حلقه اتصال شعر با معارف اهل بیت(ع)

گزارشی از انجمن ادبی رضوی که هر هفته عصر دوشنبه‌ در صحن جمهوری میزبان شاعران است

کد خبر: ۴۲۲۸

تاریخ : ۰۷ شهريور ۱۳۹۸ - ۱۱:۱۰

نوشته

یوسف بینا - خراسان بزرگ در گستره وسیع جغرافیایی و تاریخی و فرهنگی خود، خاستگاه زبان فارسی دری و پایگاه نخستین شاعران بزرگ ایران‌زمین بوده است. از حدود 1200 سال پیش که نخستین شاعران فارسی‌زبان در این منطقه زبان به سرودن سخن منظوم گشودند و تا زمانی که نخستین شاعران بزرگ با آثار سترگ خویش کوشیدند بن‌مایه‌های اصلی فرهنگ ایرانی را شکل دهند، سرزمین خراسان همچون آفتاب تابان بر تارک ایران بزرگ می‌درخشیده است. کافی است به کتاب‌های تاریخ ادبیات فارسی نگاهی بیندازید تا ببینید پس از ظهور اسلام و از زمانی که ایرانیان تصمیم گرفتند زبان فارسی دری را به‌ عنوان زبان رسمی خود برگزینند تا قرن‌های بعدی همواره شاعران بزرگ ما از سرزمین خراسان برخاسته‌اند و نام یکی از شهرها یا روستاهای خراسان را در ادامه نام خویش نهاده‌اند و با افتخار خود را اهل خراسان و پیرو سبک خراسانی دانسته‌اند. حتی شاعرانی که اهل بخش‌های دیگر ایران بوده‌اند نیز همواره آرزوی زیستن در فضای ادبی خراسان را داشته و شعرهای بسیاری در اشتیاق سفر به خراسان و دیدار شاعران خراسانی سروده‌اند.

