دانستنی‌های کودکانه درباره حیوانات | تشی، بزرگ‌ترین جونده ایران

دنیا پر از آفریده‌های زیبا، عجیب و گاهی ناشناخته است. این بار قرار است برای شما دانستنی‌های جالبی از زندگی جانوران بومی و غیربومی کشورمان بگوییم.

کد خبر: ۴۱۱۳۱۰

تاریخ : ۲۲ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۶:۲۹

نوشته

سید هاشم دقیق - دنیا پر از آفریده‌های زیبا، عجیب و گاهی ناشناخته است. این بار قرار است برای شما دانستنی‌های جالبی از زندگی جانوران بومی و غیربومی کشورمان بگوییم. در این نوشتار، تشی یا به خراسانی‌ها «بزون قره» را معرفی می‌کنیم.

نام

تشی هندی

اسامی دیگر :

خراسانی : بزون قره

کرمانی: سیخور

نام انگلیسی: Hystrix indica

نام علمی: Indian Crested Porcupine

رده

پستانداران

راسته

جوندگان

خانواده

تشی‌ها

جمعیت در دنیا

زیاد

اندازه

طول ۷۰ تا ۹۰ سانتی‌متر

بزرگ‌ترین جونده ایران

طول خار

18 تا 35 سانتی‌متر

عمر مفید

15سال

رژیم غذایی

همه بخش‌های گیاهان

میوه، حشرات، مهره‌داران کوچک و گاهی لاشه حیوانات و استخوان

لانه

در دره‌های تنگ، سوراخ‌های وسیع، عمیق، شکاف‌سنگ‌ها، غارها، خرابه‌ها، چاه‌ها و قنوات متروکه.

در مناطق مسطح جهت لانه‌سازی، تونلی در زیر زمین ایجاد می‌کند.

خصوصیات رفتاری

زندگی انفرادی

حس بویایی و شنوایی قوی

بینایی ضعیف

شبگرد

شناگر ماهر

سرعت کم

ویژگی‌های ظاهری

رنگ قهوه‌ای، خاکستری و سفید

دارای ۴ انگشت در دست و ۵ انگشت در پا

دم نسبت به بدن بسیار کوتاه

پوزه پهن و پوشیده از موهای زبر

سبیل‌ها در بالای لب تا ۲۰ سانتی‌متر

بدن از موهای زبر پوشیده و قسمتی از این موها در پشت و پهلو‌ها و روی دم تبدیل به خار شده است

خارهای ناحیه گردن و شانه نازک و بلند هستند

خارهای قسمت پشت، کوتاه‌تر و کمی کلف‌تر با نوارهای سیاه و زرد

و خارهای ناحیه دم کوتاه و سفیدند

پراکندگی در جهان

ایران، جنوب آسیا و خاورمیانه

پراکندگی در ایران

تقریبا در تمام ایران به‌جز آذربایجان غربی و شرقی

تولید مثل

در سال یک بار و در مواردی استثنایی دو بار تولیدمثل می‌کند

مدت بارداری

حدود ۱۱۲ روز

یک تا چهار بچه می‌زاید

بچه‌ها در موقع تولد دارای مو و چشم‌های باز هستند و تا دو ماهگی وابسته به مادرند

دشمن اصلی

پلنگ

اسم اشتباه

تشی، جوجه‌تیغی یا خارپشت نیست

نکته مهم

برخلاف تصور بعضی‌ها تشی نمی‌تواند خارهای خود را پرت کند. در موقع احساس خطر برای بزرگ جلوه دادن خود خارها را سیخ می‌کند و خود را از پشت یا بغل به حیوان مهاجم می‌کوبد.

با این اقدام خارها به بدن حیوان مهاجم فرو می‌رود، خارهایی که از ریشه سست هستند، کنده شده و در بدن حیوان مهاجم می‌ماند.