برای «امیر سپهبد شهید سید عبدالرحیم موسوی» رئیس فقید ستاد کل نیرو‌های مسلح | آقای فرمانده

برای «امیر سپهبد شهید سید عبدالرحیم موسوی» رئیس فقید ستاد کل نیرو‌های مسلح که در پی تجاوز آمریکا و رژیم صهیونی به شهادت رسید.

کد خبر: ۴۰۱۲۹۴

تاریخ : ۰۳ فروردين ۱۴۰۵ - ۲۱:۰۴

نوشته

مریم شیعه | شهرآرانیوز؛ سپیده صبح هنوز در آسمان معلوم نیست. صدای زنجیر‌های تانک، در فضای باز پادگان می‌پیچد. با فرمانی کوتاه، سپاه زرهی به حرکت درمی آیند و او، با یونیفورم اتوکشیده و گام‌های حساب شده، از کنار خط عبور می‌کند. به جزئیات حرکت تانک‌ها و پیاده نظام خیره می‌شود. افسر زرهی زمان جنگ است. از همان روزها، این انضباط را با خود یدک می‌کشد و به دیگران گوشزد می‌کند. او در سال ۱۳۳۸ و در شهر قم به دنیا می‌آید. نوجوانی اش با روز‌های پرالتهاب انقلاب هم زمان می‌شود.

سال ۱۳۵۸ و درست یک سال پس از پیروزی انقلاب، وارد دانشکده افسری نیروی زمینی ارتش می‌شود. هنوز دانشجوست که عراق به ایران حمله می‌کند. کلاس‌های تئوری جای خود را به میدان می‌دهد. او به عنوان افسر توپخانه وارد جبهه می‌شود، جایی که تانک‌ها و نفربر‌ها ستون اصلی دفاع و حمله‌اند. جنگ برای او صرفا تجربه‌ای رزمی نیست.

او در شرایط بی ثباتی، فرماندهی را مشق می‌کند. عملیات ها، عقب نشینی ها، پیشروی‌ها و تصمیم‌هایی که در لحظه گرفته می‌شوند، ذهن او را شکل می‌دهند. در یگان‌های مختلف نیروی زمینی خدمت و سال‌های دفاع مقدس را از نزدیک لمس می‌کند. این تجربه میدانی بعد‌ها پایه نگاه او به یک آمادگی همیشگی می‌شود.

پس از پایان جنگ در سال۱۳۶۷، مسیر حرفه‌ای اش وارد مرحله‌ای تازه می‌شود. دوره‌های عالی فرماندهی و ستاد را می‌گذراند و تحصیلات خود را در حوزه علوم دفاعی و مدیریت راهبردی تا مقطع دکترا ادامه می‌دهد. او از نسلی است که هم میدان را می‌بیند و هم دانشگاه نظامی را. همین ترکیب است که آرام آرام او را از یک فرمانده عملیاتی به مدیری در سطح کلان تبدیل می‌کند.

عنصر بازدارندگی کشور

او که سال‌ها در جایگاه ارشد نظامی ارتش در شرق کشور خدمت کرد؛ سال‌ها بعد، در مرداد۱۳۹۶، با حکم رهبر معظم انقلاب، به عنوان فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران منصوب می‌شود. این انتصاب پس از آن صورت می‌گیرد که سرلشکر عطاءا... صالحی پس از سال‌ها فرماندهی جای خود را به او می‌دهد.

در زمان انتصاب، جانشین فرمانده کل ارتش بود و تجربه‌ای طولانی در ساختار فرماندهی داشت. از همان روز نخست، تأکیدش بر ارتقای آمادگی رزمی، انسجام میان نیرو‌های چهارگانه ارتش؛ زمینی، هوایی، دریایی و پدافند هوایی و حرکت به سوی ارتقای فناوری‌های دفاعی است.