در میان شهرهای خراسان نیز شهر توس همواره به‌ عنوان نگین شهرهای خراسان درخشیده است و اگر بخواهیم نام‌آوران ایرانی برخاسته از توس را برشماریم، باید رساله‌ای به‌ درازای یک کتاب قطور بنویسیم؛ چنان‌که پژوهشگران پیش از این نیز چنین کتاب‌هایی را نگاشته‌اند. اهمیت فرهنگی توس از دیرباز برای ایرانیان روشن بوده است و برای نمونه فقط نام حکیم ابوالقاسم فردوسی برای جاودانگی یک شهر و یک دیار کافی است. با این حال، شهر توس از زمانی که میزبان قدوم مبارک حضرت امام رضا(ع) شد، و پس از شهادت مظلومانه آن حضرت، مضجع منور سلاله حضرت رسول اکرم(ص) را در خود جای داد، اهمیتش صد چندان شد. در عین حال که با وجود بزرگان فرهنگ و ادب ایران می‌توانستیم آن را باغ پربرکت فرهنگ و هنر ایرانی بدانیم، وجود حرم مطهر امام رضا(ع) آن را به قطعه‌ای از بهشت آسمانی تبدیل کرد و امروز نیز از این منظر، شهری بی‌نظیر و منحصربه‌فرد در عالم فرهنگ و ادب و معنویت است.
استاد میرجلال‌الدین کزازی درباره اهمیت شهر مشهد می‌گوید: «مشهد ناگفته پیداست که یکی از کهن‌ترین شهرهای ایران است. توس همچنان یکی از شکوفاترین کانون‌های فرهنگ و ادب ایرانی بوده است. آنچه من پیش و بیش از هر چیز می‌توانم گفت، آن است که شهر مشهد می‌باید دیگر بار آن‌چنان‌که درگذشته بوده است، به کانون فرهنگ و اندیشه و بینش ایرانی دگرگون بشود؛ به‌گونه‌ای که هر کسی می‌خواهد نمونه‌ای برجسته از درخشش فرهنگ و تاریخ ایران را آشکارا در برابر چشم ببیند، مشهد را برگزیند و به این شهر برود. به دیگر سخن، مشهد می‌باید نمونه‌ای، نموداری و نمادی از تاریخ فرهنگ ایران باشد.»
وی می‌افزاید: «خراسان ناگفته پیداست که سرزمین زبان پارسی و ادب شکرین شیوای آن است و هر کسی نام خراسان را می‌شنود، می‌توانم گفت که پیش و بیش از هر ویژگی و ارزندگی، دو نکته در یاد او برانگیخته می‌شود؛ یکی خورشید، 2 دیگر زبان پارسی. از سوی دیگر، برای دوست‌داران همیشه پیشوای پاک خراسان، باور و دوست‌داری آن خاندان هم هست. از این روی، مایه شگفتی نیست اگر خراسان سرزمین سخنوران بزرگ و نام‌دار ایران‌زمین باشد.»
روشن است که این افتخارات و مزیت‌هایی که در کارنامه این خطه از سرزمین ایران ثبت و ضبط شده است، تنها مربوط به گذشته نیست، بلکه در طول 1200 سال اخیر ادامه داشته و تا امروز رسیده است. سرزمین خراسان و شهر مشهد هنوز هم «پایتخت معنوی ایران» است و در دوران معاصر نیز با معرفی شاعران بزرگ و نام‌دار به عاشقان زبان و ادبیات فارسی، توانسته است در میان مناطق مختلف ایران بزرگ بر صدر بنشیند. اگر شعر معاصر ایران در قرن اخیر را بررسی کنیم، نمی‌‎توانیم از کنار نام‌هایی همچون ملک‌الشعرا بهار و مهدی اخوان‌ثالث و ده‌ها نام دیگر بگذریم که هر یک سرآمد دوران خویش بوده‌اند، و البته جایگاه بهار و اخوان‌ثالث ممتاز است و این 2 شاعر در ردیف شاعران بزرگ و تاریخ‌ساز ادبیات ایران شناخته می‌شوند. این روند دنباله‌دار بوده و در دوران معاصر با تشکیل انواع انجمن‌های ادبی در این شهر ادامه پیدا کرده است. انجمن ادبی رضوی یکی از همین انجمن‌های ماندگار است؛ که ادامه این گزارش به معرفی مختصر این انجمن و شاعران شاخص آن اختصاص دارد.

