آن است که بتواند تنها به مدرسه برود و برگردد. برای همین مجبور شدم هر روز چند ساعت پیاده این مسیر را طی کنم.
در جواب سؤالم هم که می‌پرسم چرا از اتوبوس استفاده نمی‌کند، می‌گوید: «اتوبوس هم که عملا نمی‌شود استفاده کرد. اینجا دو خط بیشتر ندارد. آن دو خط هم با فاصله زمانی 40دقیقه می‌آیند. حالا هوا گرم است و پیاده‌رفتن مشکلی ندارد. اما در فصل زمستان و برف و باران دیگر نمی‌شود کاری کرد!»
گله و شکایت‌ها تمامی ندارند. اما این تازه بخش خوب ماجراست. خبر بدتر را از زبان یکی از اهالی می‌شنوم: « تازه ما خوب هستیم! خیلی از خانواده‌ها به همین دلیل کلا قید درس و مدرسه بچه‌ها را زده‌اند و حالا کلی از بچه‌های این محله دیگر به مدرسه نمی‌روند و ترک تحصیل کرده‌اند.»

جمعیت اندک دانش‌آموز
آنچه را دیده و شنیده‌ایم بی کم و کاست با معاون آموزش ابتدایی ناحیه2 آموزش و پرورش در میان می‌گذاریم. احمد داوودی نوک پیکان انتقاد را به سرانه پایین جمعیتی می‌برد و می‌گوید: جمعیت دانش‌آموز در این محدوده کاهش یافته و بنابراین مدرسه مورد نظر از مدار آموزشی خارج شده است. از طرفی قرار نیست برای هر نفر کنار خانه‌اش یک مدرسه باشد.
احمد داوودی تأکید می‌کند: در این محدوده ما دبستان حضرت زهرا(س) را داریم اما رونق چندانی ندارد و تعداد دانش‌آموز ثبت‌نامی کم است و باید ریشه‌یابی کرد که چرا اقبالی به آن نمی‌شود.
او این مسئله را چند وجهی دانسته و می‌افزاید: ممکن است نبود امنیت کافی در محدوده دخیل باشد که نیروی انتظامی باید پای کار بیاید یا حتی نیاز به احداث معبر خاص یا اتوبوس ویژه‌ای باشد که این هم کار شهرداری است. بنابراین آموزش و پرورش حاضر است با نماینده‌های شهرداری و نیروی انتظامی و حتی مردم برای کسب نتیجه بهتر نشست برگزار کند.
داوودی بر این نکته هم تأکید دارد: اگر مدارس به حد نصاب نرسد، باید مدیر آموزگار در مدرسه حضور پیدا کند؛ یعنی اینکه آموزگار در عین حال که درس می‌دهد مدیر هم هست و این مسئله از کیفیت مدیریت و آموزش می‌کاهد.