در نگاه او، ارتش فقط یک نیروی نظامی نیست؛ بخشی از نظم ملی و عنصر بازدارندگی کشور است. در سالن فرماندهی او، نقشه‌های عملیاتی روی نمایشگر‌ها روشن‌اند. خطوط مرزی، پهنه‌های آبی جنوب، ارتفاعات غرب، همه با رنگ‌های متفاوت مشخص شده‌اند. رزمایش مشترک در حال اجراست و سناریویی را تمرین می‌کند که هر حرکت آن حساب شده است. کمتر اهل هیجان رسانه‌ای است و بیشتر در چارچوب زبان رسمی نظامی سخن می‌گوید.

از سال۱۳۹۶، ارتش در دوره فرماندهی او رزمایش‌های متعددی برگزار می‌کند، رزمایش‌های دریایی در خلیج فارس و دریای عمان، تمرین‌های گسترده نیروی زمینی در مناطق غربی و جنوبی کشور و مانور‌های پدافندی که بر مقابله با تهدیدات هوایی و پهپادی تمرکز دارند. او همچنین بر نقش ارتش در بحران‌های غیرنظامی تأکید دارد.

در سیل‌های سال۱۳۹۸ و دیگر حوادث طبیعی، یگان‌های ارتش در عملیات امدادرسانی حضور دارند. پیش از رسیدن به فرماندهی کل ارتش، سال‌ها در سمت جانشین فرمانده کل ارتش فعالیت می‌کند، جایگاهی که هماهنگی میان یگان‌ها و مدیریت عملیاتی را بر عهده دارد. همین تجربه باعث می‌شود هنگام انتصاب، ساختار ارتش برای او ناآشنا نباشد. او از درون همین سیستم رشد کرده است، از افسر زرهی تا عالی‌ترین مقام ارتش. سال‌ها حضور در دانشگاه و در کنار تجربه جنگ، به او نگاه دوگانه‌ای از جنس عملیات و راهبرد می‌دهد.

{$sepehr_key_198581}

یادگار فرمانده

در فضای پرتنش سال‌های اخیر، نام او بار‌ها در بیانیه‌های رسمی و مواضع دفاعی مطرح می‌شود. او تأکید می‌کرد که ارتش ایران آماده پاسخ گویی به هرگونه تهدیدی است، اما هم زمان بر حفظ ثبات منطقه‌ای و جلوگیری از درگیری‌های غیرضروری نیز تأکید دارد. این تعادل میان بازدارندگی و پرهیز از تنش، بخشی از ادبیات رسمی اوست.

شهید موسوی پس از جنگ ۱۲ روزه درباره قدرت نظامی ایران که حالا جهانیان شاهد آن است چنین گفته بود: «در دکترین دفاعی تجدید نظر کردیم و آن را به دکترین آفندی مبتنی بر رویکرد عملیات برق‌آسا و دامنه‌دار با اتخاذ راهبرد‌های نظامی ناهمگرا و کوبنده تغییر دادیم.»

در دوران فرماندهی او، ارتش ایران بر توسعه توان بومی، ارتقای آمادگی رزمی و حضور فعال در رزمایش‌های مشترک تمرکز دارد. او از نسل فرماندهانی است که هم تجربه مستقیم جنگ کلاسیک را دارند و هم در دوره بازسازی و نوسازی ساختار دفاعی کشور نقش ایفا می‌کنند.

پس از حملات تروریستی رژیم صهیونیستی در خرداد امسال و شهادت سرلشکر محمدباقری، او به عنوان رئیس ستاد کل نیرو‌های مسلح منصوب می‌شود و چندماه بعد، در نهم اسفند و در پی تجاوز و جنایات رژیم صهیونیستی و آمریکا، به همراه رهبر خستگی ناپذیر جمهوری اسلامی ایران و جمعی از فرماندهان شجاع و دلاور نیرو‌های مسلح به شهادت می‌رسد. آنچه از او باقی ماند، بیش از هر چیز، یک مسیر حرفه‌ای در درون ساختار ارتش ایران بود. مسیری که از میدان جنگ آغاز شد و به سطح عالی فرماندهی رسید و جلوه‌ای به ارتش داد که پس از او نیز، تا سالیان دراز پا برجا خواهد ماند.