فقدان آثار مناسب برای کودکان در شبکه نمایش خانگی | چرا هشدارهای سنی به «بخش جدایی‌ناپذیر» سریال‌ها تبدیل شده‌اند؟

روند فزاینده خشونت در سریال‌های شبکه نمایش خانگی، بسیاری از این آثار را به دلیل اتکای صرف به خونریزی، به بازی‌های رایانه‌ای شبیه کرده است.

کد خبر: ۴۲۰۲۷۷

تاریخ : ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۲:۵۱

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ یک منتقد سینما و تلویزیون با انتقاد از افزایش خشونت در سریال‌های سال‌های اخیر نمایش خانگی گفت: برخی آثار از همان قسمت نخست حجم زیادی از خونریزی، قتل، سلاح و شیوه‌های مختلف خشونت را به نمایش می‌گذارند. در چنین شرایطی اثر بیشتر به یک بازی رایانه‌ای شباهت پیدا می‌کند.

آنتونیا شرکا، با انتقاد از رواج خونریزی و خشونت در سریال‌های نمایش خانگی بیان کرد: امروزه کمتر سریالی را می‌توان پیدا کرد که در ابتدای آن هشدار «تماشای این برنامه برای افراد زیر ۱۵ سال توصیه نمی‌شود» درج نشده باشد. اگر چنین هشداری تنها در تعداد محدودی از آثار وجود داشت، مسئله چندان نگران‌کننده نبود، اما اکنون به نظر می‌رسد بخش قابل توجهی از سریال‌ها حاوی صحنه‌های خشن هستند و آثار مناسب برای گروه‌های سنی پایین به ندرت تولید می‌شوند.

وی افزود: به نظر می‌رسد همچنان با کارگردانانی مواجه هستیم که تمایل زیادی به پرداختن به موضوعات خشونت‌آمیز دارند. حتی نام برخی سریال‌ها نیز بر همین رویکرد تاکید می‌کند؛ آثاری با عناوینی مانند «بدنام» و «بی‌عاطفه» که به نوعی فضای خشن و پرتنش را تداعی می‌کنند. این پرسش مطرح است که چگونه به این نقطه رسیده‌ایم و چرا چنین گرایشی در تولیدات نمایشی شکل گرفته است.

این منتقد درباره سریال «بیست و یک» نیز اظهار داشت: این مجموعه نیز با هشدار سنی برای مخاطبان همراه است و میزان خشونت موجود در آن قابل توجه است. به همین دلیل تماشای آن را به افراد زیر ۱۵ سال توصیه نمی‌کنم. البته حضور بازیگر جوانی به نام شادی مختاری در نقش اصلی از نکات قابل توجه این اثر است و به نظر می‌رسد او می‌تواند آینده خوبی در عرصه بازیگری داشته باشد.

شرکا ادامه داد: سریال «بیست و یک» از نظر ایجاد تعلیق موفق عمل می‌کند، اما حجم خشونت آن به اندازه‌ای است که گاه به آثار ژانر وحشت (Horror) نزدیک می‌شود. به اعتقاد من، خشونت زمانی که از حد معینی فراتر برود، حتی می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد و مانع از شکل‌گیری ارتباط احساسی مخاطب با شخصیت‌ها شود. وی با اشاره به تفاوت میان خشونت در آثار مختلف گفت: برای نمایش خشونت باید زمینه و بستری دراماتیک وجود داشته باشد. برای مثال در سریال «وحشی»، مخاطب به تدریج با شخصیت اصلی همراه می‌شود و روند شکل‌گیری خشونت در رفتار او را درک می‌کند. بیننده می‌فهمد این خشونت از کجا سرچشمه گرفته و چگونه به وضعیت فعلی رسیده است.

{$sepehr_key_218934}

این منتقد افزود: در مقابل، برخی آثار از همان قسمت نخست حجم زیادی از خونریزی، قتل، سلاح و شیوه‌های مختلف خشونت را به نمایش می‌گذارند. در چنین شرایطی اثر بیشتر به یک بازی رایانه‌ای شباهت پیدا می‌کند و حتی از نظر دراماتیک نیز مخاطب را چندان درگیر نمی‌کند. این مسئله را می‌توان یکی از ضعف‌های این نوع آثار دانست.

شرکا تأکید کرد: سریالی که از همان آغاز بدون مقدمه حجم گسترده‌ای از خشونت را بر مخاطب تحمیل می‌کند، در واقع از ساده‌ترین و دم‌دستی‌ترین روش برای جذب مخاطب استفاده کرده است. در حالی که بهره‌گیری از هر ابزاری برای جلب توجه مخاطب نمی‌تواند رویکردی مطلوب و قابل دفاع در تولید آثار نمایشی باشد.

منبع: ایرنا