چرا کودک مضطرب تصمیم می‌گیرد ساکت بماند؟

یک کارشناس ارشد روان شناسی گفت: وقتی بزرگسالان برای حفظ ظاهر یا کنترل شرایط، احساسات خود را پنهان می‌کنند، کودک نیز می‌آموزد که ابراز هیجان، رفتاری نامطلوب است.

کد خبر: ۴۰۶۲۰۸

تاریخ : ۲۳ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۸:۳۰

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ پرستو عادل با اشاره به اینکه در روان‌شناسی کودک، سکوت می‌تواند یکی از پیچیده‌ترین واکنش‌ها به اضطراب باشد، گفت: کودکی که آرام نشسته، ممکن است درست در حال تجربه هیجانی عمیق و نامفهوم باشد که توان بیانش را ندارد. کودکان بیش از آن‌چه تصور می‌کنیم، محیط را حس می‌کنند. آن‌ها لحن صدا، تغییرات چهره و حتی سکوت‌های طولانی بزرگسالان را دریافت و تفسیر می‌کنند.

وی ادامه داد: وقتی فضای خانه تحت‌تأثیر تنش‌ قرار می‌گیرد، کودک این تغییر را در سطحی حسی تجربه می‌کند، حتی اگر معنای دقیق آن را درک نکند.

این روانشناس اضافه کرد: در چنین شرایطی، برخی کودکان به‌جای بروز آشکار اضطراب، به دلیل ناتوانی در پردازش هیجان، به درون خود پناه می‌برند و به‌جای حرف زدن، اضطراب را در رفتار و بدن خود نشان می‌دهند: اختلال در خواب، وابستگی بیشتر به والدین، شکایت‌های جسمی بدون علت مشخص، یا حتی نوعی بی‌حسی و گوشه‌گیری.

وی در پاسخ به پرسشی مبنی بر اینکه چرا کودک تصمیم می‌گیرد ساکت بماند؟، بیان کرد: این موضوع سه علت دارد، اولین دلیل می تواند این باشد که کودکان به‌طرز شگفت‌آوری به حال روحی بزرگ‌ترها حساس‌اند. وقتی نشانه‌های نگرانی را در والدین می‌بینند، ممکن است احساس کنند بیان ترس‌هایشان، بار عاطفی بیشتری ایجاد می‌کند. در نتیجه، سکوت را انتخاب می‌کنند. اما علت دوم می تواند این باشد که برای بسیاری از کودکان، ترس یک حس مبهم است، نه یک تجربه قابل توضیح. آن‌ها چیزی را حس می‌کنند که نمی‌توانند نامش را بدانند. این احساس سرکوب‌شده، معمولاً در قالب بازی، نقاشی یا رویاهای آشفته خود را نشان می‌دهد.

عادل با اشاره به اینکه علت سوم ممکن است این باشد که وقتی بزرگسالان برای حفظ ظاهر یا کنترل شرایط، احساسات خود را پنهان می‌کنند، کودک نیز می‌آموزد که ابراز هیجان، رفتاری نامطلوب است، تصریح کرد: در چنین فضایی، وظیفه والدین تنها آرام نگه‌داشتن کودک نیست، بلکه ایجاد امکان «بیان» برای اوست. به‌جای پرسش‌های مستقیم و اضطراب‌زا، جملاتی ساده می‌توانند راهگشا باشند: «این روزها چه حسی داری؟» یا «چیزی هست که بخواهی درباره‌اش حرف بزنی؟». بازی و نقاشی هم ابزارهایی کلیدی برای ورود به دنیای درونی کودک هستند.

این روانشناس گفت: نکته مهم دیگر، مدیریت مواجهه کودک با اخبار است. ذهن کودک، ظرفیت پردازش حجم بالای اطلاعات و تصاویر نگران‌کننده را ندارد و بی‌واسطه قرار گرفتن در معرض آن‌ها می‌تواند اضطراب را تشدید کند.

منبع: روزنامه خراسان

{$sepehr_key_203540}