انجمن 30ساله مشهد
در همین دوران معاصر است که مهم‌ترین انجمن‌های ادبی در شهر مشهد تشکیل شده است و بزرگ‌ترین شاعران معاصر از همین انجمن‌ها سر برآورده‌اند و هر کدام در جایگاه خود تبدیل به یکی از مشاهیر ملی معاصر شده‌اند. انجمن ادبی فرخ به‌ سرپرستی زنده‌یاد استاد محمود فرخ خراسانی به‌ عنوان پایگاه اصلی شعر سبک خراسانی، انجمن ادبی نگارنده به‌ سرپرستی زنده‌یاد عبدالعلی نگارنده به‌عنوان پایگاه اصلی شعر آیینی، انجمن ادبی سه‌شنبه‌ها به‌سرپرستی زنده‌یاد استاد محمد قهرمان به‌ عنوان پایگاه اصلی شعر سنت‌گرا و غزل سبک هندی، انجمن ادبی نوپردازان با حضور استاد شفیعی‌کدکنی و دیگر پیروان شعر نو خراسانی و... انجمن‌هایی هستند که در بررسی بی‌غرض شعر معاصر ایران از هیچ‌کدام آن‌ها نمی‌توان چشم پوشید، و همان‌طور که از سرپرستان این انجمن‌ها پیداست، محل دیدار و رشد و معرفی شاعران بی‌مانندی بودند که هر کدام از این شاعران می‌توانند برای جاودانه‌ شدن یک منطقه در ادبیات یک کشور کافی باشند.
این فرایند مبارک پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز در شهر مشهد ادامه پیدا کرد و انجمن‌های دیگری آغاز به‌کار کردند که آن‌ها نیز هر یک به‌نوبه خود سهم به‌سزایی در رشد و تعالی ادبیات امروز ایران داشتند؛ انجمن ادبی حوزه هنری انقلاب اسلامی وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی با حضور نسلی از شاعران انقلابی که در سال‌های پیروزی انقلاب اسلامی جوان بودند و امروز صاحب کسوت شده‌اند و انجمن‌هایی که زیر نظر اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی در دهه‌های پیشین برگزار می‌‎شد.
با این حال، اینک هیچ‌کدام از این انجمن‌ها دیگر فعالیت نمی‌کنند و بعضی از آن‌ها تعطیل شده‌اند و بعضی دیگر با وفات شاعران بزرگ و بعضی نیز با کوچ شاعران به پایتخت، دیگر برگزار نمی‌شوند؛ هرچند در یک دهه اخیر، انجمن‌های کوچک و بزرگ دیگری در گوشه‌ و کنار شهر مشهد تشکیل شده است و شاعرانی گرد هم می‌آیند و برای هم شعر می‌خوانند، اما دیگر خبری از آن انجمن‌های بزرگ و تأثیرگذار نیست، به‌جز یک انجمن ادبی که حدود 30 سال قدمت دارد و هم‌اکنون نیز کمافی‌السابق به فعالیت خود در یکی از حوزه‌های تخصصی شعر معاصر ادامه می‌دهد و آن انجمن ادبی رضوی است که ادامه این گزارش به معرفی مختصر این انجمن و شاعران شاخص آن اختصاص دارد.

