«چطور قصه بگوییم» | راهنمای ۲۴۰۰ ساله ارسطو برای نویسندگان امروز

بیش از دو هزارسال از نگارش «فن شعر» ارسطو می‌گذرد، اما آموزه‌های آن همچنان چراغ راه قصه‌پردازان است.

کد خبر: ۴۰۹۵۷۳

تاریخ : ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۵:۰۱

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ «چطور قصه بگوییم» مهم‌ترین متنی است که یک داستان‌پرداز می‌تواند به آن رجوع کند. این کتاب که ترجمه‌ای روان از «فن شعر» ارسطو است به ما نشان می‌دهد که هنوز پس از ۲۴۰۰ سال آموزه‌های ارسطو برای داستان‌نویسان و نمایشنامه‌نویسان و هرآن‌که سروکارش با قصه است، اهمیت دارد.

کتاب ارسطو یک رساله آکادمیک با ادبیاتی کلاسیک است. او مدام از تراژدی‌های یونانی مثال می‌زند که امروز کمتر کسی آنها را خوانده است.

فیلیپ فریمن ترجمه‌ای امروزی از کتاب «فن شعر» را با عنوان «How to Tell a Story» از یونانی به انگلیسی منتشر کرده که در فارسی با نام «چطور قصه بگوییم، راهنمای کهن داستان‌گویی برای نویسندگان و خوانندگان» با ترجمه نیلوفر رحمانیان در انتشارات سرای سپنج منتشر شده است.

فیلیپ فریمن، استاد دانشگاه و مترجم برجسته متون کلاسیک، مشکل دیریابی مفهومی کتاب ارسطو را حل کرده است. او در کتاب «چطور قصه بگوییم» ترجمه‌ای تازه، روان و کاملاً کاربردی از «فن شعر» ارائه می‌دهد، با ویژگی‌هایی که این کتاب را به ابزاری ضروری برای هر نویسنده‌ای تبدیل می‌کند. فریمن اصطلاحات پیچیده ارسطو را به زبانی ساده، اما دقیق ترجمه کرده که حتی یک نویسنده تازه‌کار هم آن را درک می‌کند. او متن اصلی را با تیتر‌های جدید و شماره‌بندی‌های واضح بازآرایی کرده است.

ارسطو چه چیزی کشف کرد که هنوز هم کار می‌کند؟

ارسطو اولین کسی بود که نشان داد یک داستان خوب ساختار دارد، نه یک ساختار جادویی یا فرمول تکراری، بلکه آناتومی دقیق یک روایت تأثیرگذار. او گفت هر داستان موفق سه بخش دارد: آغاز، میانه و پایان. امروز شاید بدیهی به نظر برسد، اما همین «بدیهی» پایه‌ای‌ترین قانون فیلمنامه‌نویسی هالیوود، رمان‌های پرفروش و حتی یک داستانک است.

مهم‌تر از آن، ارسطو مفهوم «کاتارسیس» (تزکیه نفس) را مطرح کرد: اینکه هدف داستان، ایجاد ترحم و ترس در مخاطب و سپس پالایش این احساسات است. یعنی مخاطب قرار نیست فقط سرگرم شود، قرار است تغییر کند. این همان چیزی است که امروز به آن «درگیری عاطفی» می‌گوییم و هنوز راز ماندگاریِ شاهکار‌های سینما و ادبیات است.

ارسطو همچنین گفت مهم‌ترین عنصر یک داستان «پیرنگ» است، نه شخصیت، نه صحنه‌پردازی و نه حتی دیالوگ. بدون پیرنگ منسجم و علت‌ومعلولی، هیچ چیز دیگری در داستان به‌درستی کار نمی‌کند.

نشریاتی مثل نیویورک تایمز ترجمه فریمن را «روان» و وال استریت ژورنال آن را «زنده و بسیار کاربردی» خوانده‌اند.

{$sepehr_key_207151}

در مقدمه فریمن چه می‌گذرد؟

فیلیپ فریمن در بخشی از یادداشت خود بر این کتاب چنین می‌نویسد: «امید من در این بازترجمه این است که نسخه‌ای از بوطیقا ارائه کنم که تا حد ممکن دقیق باشد، اما به‌علاوه متنی باشد که خوانندگان و نویسندگان امروز بتوانند به سادگی فهم کنند و از آن بهره ببرند تا داستان‌های خودشان را خلق کنند یا بتوانند داستان‌های اعصار دیگر را ارج بنهند.»

این کتاب در ۱۱۰ صفحه، توسط انتشارات سرای سپنج منتشر شده است.

منبع: ایبنا