نشانه‌های اضطراب در کودکان را بشناسیم| ضرورت پاسخ صادقانه به پرسش‌های سخت

یک روانشناس کودک درباره نحوه پاسخ به سوالاتی مانند «جنگ یعنی چه؟» یا «ما می‌میریم؟» گفت: باید صادق بود، اما توضیحات متناسب با سن کودک ارائه شود تا موجب وحشت نشود.

کد خبر: ۴۰۹۰۴۰

تاریخ : ۰۳ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۱:۱۵

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ زیبا ایرانی درباره نحوه پاسخ به سوالاتی مانند «جنگ یعنی چه؟» یا «ما می‌میریم؟» می‌گوید: باید صادق بود، اما توضیحات متناسب با سن کودک ارائه شود تا موجب وحشت نشود.

او توضیح می‌دهد: نخست باید پرسش کودک را کوچک‌سازی کنیم و بفهمیم دقیقاً از چه چیزی نگران است. گاهی کودک از مفهوم جنگ نمی‌ترسد، بلکه از صدا یا تجربه‌ای خاص نگران است.

این روانشناس کودک بیان می کند: پاسخ‌ها باید ساده و بدون جزئیات ترسناک باشد؛ مثلاً جنگ را به اختلاف بین کشور‌ها توضیح دهیم و تأکید کنیم که بزرگ‌تر‌ها در حال حل آن هستند. اطمینان‌بخشی باید واقعی باشد، نه اغراق‌آمیز؛ نباید وعده قطعی داد یا خطر را بزرگ کرد.

ایرانی می افزاید: انتقال حس کنترل و توانمندی نیز مهم است؛ اینکه «می‌دانیم چطور امن بمانیم» و «با هم مراقب هم هستیم». باید به کودک گفته شود که هر زمان ترسید، می‌تواند با والدین صحبت کند.

نشانه‌های اضطراب؛ وقتی ترس خود را پنهان نمی‌کند

این روانشناس کودک درباره نشانه‌های اضطراب جنگی در کودکان می‌گوید: این اضطراب معمولاً در قالب ترکیبی از تغییرات رفتاری، جسمی، هیجانی و شناختی بروز می‌کند.

به گفته او، از نظر رفتاری، چسبندگی به والدین، ترس از تنهایی، بازی‌های مرتبط با جنگ، کاهش تمرکز، پرخاشگری، امتناع از مدرسه و حتی پس‌رفت‌های رشدی مانند شب‌ادراری مشاهده می‌شود.

{$sepehr_key_206557}

ایرانی یادآور می شود: از نظر جسمانی، دل‌درد، تهوع، سردرد، مشکلات خواب، تپش قلب و خستگی دیده می‌شود. به گفته او، نشانه‌های هیجانی شامل گریه‌های ناگهانی، گوشه‌گیری، نگرانی مداوم و حساسیت به صداهاست.

این روانشناس کودک با بیان اینکه در سطح شناختی نیز پرسش‌های مکرر درباره مرگ و امنیت، خیال‌پردازی‌های ترسناک و نگرانی درباره آینده دیده می‌شود، تصریح می کند: این واکنش‌ها ممکن است با محرک‌هایی مانند صدای بلند، اخبار یا حتی تاریکی تشدید شوند.

آرامش در آغوش والدین؛ چگونه کابوس‌ها و اضطراب کودک مهار می‌شود؟

این روانشناس کودک درباره برخورد با کودکانی که دچار کابوس، بی‌قراری یا چسبندگی شده‌اند، می‌گوید: مهم‌ترین اصل، همدلی و ایجاد احساس امنیت است.

حضور فیزیکی والد، در آغوش گرفتن و اطمینان‌بخشی، بسیار مؤثر است. داشتن روتین آرام قبل از خواب مانند حمام آب گرم یا کتاب‌خوانی نیز کمک‌کننده است.

به گفته او، باید علت کابوس را درک کرد و بدون فشار، کودک را به صحبت تشویق کرد. تشویق به استقلال تدریجی، وقت‌گذرانی باکیفیت و رعایت مرز‌های سالم نیز ضروری است. در صورت نیاز، مراجعه به مشاور می‌تواند کمک‌کننده باشد.

ایرانی بیان می کند: حتی زمانی که خود والدین نیز دچار نگرانی هستند، باید تلاش کنند آرامش خود را مدیریت کنند؛ چراکه کودک بیش از هر چیز از رفتار و حالت آنها تأثیر می‌گیرد.

این روانشناس کودک بیان می‌کند: ترکیب صبوری، همدلی و حضور فعال—یعنی گوش دادن واقعی به کودک، درک احساسات او بدون قضاوت و همراهی مستمر—می‌تواند مانند یک سپر روانی عمل کند و به کودک کمک کند حتی در شرایط پرتنش، احساس ثبات، امنیت و آرامش خود را حفظ کند.

منبع: ایرنا

{$sepehr_key_206565}