کابوس متحدان آمریکا از عواقب جنگ ترامپ

سی‌ان‌ان در تحلیلی نوشت: رهبران جهانی که با حمله آمریکا و اسرائیل به ایران مخالف بودند، بین خشم دونالد ترامپ از عدم پیوستن آنها به این درگیری و رأی‌دهندگانی که عمیقاً با جنگ و رئیس جمهور آمریکا خصومت دارند، گیر افتاده‌اند.

کد خبر: ۴۰۶۹۱۵

تاریخ : ۲۶ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۱:۲۴

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، معضل آنها در حال تغییر پویایی بین ایالات متحده و متحدانش است. رهبرانی که زمانی سعی در دلجویی و چاپلوسی قدرتمندترین مرد جهان داشتند، اکنون جرأت انتقاد از او و فاصله گرفتن از او را دارند. آنها این کار را نه تنها به دلیل انزجار از سیاست خارجی آمریکا، بلکه به دلیل فشار‌های مرتبط با جنگ که معیشت مردم آنها و در نتیجه دولت‌ها و مشاغل خودشان را تهدید می‌کند، انجام می‌دهند.

حتی رهبرانی که سعی در شکل دادن به رفتار ترامپ در دوره دوم ریاست جمهوری داشتند، به تحقیر او واکنش نشان می‌دهند. جورجیا ملونی، نخست وزیر ایتالیا، روز دوشنبه گفت که حملات ترامپ به پاپ لئو چهاردهم «غیرقابل قبول» است. کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، که دوستی‌اش با ترامپ بر سر جنگ به هم خورد، هفته گذشته گفت که از اینکه بریتانیایی‌ها به دلیل اقدامات ترامپ با هزینه‌های بالاتر انرژی مواجه هستند، «خسته» شده است.

رهبران در حال واکنش به پیامد‌های جنگی هستند که نمی‌توانند کنترل کنند، که نمونه بارز آن هشدار روز سه‌شنبه صندوق بین‌المللی پول است که جهان به سمت سناریوی «نامساعد» رشد تنها ۲.۵ درصدی در سال جاری، نسبت به ۳.۴ درصد در سال ۲۰۲۵، در حال حرکت است.

کشور‌های مرتبط با منابع گاز و نفت خاورمیانه ممکن است وضعیت بدتری داشته باشند. صندوق بین‌المللی پول پیش‌بینی رشد خود برای بریتانیا را در سال ۲۰۲۶ به ۰.۸ درصد کاهش داد، که نسبت به پیش‌بینی قبلی ۱.۳ درصد کمتر است. این برای دولت در معرض خطر استارمر که نتوانسته به تعهد خود برای احیای اقتصاد عمل کند، فاجعه‌بار خواهد بود.

ژاپن، یکی دیگر از متحدان کلیدی ایالات متحده، نیز به دلیل وابستگی به انرژی خاورمیانه، تحت فشار است. هزینه‌های بالای حمل و نقل، قیمت‌ها را افزایش داده و افزایش اندک دستمزد‌ها را تهدید می‌کند. نخست وزیر سانای تاکایچی هرگز انتظار نداشت که اندکی پس از پیروزی تاریخی خود در انتخابات فوریه، با چنین موانعی رو‌به‌رو شود.

حتی قبل از جنگ علیه ایران، ترامپ در بسیاری از کشور‌های متحد به شدت نامحبوب بود. یک نظرسنجی پیو ریسرچ در سال گذشته نشان داد که میزان محبوبیت ترامپ در بیش از ۱۲ کشور، ۳۵ درصد یا کمتر است. میزان محبوبیت او تنها در چند کشور، از جمله اسرائیل و نیجریه، از جو بایدن، رئیس جمهور سابق، بیشتر بود.

این گسست صرفاً نشان‌دهنده شکافی نیست که در طول بقیه دولت ترامپ ادامه خواهد داشت. این امر اتحاد‌هایی را که قدرت سیاسی و اقتصادی ایالات متحده را برای دهه‌ها چند برابر کرده‌اند، تهدید می‌کند. در همین حال، انزجار ترامپ از ناتو، تضمین‌های دفاعی متقابل آن را متزلزل کرده است، حتی اگر او تصمیم به خروج کامل ایالات متحده نگیرد.