مقبره جودی و بهانه دورهمی شاعرها در حرم
قاسم شاهد، رئیس اداره برنامه‌های هنری مؤسسه آفرینش‌های هنری آستان قدس رضوی، درباره تاریخ انجمن ادبی رضوی می‌گوید: «سال 1369هم‌زمان با تأسیس مرکز آفرینش‌های هنری آستان قدس رضوی، پیشنهاد راه‌اندازی جلسات شعر رضوی به‌عنوان یکی از فعالیت‌های انجمن ادبی رضوی مطرح شد و در پی آن، اعضای ثابت جلسات شعر ولایی و مذهبی مشهد همچون مرحوم استاد احمد کمال‌پور (کمال خراسانی)، مرحوم استاد خسرو خسرونژاد، مرحوم استاد قاسم سرویها و نیز استاد محمدجواد غفورزاده (شفق)، استاد سیدرضا مؤید، استاد محمد نیک، استاد محمود اکبرزاده و دیگران به‌صورت خودجوش در مقبره جودی (شاعر و مرثیه‌سرای خراسانی دفن‌شده در حرم مطهر رضوی) جمع شدند و چراغ شعر مذهبی را در مشهد روشن نگه‌داشتند.»
وی می‌افزاید: «با شکل‌گیری جلسه شعر رضوی ابتدا در محل گنجینه قرآن حرم مطهر و سپس در اتاق 15 صحن جمهوری اسلامی، شعر مذهبی مشهد صاحب پایگاهی شد که در ادامه سازمان‌دهی، دوام و پویایی را برایش به‌ارمغان آورد.»

