سریال «ساهره»، گامی استوار برای احیای درام تلویزیونی در رمضان

سریال «ساهره» که در ماه رمضان از شبکه سه سیما روی آنتن رفت، یکی از متفاوت‌ترین تولیدات سال‌های اخیر تلویزیون بود. اثری که با جسارت کارگردان، انسجام روایت و پرهیز از کلیشه‌های همیشگی، توانست مخاطبان را درگیر خود کند و بار دیگر امکان کیفیت‌سازی در تلویزیون را یادآور شود.

کد خبر: ۴۰۱۲۲۶

تاریخ : ۰۱ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۴:۴۹

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، در سال‌هایی که ذائقه مخاطب تحت تأثیر شبکه‌های اجتماعی و تولیدات پرزرق‌وبرق پلتفرم‌ها تغییر کرده و تلویزیون کمتر توانسته اثری ماندگار ارائه دهد، «ساهره» در قامت یک تجربه موفق قد علم کرد. این سریال نشان داد که هنوز هم می‌توان بدون اتکا به لودگی‌های مرسوم یا فرمول‌های فرسوده، درامی جذاب و درخور مخاطب ایرانی ساخت. رمز موفقیت «ساهره» در ترکیب هوشمندانه‌ای از ایده‌پردازی دقیق، روایت تعلیق‌محور و شخصیت‌پردازی قابل باور نهفته است؛ عناصری که در کنار یکدیگر توانستند بازخوردی مثبت در میان مخاطبان ایجاد کنند و جایگاه تلویزیون را به عنوان رسانه‌ای داستان‌گو و اثرگذار دوباره پررنگ سازند.

«ساهره»، روایتی تازه در دل تکرار‌ها

«ساهره» از نخستین قسمت‌ها نشان داد با مجموعه‌های معمول تلویزیون تفاوت دارد. انتخاب فضای داستانی تازه، خلق موقعیت‌هایی غیرقابل پیش‌بینی و ارائه روایتی که مخاطب را درگیر حل معما می‌کرد، از جمله امضا‌های کارگردان بود. او با صرف انرژی خلاقانه و طراحی یک خط درام دقیق، موفق شد سطح توقع از فیلمنامه‌های تلویزیونی را ارتقا دهد.

در شرایطی که بسیاری از آثار تلویزیونی سال‌های اخیر به سمت تکرار کلیشه‌ها، شخصیت‌پردازی‌های تک‌بعدی و روایت‌های قابل حدس رفته بودند، «ساهره» خلاف جهت جریان حرکت کرد. این سریال عمداً از ارائه نشانه‌های آشکار پرهیز می‌کرد و اجازه نمی‌داد مخاطب

در همان ابتدا پایان‌بندی را حدس بزند. همین «نامعلوم بودن» و تعلیق‌های حساب‌شده، تجربه تماشایی متفاوتی برای بینندگان رقم زد؛ تجربه‌ای که در تلویزیون امروز ایران کمیاب است.

رشد تدریجی بازی‌ها و باورپذیری شخصیت‌ها

یکی از نکات قابل‌توجه درباره «ساهره»، پیشرفت تدریجی بازی‌ها در طول سریال است. بازیگران از قسمت‌های اولیه تا میانه‌های روایت، به تدریج با نقش خود آمیخته شدند و توانستند شخصیت‌هایی باورپذیر خلق کنند. این روند طبیعیِ جاافتادگی، باعث شد مخاطب فرصت یابد با شخصیت‌ها همراه شود، به روابط میان آنها اهمیت دهد و حتی در لحظات بحرانی با آنها همذات‌پنداری کند.

نتایج نظرسنجی‌های مردمی نیز نشان داد که بخش قابل توجهی از بینندگان شخصیت‌های سریال را واقعی، ملموس و قابل لمس دانسته‌اند. این امر نشان می‌دهد تلاش فیلمنامه‌نویس برای خلق شخصیت‌های چندلایه و پرهیز از تیپ‌سازی سطحی، به ثمر نشسته است.

جسارت کارگردان و اعتماد به شعور مخاطب

کارگردان «ساهره» به وضوح نشان داد که به شعور مخاطب اعتماد دارد. او از همان ابتدا با ریسک‌پذیری وارد میدان شد؛ نه تنها با روایت یک معمای پیچیده، بلکه با تصمیم برای پیش نبردن سریال بر اساس قواعد آزموده و محافظه‌کارانه. این اعتماد به مخاطب جسارتی است که در بسیاری از تولیدات تلویزیونی کمتر دیده می‌شود و معمولاً جای خود را به احتیاط یا ساده‌سازی بیش از حد می‌دهد.

در «ساهره» هیچ‌چیز قابل پیش‌بینی نبود و ساختار روایی با احترام به کنجکاوی مخاطب بنا شده بود. این شیوه نه تنها جذابیت اثر را افزایش داد، بلکه نشان داد تلویزیون همچنان ظرفیت ساخت آثار چالش‌برانگیز و درگیرکننده را دارد، به شرط آنکه نگاه خلاقانه و پایبندی به کیفیت در پشت دوربین وجود داشته باشد.

{$sepehr_key_198515}

پایان‌بندی غیرکلیشه‌ای و نقطه عطفی در درام تلویزیونی

یکی از شجاعانه‌ترین انتخاب‌های «ساهره»، پایان‌بندی آن بود. در شرایطی که بسیاری از سریال‌های تلویزیونی به شکلی قابل پیش‌بینی، روایت خود را با ازدواج، عروسی یا پیوند‌های سنتی به پایان می‌رسانند، «ساهره» مسیر دیگری را برگزید. پایان باز و غیرقطعی آن، نه تنها با ساختار معمایی سریال همخوان بود، بلکه به لحاظ زیبایی‌شناسی نیز انتخابی درست محسوب می‌شد.

این تصمیم به مخاطب فضای تأمل می‌داد و نشان می‌داد روایت الزاماً نیازی به پاسخی قطعی یا پایان به‌اصطلاح «خوش» ندارد تا رضایت‌بخش باشد. درست برعکس، پایان باز می‌تواند لذت تماشای سریال را افزایش دهد و اثر را در ذهن مخاطب ماندگارتر کند.

قدمی محکم برای بازگشت تلویزیون به مسیر کیفیت

«ساهره» بیش از آنکه یک سریال مناسبتی صرفاً برای ماه رمضان باشد، تجربه‌ای موفق برای بازسازی اعتماد مخاطب به تلویزیون بود. این سریال ثابت کرد که با ایده‌پردازی درست، فیلمنامه‌ای محکم، اعتماد به شعور مخاطب و جسارت هنری، هنوز هم می‌توان در قاب تلویزیون آثاری ساخت که مورد توجه قرار گیرند.

تلویزیون ایران در سال‌های اخیر به شدت به چنین تولیداتی نیاز داشته است؛ آثاری که فاصله خود با کلیشه‌ها را حفظ کنند و استاندارد‌های تازه‌ای در روایت و شخصیت‌پردازی تعریف نمایند. «ساهره» از این منظر یک گام رو به جلو و البته محکم بود؛ گامی که اگر ادامه یابد، می‌تواند امید به دوران تازه‌ای از درام‌های تلویزیونی را زنده نگه دارد.