کاخ سفید ترامپ در لفاظی‌ها و اسناد سیاست خارجی خود به روشنی بیان کرده است که اعمال قدرت یکجانبه ایالات متحده را بهترین راه برای محافظت از منافع ایالات متحده در قرن بیست و یکم می‌داند. به نظر می‌رسد رئیس جمهور، ناتو را نه به عنوان یک اتحاد دفاعی، بلکه به عنوان ابزاری برای پیشبرد منافع سیاست خارجی خود - به عنوان مثال در جنگ انتخابی در ایران - می‌بیند. او تحمل کمی برای متحدانی دارد که به چتر دفاعی ایالات متحده متکی هستند، اما از پیوستن به جنگ‌های او امتناع می‌کنند.

{$sepehr_key_204296}

اما برای بسیاری از رهبران متحدان، ثبت نام برای جنگ از نظر سیاسی غیرممکن است. آنها با رأی‌دهندگانی رو‌به‌رو هستند که جنگ ایران را غیرعاقلانه، بعید به موفقیت و نقض قوانین بین‌المللی می‌دانند. بی‌اعتنایی ترامپ به تلفات سنگین جنگی متحدان در جنگ‌های پس از یازده سپتامبر، تنها انزجار رأی‌دهندگان آنها را از رئیس‌جمهور تشدید کرد.

چگونه جنگ، رابطه کلیدی ترامپ با اروپا را تیره کرد؟

پیش‌بینی‌های صندوق بین‌المللی پول روشن کرد که مناقشه ایران چیزی بیش از یک بحران سیاست خارجی دور برای دولت‌های متحد آمریکا است. این مناقشه به یک تهدید داخلی و سیاسی تبدیل شده است. این موضوع، همراه با خصومت فزاینده بین رهبران متحد و رئیس جمهور آمریکا، به این معنی است که ایستادن در کنار او یک مسئولیت خواهد بود.

تناقض ناشی از فشار ترامپ بر رهبران متحد

کاخ سفید ترامپ هرگز نگرانی زیادی در مورد مشکلات سیاسی که سبک غیرمعمول ترامپ برای رهبران متحد ایجاد می‌کند، نشان نداده است. به نظر می‌رسد که نسبت به اروپای مدرن بی‌اعتنا است. این کاخ حمایت از گروه‌های پوپولیستی که برای سرنگونی رهبران میانه‌روتر در آنجا می‌جنگند را در استراتژی امنیت ملی خود گنجانده است. ونس استدلال کرده است که اروپای سنتی و ارزش‌های آن می‌تواند در اثر مهاجرت از کشور‌های عمدتاً مسلمان خاورمیانه و شمال آفریقا از بین برود.

به نظر می‌رسد ترامپ معتقد است که در خارج از کشور محبوب است و استدلال می‌کند که نمایش‌های قدرت آمریکا توسط او، ایالات متحده را به عنوان «داغ‌ترین» کشور روی کره زمین، بیش از هر زمان دیگری ترسناک و مورد احترام کرده است.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری و نوک پیکان جنگ‌های تجاری ترامپ با کشور‌های متحد، روز سه‌شنبه تلاش کرد تا تأثیر جنگ ایران بر کشور‌های غیرمتخاصم را به حداقل برساند و گفت که صندوق بین‌المللی پول «احتمالاً بیش از حد واکنش نشان داده است».

رهبران اروپایی ممکن است در انتقاد از ترامپ صریح‌تر شوند. اما آنها فقط تا حدی قدرت دارند. مواضع آنها اغلب به دلیل بزرگترین مسئولیتشان در روابط با ایالات متحده - ارتش‌های ضعیف آنها - تضعیف می‌شود.

وقتی ترامپ شکایت کرد که متحدان ناتو کشتی‌هایی را برای باز کردن تنگه هرمز نفرستاده‌اند، به نکته دردناکی اشاره کرد. فقط این نبود که رهبران متحد از حمایت سیاسی برای انجام این کار برخوردار نبودند: قدرت‌های غیرآمریکایی ناتو احتمالاً پس از سال‌ها کاهش بودجه، دیگر توانایی انجام چنین مأموریتی را ندارند.

وقتی ترامپ به خروج از ناتو فکر می‌کند، کارت مهمی را رو می‌کند: تجدید تسلیحات جدی در اروپا می‌تواند به دلیل کاهش نامحبوب برنامه‌های بهداشتی و اجتماعی، دولت‌ها را از هم بپاشد.

{$sepehr_key_204297}