از کمال تا صاحبکار
وی درباره سرپرستی این انجمن ادبی نیز اظهار می‌دارد: «در همان سال‌های ابتدایی و در یکی از جلسات شعر رضوی که با حضور مقام معظم رهبری برگزار می‌شد، به توصیه ایشان، استاد کمال خراسانی مسئولیت اجرا و مدیریت جلسات را بر عهده گرفت و بدین‌ترتیب حضور پیر شاعران خراسانی در صدر جلسه و هم‌جواری آن با فضای معنوی حرم مطهر رضوی، شلوغی جلسات و استقبال روزافزون شاعران را به‌دنبال داشت؛ به‌طوری که در این دوره بسیاری از جوان‌های شعر مشهد به این انجمن راه پیدا کردند و از محضر استادان و بزرگان جلسات شعر رضوی بهره بردند.»
رئیس اداره برنامه‌های هنری آستان قدس رضوی در ادامه سخنانش درباره تاریخچه انجمن ادبی رضوی می‌گوید: «پس از درگذشت استاد کمال خراسانی، شورای اجرایی جلسه شعر رضوی از مرحوم استاد ذبیح‌ا... صاحبکار دعوت کرد تا در این جایگاه پذیرای خیل مشتاقان شعر مذهبی باشد و مسئولیت اجرا و سرپرستی انجمن را بر عهده بگیرد، که استاد آن را پذیرفت و تا پایان عمر خود این مسئولیت را بر عهده داشت. پس از درگذشت مرحوم استاد صاحبکار، جلسه شعر انجمن ادبی رضوی با سرپرستی شورایی از شاعران برگزار می‌شود تا همچنان چراغش روشن باشد.»

قرار شاعرانه عصر دوشنبه هر هفته در حرم
قاسم شاهد در بخش دیگری از سخنانش ابراز می‌دارد: «جلسات انجمن ادبی رضوی مشهد، به‌ عنوان تنها جلسه ویژه شعر آیینی، تا اینجا به‌ شکلی بوده است که نگاه اکثر شاعران مذهبی و مسئولان فرهنگی استان و کشور را به خود معطوف کرده است و بیشتر اهالی شعر می‌کوشند تا در کنار بارگاه ملکوتی حضرت امام رضا(ع)، لحظاتی از صفا و صمیمیت این انجمن برخوردار شوند و شعری بخوانند یا اشعاری بشنوند.»
وی تأکید می‌کند: «جلسات شعرخوانی اعضای انجمن ادبی رضوی در محضر مقام معظم رهبری و توجه ایشان به این جلسه و یادکردهای مکررشان از شاعران این جلسه به مناسبت‌های مختلف، نمونه شاخص این توجهات است؛ ایشان در فروردین سال 1369 به شاعران توصیه کردند که شما در میان خودتان باید مسئله نقادی و صرافی و تصحیح شعر را جدی بگیرید و نگذارید خدای نکرده کسی با تصور شعرگفتن همین طور رشد کند و گروهی هم با او رشد کنند...»
رئیس اداره برنامه‌های هنری آستان قدس رضوی ادامه می‌دهد: «در راستای همین فرمایش مقام معظم رهبری است که شعرخوانی، نقد و بررسی و تصحیح شعر، توضیح درباره نوآوری‌های شعری، گفت‌وگو درباره شعر متعهد و انقلابی به‌ عنوان رویکردهای جلسات هفتگی انجمن ادبی رضوی تعیین شده است.»
وی تصریح می‌کند: «در جلسات انجمن ادبی رضوی که دوشنبه‌های هر هفته ساعت پنج عصر در صحن جمهوری اسلامی برگزار می‌‎شود، امکان خواندن انواع شعر با موضوعات آیینی، مذهبی و آزاد وجود دارد، اما همین‌که شاعران نگاهشان به گنبد و گلدسته‌های حرم مطهر رضوی می‌افتد، ناخودآگاه شعرهای ولایی می‌خوانند و شاعران حاضر در جلسه به نقد و گفت‌وگو درباره این شعرها می‌نشینند.»

