حکم قصاص برای قاتل دختر جوان در تهران

پسر جوانی که در غیاب دوست خود قصد داشت به نامزد او نزدیک شود، هنگامی که با مخالفت آن دختر روبه رو شد، او را به قتل رساند و سپس جسدش را به آتش کشید.

کد خبر: ۴۱۰۶۸۸

تاریخ : ۰۹ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۴۴

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، در شهریور ماه سال ۱۴۰۳، جسد سوخته یک دختر جوان در یکی از اتوبان‌های تهران توسط کارگران خدماتی (پاکبانان) کشف شد. گزارش این ماجرا بلافاصله به پلیس اعلام شد و تیم جنایی برای بررسی به محل حادثه اعزام شدند.

بررسی‌های اولیه کارآگاهان نشان می‌داد که این جسد متعلق به دختری حدوداً شانزده ساله است. معاینات اولیه متخصصان پزشکی قانونی حاکی از آن بود که این دختر نوجوان بر اثر اصابت یک جسم سنگین به ناحیه سر جان خود را از دست داده است و پس از مرگ، جسد توسط عامل جنایت به آتش کشیده شده است. در تحقیقات میدانی، یک سنگ آلوده به خون کشف شد و پس از انجام آزمایش‌های تخصصی توسط پزشکان قانونی، مشخص گردید که همان سنگ وسیله قتل دختر نوجوان بوده است.

کشف فیلمی از صحنه جنایت

در ادامه روند تحقیقات، ماموران متوجه شدند که یکی از دوربین‌های مداربسته مستقر در اطراف محل حادثه (که مشرف به یک فضای سبز بود) می‌تواند تصاویر جنایت را ضبط کرده باشد. بدین ترتیب، فیلم ضبط شده توسط آن دوربین‌ها مورد بازبینی دقیق قرار گرفت. این تصاویر نشان می‌داد که مقتول سوار بر ترک موتورسیکلت یک پسر جوان به آن مکان رفته بود و لحظاتی بعد، بین آن دو نفر جر و بحث و درگیری لفظی رخ داده است. سپس آن پسر جوان یک سنگ بزرگ را از روی زمین برداشته و چندین ضربه آن را به ناحیه سر دختر نوجوان وارد کرده است.

پس از این کشف، کارآگاهان با بررسی پرونده افراد گمشده و تطابق اطلاعات، سرانجام موفق به شناسایی هویت دختر کشته شده شدند و خانواده او را پیدا کردند. در تحقیقات از خانواده «مهسا» (نام فرضی مقتول) مشخص شد که این دختر نوجوان با پسری به نام دوست خود نامزد بوده است. اما آن پسر جوان به اتهام سرقت به زندان افتاد. پس از این ماجرا، مهسا با دوست او، یعنی فردی به نام «نیما» در تماس بوده است و در روز حادثه نیز با نیما قرار ملاقات داشته است.

پس از ناپدید شدن مهسا، خانواده او با نیما تماس گرفتند، اما نیما مدعی شد که از وضعیت دخترشان بی اطلاع است و برای تفریح به شهر شیراز سفر کرده است. در ادامه، تصویر نیما با تصویر آن پسر جوانی که دوربین‌های مداربسته صحنه قتل او را تصویربرداری کرده بودند، مورد تطابق قرار گرفت و مشخص شد که متهم اصلی همان نیما است.

تحقیقات بعدی نشان داد که نیما به عنوان پیک موتوری یک غذافروشی در منطقه یوسف آباد تهران فعالیت می‌کرده است و ادعای سفر به شیراز نیز دروغ بوده است. در نهایت، کارآگاهان جنایی موفق به دستگیری وی شدند. متهم در جریان بازجویی‌ها به قتل اعتراف کرد و گفت: «وقتی دوستم به زندان افتاد، به بهانه اینکه اخبار او را به مهسا برسانم، با این دختر ارتباط برقرار کردم. شب حادثه او را به پارک بردم. وقتی فهمید که قصد دارم با او دوست شوم، شروع به داد و فریاد کرد. من هم ترسیدم و در یک لحظه سنگی را برداشتم و او را کشتم. برای اینکه هیچ ردی از خودم به جا نگذارم، جسد را آتش زدم.»

درخواست قصاص و صدور حکم

با توجه به اعتراف صریح متهم به قتل، پرونده وی برای رسیدگی به دادگاه کیفری استان تهران فرستاده شد و او پای میز محاکمه قرار گرفت. اولیای دم (خانواده مقتول) درخواست قصاص را مطرح کردند. قضات شعبه ۵ دادگاه کیفری استان تهران با توجه به درخواست اولیای دم و نیز با استناد به مدارک موجود در پرونده (از جمله فیلم دوربین مداربسته، گزارش پزشکی قانونی و اعتراف متهم)، حکم به قصاص متهم صادر کردند.

پس از آنکه این حکم در دیوان عالی کشور مورد تأیید قرار گرفت، پرونده برای اجرای حکم به دادسرای امور جنایی پایتخت ارجاع شد. بدین ترتیب، این متهم جوان اکنون در چند قدمی چوبه دار و در فهرست محکومان به قصاص قرار گرفته است و باید منتظر اجرای حکم باشد.

