فهرست پر از قمار توخل برای انگلیس در جام جهانی

بازگشت ناگهانی ایوان تونی به تیم ملی انگلیس شاید بزرگ‌ترین قمار توخل باشد. مهاجمی که یک سال از تیم ملی دور بود و در اردو‌های قبلی تقریباً فرصتی برای بازی پیدا نکرد، حالا به بخشی از برنامه جام جهانی تبدیل شده است.

کد خبر: ۴۱۶۸۴۰

تاریخ : ۰۲ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۷:۱۹

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، توماس توخل، سرمربی تیم ملی انگلیس، همیشه به گرفتن تصمیم‌های سخت و غیرمنتظره معروف بوده و فهرست جدید او برای جام جهانی نیز کاملاً با همین شخصیت همخوانی دارد. برخلاف گرت ساوت‌گیت که اغلب به محافظه‌کاری متهم می‌شد، توخل نشان داده که حاضر است برخلاف افکار عمومی حرکت کند و صرفاً بر اساس باور‌های خودش تصمیم بگیرد.

فهرست اعلامی او نشان می‌دهد که توخل اهمیتی به شهرت بازیکنان یا فشار رسانه‌ها نمی‌دهد. او معتقد است ترکیبش برای تمام شرایط ممکن از حفظ نتیجه گرفته تا جبران عقب‌افتادگی، ضربات ایستگاهی و حتی پنالتی‌ها طراحی شده است.

با این حال، ترکیب انگلیس در بسیاری از پست‌ها شبیه یک ریسک بزرگ به نظر می‌رسد. توخل پیش‌تر از اصطلاح «اثبات ایده» استفاده کرده بود و حالا جام جهانی صحنه‌ای خواهد بود که مشخص می‌کند تصمیم‌های او نبوغ بوده‌اند یا اشتباه.

تونی؛ غیرمنتظره‌ترین انتخاب

این تصمیم همچنین بزرگ‌ترین نگرانی انگلیس را آشکار می‌کند که اگر برای هری کین اتفاقی بیفتد چه خواهد شد؟ کین همچنان مهم‌ترین مهاجم انگلیس است و به نظر می‌رسد توخل درباره جانشینان او کاملاً مطمئن نیست.

تونی در این فصل برای الاهلی عربستان ۴۲ گل به ثمر رسانده؛ آماری چشمگیر، هرچند لیگ عربستان هنوز معیاری قطعی برای سنجش کیفیت در سطح ملی محسوب نمی‌شود. احتمالاً توخل آرامش ذهنی تونی در لحظات پرفشار و مهارت او در ضربات پنالتی را بسیار ارزشمند می‌داند؛ ویژگی‌هایی که در تورنمنت‌های بزرگ می‌توانند تعیین‌کننده باشند.

با این حال، زمان‌بندی این دعوت دوباره سؤال‌برانگیز است. توخل قبلاً بازیکنانی مانند دومینیک کالورت-لوین را امتحان کرده بود و حتی به دنی ولبک هم توجهی نکرد. اگر تونی واقعاً بخشی از نقشه جام جهانی بوده، چرا زودتر به تیم برنگشت؟

به همین دلیل، انتخاب او بیشتر شبیه یک قمار ناگهانی است تا بخشی از یک برنامه‌ریزی بلندمدت.

خلاقیت خط میانی جا ماند؟

توخل با کنار گذاشتن فیل فودن و کول پالمر در خط میانی نیز پیام روشنی فرستاد. با توجه به فرم نه‌چندان خوب این فصل، شاید هیچ‌کدام نتوانند به‌طور جدی اعتراض کنند، اما غیبتشان همچنان غافلگیرکننده است.

بازیکنان دیگری نیز می‌توانند احساس بی‌عدالتی کنند. مورگان گیبس وایت فصل درخشانی در ناتینگهام فارست داشت و الکس اسکات هم عملکرد خوبی نشان داد. اما شاید بیشترین ناامیدی متعلق به آدام وارتون باشد؛ هافبکی آرام و باهوش که پاس‌کاری فوق‌العاده‌ای دارد.