برگزاری سالانه بزرگ‌ترین جشنواره شعر رضوی
قاسم شاهد با اشاره به گستره فعالیت‌های انجمن ادبی رضوی و اینکه این انجمن حلقه اتصال شعر به معارف اهل بیت(ع) است، خاطرنشان می‌کند: «انجمن ادبی رضوی علاوه بر برگزاری جلسات مداوم هفتگی، منبع حرکت‌های دیگری در حوزه شعر و ادبیات آیینی نیز بوده است؛ از جمله برگزاری سالانه بزرگ‌ترین جشنواره شعر رضوی در تالار کتابخانه حرم مطهر پیش از شکل‌گیری جشنواره امام رضا(ع)، دعوت از شاعران دیگر شهرهای کشور برای شرکت در جلسات شعرخوانی ویژه مناسبت‌های مختلف مذهبی، چاپ و انتشار مجموعه اشعار اعضای جلسه انجمن ادبی رضوی و...»
محمدجواد غفورزاده (شفق)، شاعر آیینی نام‌آشنا و یکی از استادان انجمن ادبی رضوی درباره ویژگی‌های شعر آیینی و رویکرد انجمن ادبی رضوی به این نوع شعر می‌گوید: «به‌ نظر من، شعر آیینی ضمن ملزم‌ بودن به رعایت همه موازین ادبی، ویژگی‌های بیشتری در مقایسه با شعرهایی با موضوع آزاد دارد که پاره ای از آن‌ها عبارت‌اند از: رعایت موضوع و محتوا با محور مشخص، تطبیق با واقعیت و مستند بودن، هدفمندی و پیام و تأثیرگذاری، دارا بودن قابلیت فهم عمومی و جاذبه مورد پسند خواص؛ در این میان، مهم‌ترین نکته که قابل بحث و رؤیت ظاهری هم نیست و شاید در دیگر آثار ادبی اصلا ضرورت نداشته باشد و ضمنا بیشترین نقش را هم دارد، پاکی نیت و در صورت امکان، خلوص نیت سراینده، همراه با تزکیه نفس و تقویت احساس ایمانی، عاطفی و معنوی است.»
وی درباره حضور شاعران جوان در انجمن‌های شعر آیینی نیز اظهار می‌دارد: «امروزه علاقه و احساس شعرای جوان در عرصه ادبیات آیینی، قابل تقدیر و توجه است؛ به‌ شرط آنکه این عزیزان، به‌ موازات پرداختن به جنبه‌های ادبی و فنی و عاطفی و تخیلی، در غنا بخشیدن به آثار خود و افزایش اطلاعات و مطالعات خود بکوشند؛ با این حال، به‌جرئت می‌توان گفت که در هیچ دوره‌ای مثل این روزگار این همه استعدادهای درخشنده و ذوق‌های بالنده و جوان در عرصه ادبیات حضور مؤثر و چشمگیر نداشته‌اند.»
محمد نیک، شاعر آیینی پیش‌کسوت خراسانی و یکی از استادان انجمن ادبی رضوی نیز در این باره می‌گوید: «اوایل انقلاب، من همراه با چند نفر از افرادی که به شعر آیینی علاقه داشتیم، انجمنی راه‌اندازی کردیم که بعدها انجمن ادبی رضوی نام گرفت؛ ابتدا خودمان بودیم و در جوار حرم مطهر امام رضا(ع) به‌همراه آقایان سرویها، شفق، مؤید، شکوهی، اکبرزاده، خسرو و دیگران برای تصحیح و سامان‌دادن به شعر مذهبی و آیینی جلسه‌هایی برگزار می‌کردیم و یکی از کارهایمان این بود که شعرهای سطح پایین و شعرهایی را که در شأن اهل بیت(ع) نبود تصحیح کنیم و در شعرها نگاهی زیبا به مخاطبان ارائه دهیم.»
وی می‌افزاید: «انجمن ادبی رضوی بعدها زیر نظر مرکز آفرینش‌های هنری آستان قدس رضوی فعالیتش را ادامه داد و امروز بعد از 30 سال و گسترش فعالیت‌هایش به شاخه‌های مختلفی از جمله انجمن ادبی جوانان و بانوان تقسیم شده است و فعالیت‌های جانبی دیگری از جمله برگزاری همایش‌های سالانه شعرخوانی با نام ملکوت هشتم در دهه کرامت نیز دارد.»
این شاعر پیش‌کسوت با بیان اینکه هر کدام از شاعران نگاه منحصربه‌فردی به موضوعات مذهبی و آیینی دارند، ادامه داد: «یکی از شعارهایی که در انجمن ادبی رضوی همیشه داشته‌ایم و بر آن تأکید داریم، این است که اول ادب، بعد ادبیات؛ کسی که در حوزه ادبیات فعالیت دارد، باید ادب، اعتقاد و نگاهش به سیره ائمه معصوم(ع) با نگاه یک شخص معمولی تفاوت داشته و به‌ عنوان یک شاعر، نگاهش دقیق، شاعرانه، عاشقانه و ادبیانه باشد.»
وی تصریح می‌کند: «همه به باورهای دینی و مذهبی از جمله قدرت لایزال خداوند و برگزیده‌ بودن معصومان(ع) اعتقاد دارند، اما شاعر لطافت‌ها و ریزه‌کاری‌هایی را در همین باورها می‌بیند که دیگران چنین نگاهی ندارند.»
محمد نیک درباره تأثیر انقلاب اسلامی و دفاع مقدس در شعر شاعران آیینی معاصر و اعضای انجمن ادبی رضوی نیز می‌گوید: «ما از گذشته سبک‌های شعری متفاوتی داشته‌ایم، از جمله خراسانی، عراقی، هندی و سبک بازگشت، اما انقلاب اسلامی و دفاع مقدس بر سبک شعری شاعران اثر مستقیم داشته و می‌توانم بگویم سبک شعری جدیدی به‌نام سبک انقلاب اسلامی و دفاع مقدس به سبک‌های شعر ما اضافه شده است و مؤلفه‌هایی همچون انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس با الهام از قیام سرخ امام حسین(ع)، حماسه، عشق به وطن و اعتقادات دینی یعنی همان جنبه اسلامی انقلاب، بر این سبک‌های شعری تأثیر گذاشته و آن را شکل داده است و امروزه نیز یکی از موضوعات شعری رایج در انجمن‌های شعر آیینی از جمله انجمن ادبی رضوی همین موضوعات است.»
وی همچنین درباره توجه مقام معظم رهبری به شعر آیینی ابراز می‌دارد: «رهبر انقلاب وقتی هر سال به مشهد می‌آیند، با شاعران و مداحان جلسه دارند و من هم همراه با چند تن از شاعران انجمن ادبی رضوی در این جلسات شرکت می‌کنم و در آنجا شعرخوانی داریم؛ در واقع ایشان تنها کسی هستند که مدافع حقیقی شعر و ادبیات هستند و شاعران هم به‌ طور مستمر از ایشان رهنمود و درس می‌گیرند.»

