روایت موسیقایی از وطن | تحلیل «گلوبند» علیرضا قربانی به قلم یک کارشناس موسیقی

به‌تازگی و در پی انتشار تک‌آهنگ «گلوبند» با صدای علیرضا قربانی، یکی از نوازندگان و آهنگسازان سرشناس موسیقی کلاسیک ایرانی با انتشار یادداشتی، به تحلیل جنبه‌های فنی و محتوایی این قطعه ملی‌میهنی پرداخته است.

کد خبر: ۴۱۹۷۵۰

تاریخ : ۱۵ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۱:۰۳

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، کتاب «جنگ جنگ تا پیروزی» مشتمل بر تاریخ شفاهی گروه سرود امورتربیتی خرم آباد از مجموعه‌ها و گروه‌های فعال حوزه سرود و آهنگ‌های انقلابی دوران هشت ساله دفاع مقدس است که در تابستان سال ۱۳۹۵ با تحقیق و تدوین سامان سپهوند توسط دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی پیش روی مخاطبان قرار گرفت. مجموعه‌ای مطالعاتی که به خاطرات اعضای این گروه سرود از تشکیل گروه تا پایان جنگ و پذیرش قطعنامه پرداخته و تلاش می‌کند تا در کنار ارائه خاطرات به تحلیلی جامعه شناسانه بر شیوه مربی‌گری و تربیتی عیسی سپه‌ونی از معلمان و مربیان پیشکسوت سرود و مدیر این گروه دارای قدمت بپردازد.

این کتاب ۳۷۵ صفحه‌ای به واسطه گفت‌و‌گو‌های مبسوطی که محقق و تدوین گر اثر با اعضای گروه و افراد مختلف داشته، یکی از مراجع مورد وثوق مرتبط با تاریخ شفاهی موسیقی انقلاب اسلامی است که می‌تواند در برگیرنده شناخت ابعاد جدیدی از فرهنگ و هنر مردمی انقلاب باشد. چارچوبی که در آن توجه به این قسمت از فعالیت‌های فرهنگی هنری هنرمندان و مردم در جریان انقلاب اسلامی به شدت مهم و ضروری است و می‌تواند روایت یکی از مسیر‌های رو به پیشرفت فعالیت‌های فرهنگی در کشورمان را پیش روی مدیران و سیاستگذاران این عرصه قرار دهد.

فرآیندی هدفمند با حضور تمام اقشار جامعه که در آن دوران نهایت تلاش خود را به واسطه همدلی و همراهی که داشتند برای تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی انجام دادند و شرایطی را فراهم آوردند تا به واسطه ابزار فرهنگ و هنر، فرهنگ انقلابی را به سمت پیروزی رهنمون سازند. فضایی که قطعا قسمت مهمی از تاریخ انقلاب اسلامی را رقم زده، اما بسیاری از مردم با آن آشنا نیستند و در این مسیر چه بهتر که مجموعه‌های فرهنگی و هنری فعال در این عرصه بتوانند از دریچه فرهنگ و هنر به انعکاس آنچه در جریان پیروزی انقلاب اسلامی ایران و پس از آن صورت گرفت، بپردازند.

البته آنچه در پروژه «خاطره‌بازی با اهالی موسیقی انقلاب» انجام می‌گیرد، فقط محدود به انعکاس فراز‌های کتاب «جنگ جنگ تا پیروزی» نمی‌شود و گروه هنر خبرگزاری مهر گزارش‌ها، گفت‌و‌گو‌ها و نوشته‌های رسانه‌ای دیگری از فعالان عرصه انقلاب اسلامی را پیش روی مخاطبان قرار داده و خواهد داد.

{$sepehr_key_218319}

در شماره چهل و نهم از این سلسله گزارش‌ها به فصل هشتم کتاب «جنگ جنگ تا پیروزی» که به نوعی فصل پایانی این اثر مرتبط با تاریخ شفاهی هنر انقلاب محسوب می‌شود، پرداخته‌ایم. جایی که گروه اجرایی عازم شده به تهران تصمیم می‌گیرند که با برخی از هماهنگی‌هایی که در شماره قبلی گزارش «خاطره بازی با اهالی موسیقی انقلاب» به آن اشاره کردیم، به اجرای سرود در مراسم تشییع پیکر و خاکسپاری حضرت امام خمینی (ره) بپردازند.

