روایت زندگی و هنر غلامحسین بنان به بهانه زادروزش | صدایی که هنوز در کوچه‌های خاطره می‌پیچد

استاد بنان، برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، موسیقی را نه از کوچه و بازار، بلکه از دل محافل اصیل و آموزش‌های جدی آغاز کرد.

کد خبر: ۴۱۱۰۲۱

تاریخ : ۱۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۲:۴۸

نوشته

شهرآرانیوز؛ در یکی از روز‌های بهاری و آرام سال ۱۲۹۰ خورشیدی، در خانه‌ای بزرگ و قدیمی در تهران، کودکی به دنیا آمد که سال‌ها بعد صدایش تبدیل به یکی از ماندگارترین صدا‌های تاریخ موسیقی ایران شد؛ غلامحسین بنان. او در خانواده‌ای اهل فرهنگ و هنر رشد کرد؛ پدری که با موسیقی آشنا بود و مادری که پیانو می‌نواخت. پدرش کریم‌خان بنان‌الدوله نوری و مادرش شرف‌السلطنه دختر شاه‌زاده محمدتقی میرزا رکن‌الدوله برادر ناصرالدین شاه بود. این محیط، بنان را از همان کودکی در معرض اصواتی قرار داد که بعد‌ها روح و هویت هنری‌اش را شکل داد. بنان، برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش، موسیقی را نه از کوچه و بازار، بلکه از دل محافل اصیل و آموزش‌های جدی آغاز کرد. صدای گرم، نرم و کنترل‌شده‌اش خیلی زود توجه استادان بزرگ را به خود جلب کرد و راه او را به سوی دنیای حرفه‌ای هموار کرد.

شاگردی در مکتب بزرگان

نقطه عطف زندگی هنری بنان، آشنایی با استادان برجسته‌ای، چون روح‌الله خالقی و ابوالحسن صبا بود. این دو، نه‌تنها تکنیک آواز بلکه فهم عمیق‌تری از موسیقی ایرانی را به او آموختند. بنان در این دوره، به‌جای تکیه صرف بر قدرت صدا، بر ظرافت، بیان و انتقال احساس تمرکز کرد؛ ویژگی‌ای که بعد‌ها امضای هنری او شد.

او به‌خوبی آموخت که آواز ایرانی، تنها خواندن نت‌ها نیست، بلکه روایت یک حس است؛ حسی که باید در جان شنونده نفوذ کند. همین نگاه، بنان را از بسیاری از خوانندگان زمان خود متمایز کرد.

در یازده‌سالگی یادگیری آواز را با مرتضی نی‌داود شروع کرد و در ادامه ضیاءالذاکرین و ناصر سیف دیگر مربیانش بودند. ابتدا دوستان و آشنایانش اولین کسانی بودند که برایشان آواز می‌خواند.

ورود به رادیو؛ آغاز یک ماندگاری

با راه‌اندازی رادیو در ایران، فرصتی تازه برای هنرمندان فراهم شد. اواخر شهریور ۱۳۲۱ بود که به جمع هنرمندان برنامه‌های رادیویی پیوست و خیلی زود صدایش در سراسر کشور طنین‌انداز شد. همکاری او با برنامه‌های ماندگاری، چون «گل‌های رنگارنگ»، جایگاهش را به‌عنوان یکی از ستون‌های آواز کلاسیک ایران تثبیت کرد.

در این برنامه‌ها، بنان با آهنگسازان و نوازندگان بزرگی مثل روح‌الله خالقی، ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، احمد عبادی، حسین تهرانی، علی تجویدی و... همکاری داشت و آثاری خلق کرد که هنوز هم بعد از دهه‌ها، تازگی خود را حفظ کرده‌اند. صدای او، پلی بود میان شعر کلاسیک فارسی و احساسات معاصر؛ پلی که شنونده را به سفری درونی می‌برد.

«الهه ناز»؛ صدایی که جاودانه شد

اگر بخواهیم فقط یک اثر از بنان را نام ببریم، بدون شک «الهه ناز» در صدر فهرست قرار می‌گیرد. این اثر، با آهنگسازی روح‌الله خالقی و شعری لطیف، به یکی از نماد‌های موسیقی ایرانی تبدیل شد.

بنان در این قطعه، با کنترل بی‌نظیر صدا و بیان احساسی عمیق، توانست عشقی نجیب و آرام را به گوش مخاطب برساند. «الهه ناز» نه‌تنها یک ترانه، بلکه بخشی از حافظه جمعی ایرانیان شد؛ قطعه‌ای که در لحظات مختلف زندگی، از شادی تا دلتنگی، همراه مردم بوده است.