شفق؛ میزبانی هفتگی شاعرها
گفتنی است؛ شورای سرپرستی انجمن ادبی رضوی متشکل از شاعرانی است که هر کدام در شعر آیینی معاصر ایران صاحب‌نام و دارای اشعار مشهور و شناخته‌شده‌ای هستند.
نام استاد محمدجواد غفورزاده که او را با نام شعری «شفق» می‌شناسیم، در میان بنیان‌گذاران انجمن ادبی رضوی دیده می‌شود و همچنان نیز بر تارک این انجمن ادبی می‌درخشد. استاد شفق که یکی از بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین شاعران آیینی روزگار ماست، صاحب تألیفات بسیاری در حوزه شعر آیینی است و مجموعه‌های اشعارش سرشار از مدح و منقبت و نیز مراثی اهل بیت عصمت و طهارت(ع) است. این شاعر آیینی نام‌دار با نزدیک به 4 دهه فعالیت ادبی و فرهنگی در حوزه شعر آیینی، همچنان در جلسات دوشنبه‌های انجمن ادبی رضوی حضور می‌یابد و با نور وجودش راهنمای شاعران جوان و تازه‌کار است.

محمد نیک و نقد و بررسی شعر در صحن
استاد سیدرضا مؤید نیز که نامش برای اکثر مردم خراسان و حتی ایران آشناست، با حدود نیم قرن سابقه شعری و فعالیت فرهنگی، یکی از شاعران بزرگ آیینی و نیز یکی از مداحان نام‌آشنای اهل بیت(ع) است که گاه به جلسات انجمن ادبی رضوی می‌آید و با وجود اینکه سنی از او گذشته است، می‌تواند همچنان شعرهای نابی در ستایش یا مرثیه ائمه اطهار(ع) بسراید و برای حاضران در انجمن بخواند.
استاد محمد نیک نیز که یکی از غزل‌سرایان و شاعران آیینی معاصر خراسانی، با بیش از نیم قرن سابقه ادبی است، یکی از بنیان‌گذاران این انجمن به‌شمار می‌آید و همچنین یکی از مدیران اصلی جلسات دوشنبه‌ها و دیگر نشست‌های شعری انجمن ادبی رضوی است. استاد نیک که بیشتر از بقیه اعضای شورا در نقد و بررسی اشعار شاعران حاضر شرکت می‌کند، یکی از شاعران پیش‌کسوت مشهد است که نقش مهمی در تربیت چندین نسل از شاعران آیینی جوان دارد و نیز اهمیت زیادی برای شاعران جوان و معرفی آن‌ها به ادبیات امروز قائل است. این شاعر در عین حال با حافظه بسیار خوبی که دارد، گنجینه‌ای از تاریخ شفاهی شعر سنت‌گرای معاصر نیز هست.
استاد محمدعلی سالاری نیز سال‌هاست که در حوزه شعر آیینی فعال است و چندین مجموعه شعر آیینی در مشهد منتشر کرده است. این شاعر پیش‌کسوت خراسانی نیز به‌ طور ثابت در جلسات دوشنبه‌ها شرکت می‌کند و همانند دیگر اعضای شورای شعر رضوی به تربیت و حمایت از شاعران جوان توجه ویژه‌ای دارد.
دکتر محمدرضا سرسالاری که دانش‌آموخته رشته زبان و ادبیات فارسی است، از حدود 15سال پیش به این شورا دعوت شد و حضورش ترکیب سنی اعضای شورای شعر رضوی را جوان‌تر کرد. با حضور مستمر این شاعر و پژوهشگر ادبی در جلسات دوشنبه‌ها، شاعران جوان‌تر رغبت بیشتری برای حضور و فعالیت در انجمن ادبی رضوی از خود نشان دادند و نیز این شاعر بود که دوره تازه‌ای از مباحث ادبی را در جلسات انجمن مطرح کرد و باعث ارتقای سطح این جلسات از نظر آموزشی شد.
دکتر هادی منوری نیز از شاعران شناخته‌شده مشهد است و یکی از افراد شاخص در نسل شاعران انقلابی خراسان به‌ شمار می‌آید که از اعضای انجمن ادبی حوزه هنری خراسان وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی در دهه نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی بوده است، وی پس از درگذشت استاد غلامرضا شکوهی، به این شورا دعوت شد و با حضور خود در جلسات دوشنبه‌ها تنوع سلیقه‌های ادبی مطرح در شورای شعر رضوی را بیشتر کرد.

قدیمی‌ترین و پویاترین انجمن ادبی مشهد
در پایان، باید بر این نکته تأکید کرد که جلسات دوشنبه‌های انجمن ادبی رضوی از 2 منظر حائز اهمیت است؛ یکی اینکه انجمن ادبی رضوی قدیمی‌ترین انجمن فعال و پویا در مشهد امروز است که با سرپرستی گروهی از شاعران نام‌آشنا به‌ طور تخصصی به کار شعر آیینی می‌پردازد و امروزه به‌ عنوان یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های شعر آیینی در کشور به‌ شمار می‌آید، و دوم اینکه برگزاری نشست‌های هفتگی این انجمن در جوار حرم مطهر امام رضا(ع) حال‌ و هوای معنوی این انجمن را مضاعف می‌کند و خصلتی منحصربه‌فرد به آن می‌دهد؛ 2 خصلتی که به‌ روشنی نشان‌دهنده نقطه اتصال شعر امروز با معارف جاودانه اهل بیت عصمت و طهارت(ع) است.