نویسنده در این بخش از کتاب پس از ارائه خاطراتی از حضور میلیونی مردم در محل خاکسپاری حضرت امام و شرایط آن روز به روایت ضرغام سپه‌ونی، مسعود پورحمزه و مهرداد مرادی از اعضای گروه سرود «امور تربیتی خرم آباد» که علاوه بر خوانندگی درحوزه نوازندگی ساز‌های بادی هم مهارت داشتند، پرداخته است.

وی در این بخش کتاب نوشته است:

جمعیت خیلی زیاد بود. اطراف قبر امام دو طبقه کانتینر، چسبیده به هم گذاشته بودند تا سیل جمعیت وقت خاکسپاری مشکل ساز نشوند. انبوه جمعیت طوری بود که ضرغام ترس داشت چه طور ما را برای اجرا در کنار کانکس‌ها ببرد. هلیکوپتر مدام می‌آمد بالای سرجمعیت. چون تمام آن منطقه خاکی بود، گرد و خاک شدیدی به هوا می‌رفت و مردم را اذیت می‌کرد. حتی روی قسمتی از زمین قیر ریخته بودند. هلیکوپتر‌ها می‌آمدند و روی عزاداران گلاب می‌ریختند. به سختی جلو رفتیم.

کنار یکی از کانتینر‌ها هفت هشت تا مارش عزا زدیم. ولی سیل جمعیت عزادار‌ها طوری بود که هیچ کس به ما توجه نمی‌کرد. وقتی هلیکوپتر حامل پیکر امام برای بار اول می‌خواست بنشیند زمین، به حدی شلوغ شد که ضرغام برای سلامتی ما احساس خطر کرد. آقای طرهانی از خرم آباد به عنوان کمکی آمده بود. با کمک او فوری سوار اتوبوس شدیم. هلیکوپتر که نشست زمین، توی اتوبوس ایستاده بودیم و از پشت شیشه‌ها نگاه می‌کردیم.

هلیکوپتر گرد و خاک شدیدی را به آسمان برده بود. آدم‌های زیادی خودشان را به پایه هلیکوپتر آویزان کرده بودند و محل نشستن هلیکوپتر خیلی شلوغ شده بود. شاید به همین دلیل یا دلایل دیگری که ما خبر نداشتیم. هلیکوپتر دوباره بلند شد. با بلندگو‌ها مرتب اعلام می‌کردند که فورا محل فرود هلیکوپتر را باز کنید، ولی گرد و غبار به حدی فضا را گرفته بود که به سختی می‌شد چیزی را دید.

یک دفعه باران لطیفی شروع به باریدن کرد. واقعا این باران، آن هم در آن فصل سال، معجزه بود. این باران باعث شد که گرد و خاک روی زمین بنشیند. هلیکوپتر برای بار دوم روی زمین نشست. ضرغام برای خطری که ما را تهدید می‌کرد و هم ترس از اینکه ترافیک بعد از تمام شدن مراسم سنگین‌تر بشود به طرهانی گفت: «بیش از این موندن جایز نیست. برای سلامتی بچه‌ها می‌ترسم.»

با آقای طرهانی به خرم آباد برگشتیم و ضرغام رفت پیش استاد (عیسی سپه‌ونی). یکی دو هفته بعد استاد به خرم آباد برگشت. از رحلت، اما واقعا متاثر شده بود و با اینکه وضعیت سلامتی خودش هم خیلی بد بود، به شدت ناراحت و غمگین بود. استاد جدا از رهبر بودن و کار عظیم امام، یعنی انقلاب اسلامی، به سادات ارادت خاصی داشت.

تا زمانی که جنگ بود و امام زنده بود، خستگی نمی‌شناختیم. برای هر مراسمی که دعوتمان می‌کردند، می‌رفتیم و اجرا می‌کردیم. آن سال‌ها هر کسی هرکاری از دستش برمی آمد برای جنگ و انقلاب انجام می‌داد. ما جنگ نرفتیم، سن مان قد نمی‌داد برویم جبهه، ولی سرود که می‌توانستیم بخوانیم.

منبع: مهر