{$sepehr_key_208354}

سوالات حقوقی و کارشناسی درباره این پرونده قضایی:

۱ (حقوقی): بر اساس قوانین کیفری ایران، چرا با وجود اعتراف متهم در مرحله بازجویی، همچنان مدارکی مانند فیلم دوربین مداربسته و گزارش پزشکی قانونی برای صدور حکم قصاص ضروری بودند؟ در حقوق کیفری ایران، اعتراف متهم یکی از ادله اثبات جرم محسوب می‌شود، اما قضات موظفند برای اطمینان از صحت اعتراف و عدم وقوع هرگونه اشتباه، اکراه یا فشار روانی، سایر ادله و مدارک را نیز بررسی کنند. فیلم دوربین مداربسته به عنوان یک دلیل مستقیم و انکارناپذیر، صحت اعتراف متهم را تأیید می‌کند و گزارش پزشکی قانونی نیز وقوع قتل و نحوه آن (ضربه با جسم سنگین) را اثبات می‌نماید. مجموع این ادله، پرونده را محکم و غیرقابل انکار می‌سازد و از هرگونه احتمال خطای قضایی جلوگیری می‌کند.

۲ (کارشناسی): از نظر کارشناسی پزشکی قانونی، کشف سنگ آلوده به خون و تطابق آن با نوع ضربات وارده به سر مقتول چه نقشی در اثبات قتل عمدی دارد؟ کشف سنگ آلوده به خون (آلت قتل) یک یافته کلیدی است. کارشناس پزشکی قانونی با بررسی الگوی ضربات وارده بر جمجمه مقتول و مقایسه آن با شکل، وزن و ابعاد سنگ کشف شده، می‌تواند تطابق آن را با ضربات وارد شده تأیید کند. همچنین بررسی اثر انگشت، خون یا بافت روی سنگ می‌تواند متهم را مستقیماً به صحنه جرم متصل کند. این یافته‌ها به اثبات عمدی بودن قتل کمک شایانی می‌کند، چرا که استفاده از یک جسم سنگین و ضربات مکرر نشان دهنده قصد مجرمانه برای کشتن است نه دفاع مشروع یا خطا.

۳ (حقوقی): آیا اقدام متهم به آتش زدن جسد پس از قتل، عنوان مجرمانه جداگانه‌ای دارد و چه تأثیری بر مجازات قصاص او می‌گذارد؟ بله، آتش زدن جسد یک جرم مستقل به نام «هتک حرمت میت» محسوب می‌شود که در قانون مجازات اسلامی (ماده ۶۳۲) پیش بینی شده و دارای مجازات تعزیری (مانند حبس یا شلاق) است. با این حال، این جرم جداگانه تأثیری بر اصل مجازات قصاص برای قتل عمدی ندارد. یعنی متهم علاوه بر قصاص (که حق اولیای دم است)، به دلیل بی حرمتی به جسد مقتول نیز به مجازات تعزیری محکوم خواهد شد. در این پرونده، دادگاه می‌تواند هر دو مجازات را به طور همزمان صادر کند.

۴ (کارشناسی و حقوقی): در این پرونده، متهم مدعی شده «ترسیدم» و «در یک لحظه» مرتکب قتل شده است. آیا این ادعا می‌تواند به کاهش مجازات یا تبدیل آن از قصاص به حبس منجر شود؟ ادعای «ترس» به تنهایی نمی‌تواند مجازات قصاص را دفع کند، مگر آنکه متهم بتواند ثابت کند که عمل او در چارچوب «دفاع مشروع» (ماده ۱۵۶ قانون مجازات اسلامی) انجام شده است. دفاع مشروع شرایط سختی دارد از جمله اینکه خطر قریب‌الوقوع باشد و فرد راه دیگری جز حمله نداشته باشد. در این پرونده، ادعای متهم مبنی بر اینکه مقتول فقط «داد و فریاد کرده» و هیچ حمله فیزیکی یا تهدید قریب‌الوقوعی انجام نداده است، نمی‌تواند مصداق دفاع مشروع باشد؛ بنابراین این ادعا تأثیری در حکم قصاص ندارد و صرفاً یک انگیزه یا حالت روانی متهم را نشان می‌دهد.

۵ (حقوقی): پس از تأیید حکم قصاص در دیوان عالی کشور، چه راهکار‌های قانونی برای متهم جهت جان سالم به در بردن از مجازات باقی می‌ماند؟ پس از تأیید حکم در دیوان عالی کشور، پرونده برای اجرا به دادسرای امور جنایی می‌رود. در این مرحله، چند راهکار محدود برای متهم وجود دارد: اول، جلب رضایت اولیای دم (خانواده مقتول) از طریق پرداخت دیه یا بخشش. در این صورت، قصاص به پرداخت دیه تبدیل می‌شود.

دوم، اعمال قوانین مربوط به اعمال ماده ۴۲ قانون مجازات اسلامی (در موارد خاص و با تشخیص رئیس قوه قضاییه) که بسیار نادر است؛ و سوم، درخواست عفو یا تخفیف مجازات از سوی رهبری که منوط به صلاحدید ایشان و موافقت اولیای دم است. در غیر این صورت، حکم قصاص در موعد مقرر اجرا خواهد شد.