انگلیس در خط میانی استعداد فراوانی دارد، اما برخی معتقدند توخل خلاقیت را قربانی عمل‌گرایی کرده است. او به‌جای انتخاب یک بازی‌ساز اضافه، ترجیح داد دو مهاجم ذخیره برای هری کین یعنی اولی واتکینز و ایوان تونی را در فهرست نگه دارد.

دکلان رایس و الیوت اندرسون احتمالاً ستون اصلی خط میانی خواهند بود، در حالی که کوبی ماینو پس از پیشرفت چشمگیرش در نیم‌فصل دوم برای منچستریونایتد دوباره جایگاه خود را پیدا کرد.

توخل تأکید کرده که ترکیبش پر از بازیکنان جوانی است که سابقه قهرمانی در رده‌های پایه را دارند. او ظاهراً به‌دنبال تیمی است که علاوه بر کیفیت فنی، شخصیت و ذهنیت قهرمانی هم داشته باشد.

در عین حال، هنوز مشخص نیست در نقش شماره ۱۰ چه کسی انتخاب خواهد شد؛ جود بلینگهم یا مورگان راجرزِ آماده و درخشان استون ویلا.

حضور جردن هندرسون نیز نشان می‌دهد توخل همچنان برای تجربه و رهبری ارزش زیادی قائل است، حتی اگر این بازیکن ۳۶ ساله احتمالاً دقایق زیادی در جام جهانی بازی نکند.

در مجموع، توخل بار دیگر نشان داده که به اصول خودش پایبند است و شهرت بازیکنان تأثیری بر تصمیماتش ندارد.

{$sepehr_key_215082}

توخل باید از خط دفاعی انگلیس دفاع کند

بخش دفاعی تیم جایی است که تصمیم‌های توخل بیشترین انتقاد‌ها را به همراه داشت.

خط خوردن هری مگوایر جنجال زیادی ایجاد کرد؛ خود بازیکن از این تصمیم شوکه و ناراحت شد و حتی مادرش نیز به‌شدت از توخل انتقاد کرد. اما بعید است این واکنش‌ها روی سرمربی انگلیس تأثیری بگذارد.

بخش بزرگی از موفقیت دفاع انگلیس به وضعیت جان استونز بستگی دارد. او از نظر کیفیت فنی بهترین مدافع انگلیس محسوب می‌شود، اما فصلی پر از مصدومیت را پشت سر گذاشته و بازی‌های کمی برای منچسترسیتی انجام داده است. به همین دلیل، انتخاب او یک ریسک جدی به شمار می‌رود. اگر دوباره مصدوم شود، شاید توخل ناچار شود به مگوایر بازگردد.

مارک گهی، ازری کونسا و جرل کوانسا نیز گزینه‌های دیگر خط دفاعی هستند، اما همچنان تردید‌هایی درباره استحکام این خط وجود دارد.

ریس جیمز احتمالاً دفاع راست اصلی خواهد بود، هرچند او هم اخیراً مشکلات عضلانی داشته است. نیکو اورایلی و تینو لیورامنتو نیز به‌خاطر توانایی بازی در چند پست، انعطاف تاکتیکی زیادی به تیم می‌دهند.

یکی از بحث‌برانگیزترین انتخاب‌ها دن برن است. توخل احتمالاً از قد بلند و قدرت هوایی او برای ضربات ایستگاهی خوشش آمده، اما این مدافع در برابر مهاجمان سریع و هنگام بازی با توپ چندان مطمئن نشان نداده است. منتقدان معتقدند حریفان می‌توانند روی ضعف‌های او تمرکز کنند.

دعوت از جِد اسپنس نیز دوباره بحث غیبت ترنت الکساندر آرنولد را زنده کرده است. ترنت مدت‌هاست از برنامه‌های توخل خارج شده، اما بسیاری همچنان می‌پرسند آیا اسپنس واقعاً در دفاع یا حمله گزینه بهتری نسبت به ستاره رئال مادرید است؟

در نهایت، ترکیب انگلیس کاملاً بازتاب شخصیت توخل است: جسور، سرسخت و کاملاً مطمئن به فلسفه فوتبالی خودش.

این‌که این تصمیم‌ها شاهکار باشند یا فاجعه، فقط در جریان جام جهانی مشخص خواهد شد.

{$sepehr_key_215081}