{$sepehr_media_2685488_640_360}

سبک خاص؛ صدایی از جنس سکوت

آنچه بنان را متمایز می‌کرد، فریاد نبود؛ بلکه نجوا بود. او از آن دسته خوانندگانی نبود که با قدرت صدا، مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد؛ بلکه با لطافت و کنترل، شنونده را به سکوتی عمیق دعوت می‌کرد.در زمانی که بسیاری از خوانندگان به دنبال نمایش توانایی‌های صوتی خود بودند، بنان راه دیگری را انتخاب کرد. او به جای پیچیدگی‌های نمایشی، بر سادگیِ عمیق تمرکز داشت. همین سادگی، آثار او را ماندگار کرد.

{$sepehr_key_208691}

حادثه‌ای که مسیر را تغییر داد

در میانه‌های زندگی، بنان دچار سانحه‌ای شد که بینایی یکی از چشمانش را از دست داد. این اتفاق می‌توانست پایان مسیر هنری هر هنرمندی باشد، اما برای او به نقطه‌ای برای درون‌گرایی بیشتر تبدیل شد.

یکی از آخرین روز‌های دی ماه سال ۱۳۳۶ بود که به همراه دو نفر از دوستانش در راه برگشت از یک مهمانی، در حوالی کاروانسرای سنگی با یک تانکر نفتکش تصادف کردند. آن‌طور که پیداست این کامیون چراغ ایمنی نداشته و پوشیده از گل و لای بود، تاریکی شب و جاده هم باعث شد تا تصادف شدیدی اتفاق بیفتد. در این حادثه، صورت و چشم‌های بنان آسیب دید و بیژن (پسر استاد بنان) هم دچار صدماتی شد که بلافاصله درمان شد.

با انتشار خبر تصادف در روزنامه‌ها و مجلات، مردم و طرفداران استاد بنان به بیمارستان هجوم بردند و نظم عمومی بیمارستان بهم ریخته بود. برای جلوگیری از بی‌نظمی بیشتر، دفتری در سالن انتظار بیمارستان قرارداده شد تا کسانی که موفق به عیادت از او نشده بودند، همدردی و احساسات خود را با نوشتن چند خطی، ابراز کنند.

پس از این حادثه، آثار او حال‌وهوایی عمیق‌تر و تأمل‌برانگیزتر پیدا کردند. گویی درد، به بخشی از صدای او تبدیل شده بود. شنوندگان نیز این تغییر را حس می‌کردند؛ صدایی که حالا، تجربه زیسته بیشتری را با خود حمل می‌کرد.

بنان می‌گفت: «من از این پس کوشش می‌کنم آثاری اجرا کنم که واجد وزنی شاد و شعری امیدوارکننده است. من جداً از ادامهٔ شیوهٔ قدیم که شباهت به مرثیه‌خوانی دارد خسته شده‌ام، البته در این زمینه سازندگان آهنگ باید با من یاری و همکاری کنند».

سال‌های پایانی و خداحافظی با صحنه

با گذر زمان و تغییر شرایط اجتماعی و هنری، بنان به‌تدریج از فعالیت‌های رسمی فاصله گرفت. اما این کناره‌گیری، به معنای فراموشی نبود. آثار او همچنان در خانه‌ها، رادیو‌ها و دل مردم جریان داشت.در سال ۱۳۶۴، این صدای ماندگار برای همیشه خاموش شد. اما حقیقت این است که بنان هرگز از میان نرفت؛ چراکه هنر واقعی، فراتر از زمان زندگی می‌کند.

میراثی که باقی ماند

امروز، وقتی به تاریخ موسیقی ایران نگاه می‌کنیم، نام بنان در کنار بزرگ‌ترین‌ها می‌درخشد. او نه‌تنها خواننده‌ای برجسته، بلکه معیاری برای سنجش کیفیت در آواز ایرانی است.

بسیاری از خوانندگان نسل‌های بعد، مستقیم یا غیرمستقیم از سبک او تأثیر گرفته‌اند. اما آنچه بنان را یگانه می‌کند، تقلیدناپذیری اوست؛ صدایی که از دل یک شخصیت خاص و یک نگاه عمیق به زندگی برآمده بود.

در نهایت، شاید بهترین توصیف برای بنان این باشد: صدایی که بیشتر حس می‌شود و هنوز، در کوچه‌های خاطره، آرام و بی‌ادعا، جریان دارد.