درباره فیلم «قمارباز»، اولین ساخته بلند محسن بهاری | تعلیق در اتاق

فیلم سینمایی «قمارباز» به کارگردانی محسن بهاری، یکی از آثار امنیتی درخورتوجه سینمای ایران در سال‌های اخیر است که با ورود به فضای تریلر‌های جاسوسی، تلاش می‌کند تصویری متفاوت از جنگ‌های ترکیبی و مدرن ارائه دهد.

کد خبر: ۴۰۶۰۴۹

تاریخ : ۲۳ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۸:۰۲

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ فیلم سینمایی «قمارباز» به کارگردانی محسن بهاری، یکی از آثار امنیتی درخورتوجه سینمای ایران در سال‌های اخیر است که با ورود به فضای تریلر‌های جاسوسی، تلاش می‌کند تصویری متفاوت از جنگ‌های ترکیبی و مدرن ارائه دهد. این فیلم که نخستین تجربه کارگردانی بلند بهاری محسوب می‌شود، به تهیه کنندگی سجاد نصراللهی و با حمایت بنیاد سینمایی فارابی تولید شده است. فیلم نامه اثر را بهجت شریف نوشته و بازیگرانی، چون آرمین رحیمیان، شبنم قربانی و کوروش تهامی، ایفای نقش‌های اصلی آن را بر عهده دارند.

جنگ در میدان سایبری

داستان «قمارباز» در بستر جنگ دوازده روزه شکل می‌گیرد و حول یک حمله سایبری به یکی از بانک‌های کشور می‌چرخد؛ بحرانی که در ظاهر یک اختلال فنی است، اما به تدریج ابعاد پیچیده تری پیدا می‌کند و پای نفوذ، خیانت و بازی‌های چندلایه امنیتی را به میان می‌کشد. فیلم با محدود کردن موقعیت به یک لوکیشن اصلی، روایت خود را در فضایی بسته و پرتنش پیش می‌برد؛ جایی که شخصیت‌ها در یک بازی ذهنی و امنیتی گرفتار شده‌اند.

نقطه قوت اصلی «قمارباز» را باید در فیلم نامه آن جست‌و‌جو کرد. بهجت شریف با شناختی دقیق از سازوکار تعلیق، داستان را با شیبی ملایم و حساب شده پیش می‌برد و گره‌ها را به تدریج برای مخاطب می‌گشاید. این روند مهندسی شده باعث می‌شود نیمه نخست فیلم از کشش قابل قبولی برخوردار باشد و مخاطب را درگیر معمای مرکزی نگه دارد.

با این حال، اتکای بیش از حد به دیالوگ و کمبود عناصر بصری و هیجان انگیز که از ملزومات تریلر‌های امنیتی هستند، تا حدی به پویایی اثر لطمه زده است. این مسئله به ویژه در نیمه دوم فیلم بیشتر به چشم می‌آید؛ جایی که میزان غافل گیری‌های خلاقانه کاهش پیدا می‌کند و پایان بندی، تا حد زیادی، برای مخاطب قابل پیش بینی‌تر می‌شود.

یکی از جسورانه‌ترین تصمیم‌های «قمارباز»، روایت داستان در یک لوکیشن محدود است؛ انتخابی که می‌تواند به راحتی فیلم را به سمت فضایی تئاتری و ایستا سوق دهد. این خطر تا حدی نیز در اثر احساس می‌شود و در برخی لحظات، ریتم فیلم را دچار افت می‌کند.

با این حال، کارگردان توانسته با استفاده از قاب بندی‌های هوشمندانه و طراحی بصری دقیق، این محدودیت را به یک فرصت نسبی تبدیل کند. فضای بسته فیلم به شکلی طراحی شده که حالتی تودرتو یا به عبارت بهتر فضایی شبیه به یک هزارتو پیدا می‌کند؛ فضایی که با ماهیت معمایی داستان هم خوانی دارد و به ایجاد حس سردرگمی و تعلیق کمک می‌کند.

{$sepehr_key_203366}

جایی میان جسارت و محدودیت

«قمارباز» را می‌توان تلاشی جدی برای ورود به سینمای تریلر امنیتی با نگاهی معاصر دانست؛ فیلمی که با انتخاب موضوعی مرتبط با جنگ‌های نوین و تهدید‌های سایبری، به سراغ یکی از دغدغه‌های مهم روز می‌رود. هرچند محدودیت‌های اجرایی، اتکای زیاد به دیالوگ و افت ریتم در نیمه دوم، مانع از آن شده‌اند که این اثر به یک نمونه کامل در ژانر مورد بحث تبدیل شود، اما فیلم نامه منسجم، اجرای قابل قبول، بازی‌های روان و طراحی فضایی هوشمندانه، اجازه نمی‌دهند «قمارباز» از مسیر سینما خارج شود.