هوایی که دهه کرامت برای تنفس به ما می‌دهد | ۱۰ روز بر سفره کرامت امام رضا (ع)

دهه کرامت که سال‌هاست در فاصله بین سالروز میلاد حضرت فاطمه‌معصومه (س) در اول ذی‌القعده تا یازدهم این ماه، سالروز ولادت امام‌رضا (ع)، گرامی داشته می‌شود امکان تنفس در هوای امام‌رضایی و مشق کرامت را به ما می‌دهد.

کد خبر: ۴۰۷۶۰۲

تاریخ : ۲۹ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۹:۱۸

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ از جلوه‌های سعادت و خوشبختی شیعیان که پیروان دیگر مذاهب و ادیان را نیز بی‌نصیب نمی‌گذارد، داشتن مناسبت‌هایی است که هم فرصت شادی مؤمنانه و هم عزاداری آگاهی‌بخش و بیدارگر را به ما می‌دهد؛ ازجمله این فرصت‌ها دهه کرامت است که سال‌هاست به ابتکار جمهوری‌اسلامی ایران و در فاصله بین سالروز میلاد حضرت فاطمه‌معصومه (س) در اول ذی‌القعده تا یازدهم این ماه، سالروز ولادت امام‌رضا (ع)، گرامی داشته می‌شود و امکان تنفس در هوای امام‌رضایی و مشق کرامت را به ما می‌دهد.

کرامت، موهبت خدا به بنده است

دهه اول ماه ذی‌القعده و فاصله بین ولادت حضرت معصومه (س) و امام‌رضا (ع)، دهه کرامت نام‌گذاری شده است. در تعریفی کلی، کرامت به معنای پیراستگی از پستی و فرومایگی است. کرامت انسان یعنی بزرگی و پیراستگی روح، و گوهر جان را از هر پستی پاک‌کردن. قرآن کریم نیز به این وصف در انسان اشاره می‌کند و در آیه۷۰ سوره مبارک اسرا می‌فرماید: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی‌آدَمَ.» این آیه، نگاه قرآن به انسان را نشان می‌دهد و کرامت را موهبتی الهی برای انسان معرفی می‌کند که او را از دیگر موجودات متمایز می‌کند و مایه برتری وی بر دیگران است.

جلوه تعظیم شعائرالله

دهه کرامت بیش از آنکه صرفا مناسبتی مذهبی در تقویم باشد، آیینه‌ای از باور‌های عمیق شیعه به اهل‌بیت (ع) و پیوند عاطفی مردم با خاندان عصمت و طهارت (ع) را به نمایش می‌گذارد و بزرگداشت آن را می‌توان از جلوه‌های تعظیم شعائرالله دانست که قرآن کریم درباره‌اش می‌فرماید: «ذَلِکَ وَمَنْ یُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ: این است (سخن حق) و هرکه شعائر (دین) خدا را بزرگ و محترم دارد، این از صفت دل‌های باتقواست.» این تقوا قطعا نجات‌بخش است و در گذار از پیچ‌های سخت تاریخی و بحران‌هایی که به روحیه، انگیزه و امید نیاز دارد، مؤثر است.

موسم تقویت انس با امام‌زادگان می‌رسد

دهه کرامت را می‌توان فصل احیای بسیاری از ارزش‌ها و رجعت به سنت‌ها و آدابی دانست که گردوخاک روزمرگی بر آنها نشسته و اکنون وقت غبارروبی از آنها رسیده است؛ ازجمله این فرصت‌ها، انس و ارتباط با آستان مقدس امام‌زادگان است؛ فضایی معنوی‌فرهنگی که در فرازونشیب‌ها همیشه ملجأ و پناه و گره‌گشای مردم بوده‌اند.

چه توسلاتی که زیر سایه آن حضرات به مقصد اجابت نرسیده و چه گره‌های کوری که با عنایتشان به‌آسانی باز نشده است! اینکه در فضای مهیای دهه کرامت دوباره با امام‌زادگان انس و الفت بگیریم و در هوای آستانشان تنفس کنیم، با تقویت معنویت و امید به قرب، ما را در رسیدن به احسن‌الحال کمک می‌کند.

وقت چشیدن شادی مؤمنانه رسیده است

از آداب و رسوم ما در دهه کرامت، برگزاری جشن و آیین‌های شادباش است، آن‌هم شادی‌های مؤمنانه که اثر عمیق و مستمر دارند و روح را جلا می‌دهند و آرامش را در انسان ایجاد می‌کنند. این شادی به‌ویژه در شرایط بحرانی، نیاز جامعه دینی است تا طعم شیرین نشاط معنوی را بچشد. در سایه شادی آمیخته با معنویت، اضطراب که اغلب اوقات عضو زندگی‌های فردی و اجتماعی ما شده است، جای خود را به آرامش می‌دهد؛ همان گم‌شده‌ای که گاه به‌دنبالش این در و آن در می‌زنیم و هزینه بسیار می‌کنیم، درحالی‌که در سایه جشن‌های امام‌رضایی، نوع حقیقی آن را تجربه می‌کنیم.

{$sepehr_key_204992}

کرامت را مشق کنیم

دهه کرامت همچنین فرصتی است تا آموخته‌هایمان از سیره امام‌رضا (ع) که به امام رأفت و مهربانی شهرت دارند و خواهر کریمه‌شان را عملی کنیم؛ این دهه با ایجاد فضای همدلی، به ما امکان می‌دهد که بیشتر به یاد دیگران باشیم و آنها را نیز در شادی‌هایمان سهیم کنیم؛ برای همین هم سال‌هاست که یکی از برنامه‌های محوری این دهه، کمک به محرومان و نیازمندان و گره‌گشایی از گرفتاران و درماندگان است. این کار نه‌تنها فضای جامعه را تلطیف می‌کند، بلکه با عمل به آموزه‌های رضوی، شادی و نشاط مؤمنانه را بر آن حاکم کرده، قلب‌های بیشتری را به امام‌رضا (ع) متمایل می‌کند؛ همان چیزی که برای مصونیت از شبهات و انحرافات به آن نیاز داریم.

قرار گرفتن در مدار زیارت

از دیگر برکات بزرگداشت دهه کرامت، ترویج فرهنگ زیارت است. ایرانیان که در هر فرصت و مناسبت، قطب‌نمای دل‌هایشان اعتاب مقدس را نشان می‌دهد و بهانه زیارت می‌گیرد، در این دهه بیش از هر زمان متوجه زیارت می‌شوند. زیارت، ارتباط و حس تعلق به خاندان اهل‌بیت (ع) و سیره و منش آن پاکان را ایجاد می‌کند. در سایه این ارتباط، ایمان و امید به غیب و امداد‌های الهی در انسان افزایش می‌یابد؛ همان نیرویی که در بحران‌ها بیش از هر چیز به کار افراد و جامعه می‌آید و تاب‌آوری اجتماعی را در آنها افزایش می‌دهد.